Πότε μπήκες πρώτη φορά στη θάλασσα;

Χθες βράδυ δεν κοιμήθηκα καλά. Το κεφάλι μου βούιζε, είχα ταχυπαλμία, τα κόκκαλά μου σχεδόν τα άκουγα από τον πόνο. Είπα πάρε 4-5 βαθιές ανάσες. Δεν δούλεψε. Πήρα κι άλλες δυο κι είπα σκέψου κάτι ωραίο.
Τη θάλασσα. Τη θάλασσα πάντα σκεφτόμουν όταν είχα ζόρια και συγκεκριμένα τον βυθό της Χρυσοπηγής στη Σίφνο.
Είπα, πότε θυμάσαι να μπήκες πρώτη φορά στη θάλασσα; Από φωτογραφίες ξέρω ότι πρέπει να ήμουν το πολύ δύο χρόνων. Στέκομαι στην πόρτα μιας καμπάνας στη Βουλιαγμένη -η παραλία φαίνεται μαγική- φοράω ολόσωμο σκούρο μαγιό και ναυτικό καπέλο. Κρατάω μια κουλούρα. Δεν την θυμάμαι αυτή τη σκηνή, αλλά αυτή πρέπει να' ναι από τις πρώτες μου επαφές με τη θάλασσα.
Θυμάμαι όμως την Άνδρο. Είμαι γύρω στα 3. Η μαμά μου είναι έγκυος στον αδερφό μου. Φοράω βατραχοπέδιλα, μπρατσάκια κι ένα ριγέ πολύχρωμο μαγιό. Εχω μακριά κατσαρά μαλλιά κι έναν αέρα περίεργα σοβαρό. Μπαίνω στη θάλασσα με την όπισθεν. Κάποιον από τους μεγάλους πρέπει να είχα δει να το κάνει.
Εκτός αν πάλι όλα αυτά είναι φωτογραφικές αναμνήσεις. Ωστόσο η φωτογραφία που αποτυπώνει αυτή τη σκηνή δεν έχει χρώμα, κι εγώ θυμάμαι πολύ έντονα εκείνο το μαγιό: πράσινο, πορτοκαλί, λευκό...
Οπότε, δεν μπορεί, ανάμνηση θα είναι.

White winter hymnal

I was following the pack
all swallowed in their coats
with scarves of red tied 'round their throats
to keep their little heads
from fallin' in the snow
And I turned 'round and there you go
And, Michael, you would fall
and turn the white snow red as strawberries
in the summertime...

http://www.youtube.com/watch?v=DrQRS40OKNE

Οι Fleet Foxes βέβαια είναι από το Σηάτλ. Και άλλο Σηάτλ άλλο Αθήνα.
Τουλάχιστον όσον αφορά τον καιρό...

Η ζωή είναι αλλού;

Την Κυριακή στην εκπομπή "η ζωή είναι αλλού" της Εύης Κυριακοπούλου είχε την Μαρίνα, την κόρη του Καραγάτση. Σε επανάληψη υποθέτω. Μιλούσε για τον πατέρα της, για τη σχέση τους. Εβδομήντα δύο ετών η Καραγάτση σήμερα και μόνο μια φορά θυμάται τον πατέρα της να της λέει ότι την αγαπάει, ντρεπόταν, δεν μπορούσε να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
Τι σύμπτωση.
Μόλις είχα γυρίσει από τραπέζι με τον μπαμπά μου. Είχα να τον δω κοντά δυο βδομάδες. Ήταν μόνος του χωρίς τη φίλη του κι εγώ επίσης χωρίς τον Γ. και τον αδερφό μου.
Κι ο πατέρας μου δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
Όταν πέθαινε η μαμά δεν άντεχε να μπαίνει στο δωμάτιό της στο νοσοκομείο. Έκλαιγε και φορούσε μαύρα γυαλιά να μην το καταλάβουμε τάχα.
Προχθές όμως μου χάιδευε το χέρι και μου 'λεγε συνέχεια πόσο του έχω λείψει. Κι όταν πλέον αποχαιρετιόμασταν στο αυτοκίνητό μου, μου 'πε "πολύ σε αγαπάω". Με αιφνιδίασε και αντέδρασα κάπως αμήχανα, άτσαλα πετώντας βιαστικά ένα "κι εγώ / να προσέχεις στον δρόμο", κι έβαλα μπρος συγκινημένη.
Λίγες φορές τον θυμάμαι κι εγώ να το λέει κι η πιο έντονη είναι όταν θα έκανα εγχείριση σκωληκοειδίτιδας στα 19 μου. Είχε δακρύσει, μου κρατούσε το χέρι και μου έλεγε σε αγαπάω την ώρα που με μετέφερε το φορείο.

