Που λέει ο λόγος*

Προχθές έπαθα το εξής απίθανο: ήρθε ο Γιάννης να ξαπλώσει λίγο αφότου με είχε πάρει ο ύπνος. Μόλις είχε βγει από το μπάνιο, αχνιστός αχνιστός και γυμνός. Εγώ μισοξύπνησα, αλλά δεν είχα πλήρη συνείδηση. Απλώνω το χέρι μου, τον ακουμπάω, του λέω καλά γιατί έφερες το μωρό στο κρεβάτι χωρίς πάνα, θα μας κατουρήσει! Μου απαντάει ποιο μωρό, μα τι λες τρελάθηκες; Μέχρι να καταλάβω ότι αυτό που έπιανα δεν ήταν του μωρού μου, αποκοιμήθηκα...

Το θυμήθηκα το πρωί ξεκαρδισμένη στα γέλια. Και τώρα που το γράφω μ' έχει πιάσει νευρικό! Μήπως έχω απορροφηθεί περισσότερο από όσο πρέπει, ή έχω αρχίσει να τα χάνω;

*Για την εικόνα το σχόλιο...

Συμ-παράσταση

Πολλές οι αλλαγές και που να προλάβω να τις ταξινομήσω και να τις χωνέψω...
Κατ' αρχάς μετακομίσαμε. Μετά από 19 χρόνια ξανακοιμάμαι στο (ανακαινισμένο) παιδικό μου δωμάτιο - χωρίς εφιάλτες ευτυχώς. Επίσης, μετά από 18 χρόνια εγκατέλειψα το κέντρο για τα (κοντινά) προάστια - με λίγους εφιάλτες δυστυχώς. Το μωρό έχει δικό του δωμάτιο, αναπνέει καθαρότερο αέρα, δεν ακούει τη μαλακία του γείτονα - το αυτό και εμείς. Ωστόσο οι κακές συνήθειες δύσκολα λησμονιούνται: όταν τον βγάζω βόλτα θέλω κίνηση, κόσμο, μαγαζιά και γενικώς δράση αλλά εδώ μόνο η μηχανή του γκαζόν στα γύρω σπίτια προσφέρει λίγο σασπένς... Άσε που τώρα που φύγαμε από την Αθήνα άλλαξε κι ο δήμαρχος και ελπίζω η μοίρα της. Από timing άλλο τίποτα...

Επιπλέον, καθώς σύντομα επιστρέφω εις την εργασίαν μου πανάθεμα, στις 10 του μήνα μπήκε στη ζωή μας η Χριστίνα. Κι εγώ ένιωσα τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μου. Το απόγευμα της πρώτης ημέρας -που την είχα από κοντά και της έβαλα όρια να μην τον πιάνει συνέχεια, τον κουνάει και τον τριβελίζει- πλάνταξα στο κλάμα. Αδύνατον να χωνέψω ότι ένας ξένος άνθρωπος θα ασχολείται με το μωρό μου, όσο καλός χρυσός και άγιος κι αν είναι (που δεν το ξέρω ακόμα). Πλέον έχω αρχίσει να συνηθίζω κάπως αν και νομίζω ότι όταν θα λείπω θα τρελαίνομαι στην αγωνία. Μακάρι να μπορούσα να κάτσω μαζί του μέχρι να γίνει ενός. Κι ας λένε ότι θα μου κάνει καλό η δουλειά, να αλλάξω παραστάσεις κι άλλα τέτοια - ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ, αυτή είναι η καλύτερη παράσταση της ζωής μου και δεν θέλω να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.

Μήπως πεινάω;

Ερώτηση κρίσεως: γιατί κάθε φορά που βγαίνω έξω με το μωρό κι αυτό αρχίζει να κλαίει, όλοι -ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και εθνικότητας- με ρωτάνε "μήπως πεινάει;".
Τι στο καλό, όλοι -ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και εθνικότητας- θεωρούν τις καινούργιες μαμάδες σκύλες, άχρηστες, σαδίστριες που αφήνουν τα βρέφη τους να ξελιγώνονται της πείνας και τριγυρνάνε στα καφενεία;
Ή μήπως απλώς προσπαθούν να "βοηθήσουν".
Στο εξής πάντως θα απαντάω "όχι, χέστηκε"...