Κυριακάτικο ξύπνημα

Άκουσα χθες ότι οι καύσωνες, που ειδικά στην Ελλάδα έχουν γίνει όλο και πιο συχνοί λόγω της αλλαγής του κλίματος, έχουν ανεβάσει τα ποσοστά της σχιζοφρένειας...
Τώρα βέβαια καύσωνα δεν έχουμε αλλά εμένα αυτά τα σκαμπανευάσματα του καιρού με τρελαίνουν.
Συν το γεγονός ότι περπατάω στον δρόμο και όλο πέφτω πάνω σε γυναίκες που μου θυμίζουν πολύ έντονα την μαμά μου. Μερικές φορές μάλιστα ξεπερνάω τα όρια: πχ είχα πάει για κούρεμα και λοξά απέναντί μου καθόταν μια κυρία στην ηλικία της πάνω κάτω. Είχε τα ίδια μαλλιά, παρόμοιο στιλ και διάβαζε με τον δικό της τρόπο. Έπαθα αυτόματα ταχυπαλμία και δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της.
Η κατάσταση αυτή -της ταχυπαλμίας- ούτως ή άλλως επανέρχεται δριμύτερη το βράδυ πριν κοιμηθώ, όταν οι μνήμες είναι πολύ πιο έντονες. Τότε της μιλάω σιγανά και την καληνυχτίζω.
Μετά είναι τα όνειρα. Πάντα με εκείνο το κίτρινο νυχτικό που φορούσε τις τελευταίες ημέρες, πάντα όρθια όμως και καλά, σε ένα περίεργο ωστόσο περιβάλλον, ανοίκειο... Έρχεται, συζητάμε, καθημερινά και εύκολα πράγματα συνήθως και μετά εξαφανίζεται, την χάνω και ξυπνάω κλαίγοντας.
Δεν είναι εύκολο όλο αυτό κι εκεί που αισθάνομαι ότι το διαχειρίζομαι καλά και "ώριμα", είναι σαν να πατάω πάλι πάνω σε κινούμενη άμμο...

Spaced out

Αυτή/τη/στιγμή/νιώθω/τόσο/τσαλακωμένη/μπουχτισμένη/καπνισμένη/βαριεστημένη/που/θέλω/να/μπω/σε/ένα/διαστημόπλοιο/και/να/εξαφανιστώ/και/επειδή/ρωτάς/ναι/θέλω/να/σε/πάρω/μαζί/μου/να!

Σπόρπια/άσχετα

Μετά από μια εβδομάδα έντονης οικολογικής επαγρύπνησης και πέντε περίπου μήνες στα Βόρεια προάστια αρχίζω να παρουσιάζω τα συμπτώματα της Μεγάλης/Bruce στον Κυνόδοντα του Λάνθιμου.

Οπότε χθες περιπλανήθηκα πυρετωδώς στο κέντρο. Με τις αναμενόμενες συνέπειες.

Περπάτησα μέχρι το Σύνταγμα μέσω Κολωνακίου. Όλοι έξω και όλες με μπότες UGH που επιβάλλει ο άγριος σουηδικός μας χειμώνας. Φαγητό στο Φουρίν Καζάν, όπου με λύπη διαπιστώνω συρρίκνωση μερίδων: το σάλμον τατάκι μετωνομάστηκε σε τάκι, ή απλώς ως είθισται ο πελάτης πληρώνει την ανακαίνιση του μαγαζιού; Καφές στο Clemente στη Βουκουρεστίου: 5.80 οι δύο εσπρέσο. Ο πάγκος σε εμπόλεμη κατάσταση, το σέρβις αντίστοιχο. (Ο μπάρμαν μας αγνοεί παντελώς και τηλεφωνάει στον άλλο μπάρμπαν: "Γιώργο, για πες πώς φτιάχνεται το νεγκρόνι, έχω ξεχάσει - θέλετε κάτι;") Για τις τουαλέτες του εν λόγω μαγαζιού τα λέμε άλλη ώρα.

Σινεμά Δαναός 2 και Το κορίτσι με το τατουάζ. Ο διπλανός μου δεν σταματάει να γκρινιάζει με τις στενές θέσεις ενώ καθόλη την ταινία μασουλάει ποπ-κορν.

Μετά Κηφισίας-κέντρο με τα πόδια μέσω Πανόρμου. Ωραίαιαια διαδρομή. Μπαρ και καφέ πάνω στο πεζοδρόμιο, μπουλντόζες που στρώνουν τον δρόμο, βρώμα, α και ένας συνειδητοποιημένος φιλόζωος να μαζεύει τα σκατά του σκύλου του με γάντια - αυτό και μόνο με έκανε να ξεχάσω όλα τα υπόλοιπα.

Σήμερα το πρωί ρίχτηκα στην Ερμού. Παλιατζήδες, εξωτισμός, πολύ τσιγάρο, πολλά φορτηγά και κυρίως πάρα πολύς θόρυβος. Στα βόρεια δεν ακούγεται τίποτα. Από το γραφείο μου μάλιστα δεν έχω καν πρόσβαση στον έξω κόσμο, δεν ξέρω αν είναι πρωί ή βράδυ, αν χιονίζει ή βρέχει μετεωρίτες!

Ααααα!!!

Τέρμα με τις γουοντεργουμανιές....

Πώς γίνεται ώρες ώρες να αισθάνομαι υπέροχη και καταπληκτική, ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, ότι είμαι έξυπνη, με χιούμορ και όλα τα καλά πάνω μου τά' χω και την άλλη στιγμή όλα αυτά να αυτοαναιρούνται πανηγυρικά και να αισθάνομαι απύθμενα ούφο; Πώς λέγεται αυτό; Διχασμός προσωπικότητας; Υπάρχουν φορές που το φόκους χάνεται. Εντελώς.

Και μετά έρχεται ο 23άρης συνάδελφός μου ο Μ. που νομίζει ότι έχει κιόλας κατακτήσει τον κόσμο...

Μα τι λέω; Το οικο-πείραμα μου έχει ταράξει τα νεύρα. Και δεν είναι ακόμα ούτε καν 10 το πρωί. Ο Γ. κοιμάται και θέλω απελπισμένα τη μαμά μου. Θα έβρισκε κάτι να μου πει να με καθησυχάσει...