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου

Πέρασαν ήδη τρεις μήνες και τώρα που αισθάνομαι καλά με τον μικρό (ζούμε στιγμές μεγάλου έρωτα πλέον, με αγγίζει και λιώνω), επανήλθε το ζόρι με την εμφάνισή μου.

Φταίνε κι αυτά τα αναθεματισμένα μεσημεριανά ριάλιτι που παρακολουθώ όταν τον θηλάζω... Χθες στο περίφημο "How to look good naked" του Σκάι, μια τροφαντή αμερικανίδα (τριπλάσια από μένα στην πραγματικότητα) με σύζυγο πεζοναύτη (που σε λίγο θα έφευγε για το Ιράκ) και μωρό 4 μηνών, περιέγραφε το υπερμέγεθες πρόβλημά της στον υπεύθυνο της εκπομπής: έχω πάρει 245 κιλά / σε λίγο επιστρέφω στη δουλειά μου και δεν έχω τι να βάλω / είμαι δικηγόρος και δεν χωράω στα ταγεράκια μου έτσι που έχω γίνει (κυκλοφορούσε με τι-σερτ χακί πεζοναυτών) / αισθάνομαι γριά (αν και μόλις 32) / και άσχημη (τα μαλλιά της σαν ξασμένη αλογοουρά).

Παρακολούθησα το σόου με περιέργεια (εντάξει όχι όλο): ο τύπος της αγόρασε ρούχα και σέξι εσώρουχα ειδικά διαμορφωμένα για θηλασμό, την κούρεψε, την έβαψε, την σένιαρε - του κουτιού.

Ταυτίστηκα; Όχι απολύτως -εγώ έξι ηλίθια κιλά έχω να χάσω- όμως κάτι μου έκανε όλο αυτό με αποτέλεσμα να αισθάνομαι άβολα όλη την υπόλοιπη ημέρα. Είναι που έχω λιώσει και τα παντελόνια εγκυμοσύνης μου αρνούμενη πεισματικά να αγοράσω κάτι καινούργιο. Η χειρότερή μου είναι όταν πρέπει κάπου να πάω το βράδυ (πράγμα που, από αυτή την άποψη ευτυχώς συμβαίνει σπανίως), όπως για παράδειγμα χθες που γιόρταζε ο μπαμπάς μου. Φόρεσα το "καλό" μου παντελόνι εγκυμοσύνης κι ένα φαρδύ ωραίο μπλουζάκι και μπορώ να πω ότι σε γενικές γραμμές αισθανόμουν ωραία.

Μέχρι που εμφανίστηκε ο θείος μου (που κατά τ' άλλα μου έχει και αδυναμία) και για τρίτη μάλιστα φορά, κοιτάζοντας την ελαφρώς φουσκωμένη ακόμα κοιλιά μου με ρώτησε "τι γίνεται, περιμένεις δεύτερο;" Τις άλλες φορές είχα απαντήσει χαριτωμένα, χθες όμως με πήρε το παράπονο και κλείστηκα στην τουαλέτα μιξοκλαίγοντας. (Δεν του μίλησα για την υπόλοιπη βραδιά.)

Γύρισα σπίτι εκνευρισμένη, γύρω στις 6 που μας ξύπνησε ο μικρός μάλωσα με τον Γ. (ήταν η πρώτη φορά που τον άφησα μόνο του με το μωρό για να βγω) γιατί δεν είχε φροντίσει να ετοιμάσει γαλατάκια για το βράδυ (παρόλο που είχα αποφασίσει ότι δεν θα το έκανα θέμα), κοιμήθηκα ελάχιστα κι όταν σηκώθηκα πια λίγο πριν τις 9, πτώμα και λυπημένη μπήκα στο μπάνιο αποφεύγοντας τεχνιέντως τον καθρέφτη... (Λίγο αργότερα απέφυγα και τα μεσημεριανά ριάλιτι - η μόνη υγιής αντίδραση του διημέρου και η πιο λογική φράση της παρούσας ανάρτησης .)

Μεγαλώνοντας

Χθες ο γιος μου ανακάλυψε ότι μπορεί κουνώντας το χέρι του να χτυπάει το μουσικό παιχνίδι που κρέμεται από την κούνια του και να παράγει ήχο! Μέχρι προχθές αυτό γινόταν εντελώς τυχαία, όμως πλέον -νομίζω- το κάνει συνειδητά και πολύ χαίρομαι.

Είναι καταπληκτικό να παρακολουθείς έναν άνθρωπο να ανακαλύπτει σιγά σιγά τον κόσμο. Όπως όταν μου χαμογέλασε πρώτη φορά - τρελάθηκα.

Θέλω να είμαι συνέχεια δίπλα του μην τυχόν και χάσω και την παραμικρή αλλαγή...

Χαμογελαστή μαμά

Πολύ καιρό έχω να εμφανιστώ, το ξέρω. Μαθητευόμενη μάνα γαρ...

Έχουν περάσει ήδη πάνω από 2,5 μήνες από τότε που γέννησα, το μωρό ζυγίζει πλέον 5.380 και μόλις εδώ και 4 ημέρες άρχισα να αισθάνομαι πραγματικά καλά και να το απολαμβάνω - με λιγότερο άγχος. Άλλαξε κι ο καιρός, κι ο μικρός κοιμάται περισσότερο τα βράδια. Μια ιδέα είναι όλα τελικά είχατε δίκιο φίλες μου. Ο πόνος στο στήθος υποχώρησε ξαφνικά, σταμάτησα τα κλάμματα και μετά από πολλούς καυγάδες ξαναείδα τον Γιάννη σαν γκόμενο - τι άλλο θέλω οπότε;

Βέβαια συνεχίζω να κινούμαι στον δικό μου μαγικό κόσμο, όλα τα υπόλοιπα, όσο κοντινά κι αν είναι και σημαντικά, αυτομάτως κλείνονται σ' ένα κουτάκι και βγαίνουν από το μυαλό μου. Μια αίσθηση απελευθερωτική αλλά ταυτόχρονα περίεργη - εγώ δεν ήμουν έτσι!

Στο μεταξύ ο κόσμος γυρίζει. Ο μπαμπάς μου -ευτυχής παππούς- παντρεύτηκε (!) στο δημαρχείο ευτυχώς και παρουσία του εγγονού του, τον οποίο πήρε για πρώτη φορά αγκαλιά και έκανε σαν παιδάκι, δυο θειες μου βρίσκονται σε κακή κατάσταση στο νοσοκομείο, στη δουλειά παραιτήθηκε ο αρχισυντάκτης μου κι οι νέοι προϊστάμενοι απειλούν με απολύσεις κι άλλα διάφορα που όμως ακόμα και τώρα που τα γράφω, ενώ ακούω από το καλάθι του τον μικρό να βγάζει κραυγούλες, τείνουν να χάσουν κάτι από την ουσία τους.

Για να δούμε, πόσο θα διαρκέσει αυτό...

Το τρίτο μάτι

Πριν από αρκετά χρόνια επιχείρησα να διαβάσω "Το Βυζί" του Φίλιπ Ροθ. Μπορεί ο Ροθ στη συνέχεια να έγινε ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς όμως τότε δυσκολεύτηκα πολύ με τη μεταμόρφωση του ήρωα σε ένα τεράστιο βυζί οπότε το παράτησα και ουδέποτε επανήλθα.

Φαίνεται λοιπόν ότι μου την φύλαγε. Νιώθω ότι θεωρητικά αλλά και κυριολεκτικά έχω μεταμορφωθεί κι εγώ σ' ένα τεράστιο βυζί, μια και το στήθος μου κυριαρχεί στην καθημερινότητά μου -λόγω θηλασμού- αλλά και στο μυαλό μου και στην ψυχολογία μου - λόγω πολλών δυσκολιών στον θηλασμό.

Μέχρι που είδα όνειρο ότι έβγαλα ένα σπυράκι στο κέντρο της κοιλιάς μου που καθώς το έτριβα να καταλάβω τι ακριβώς είναι μετατράπηκε σε μικρό βυζί έτοιμο για δράση! ΑΑΑΑ...

Κατά τ' άλλα έχοντας πλέον μπει στην 6η βδομάδα και έχοντας επιβιώσει, παρόλο που κάθε μέρα που περνάει μου φαίνεται σαν άθλος, διατηρώ ακόμα κάποια ψήγματα ψυχραιμίας και αισιοδοξίας. Όταν βέβαια ακούω αυτό το "οι 3 πρώτοι μήνες είναι δύσκολοι" με πιάνει σύγκρυο μια που ο χρόνος όταν βρίσκεσαι μονίμως μέσα στο σπίτι περνάει τόσο μα τόσο αργά πανάθεμά τον.