http://boingboing.net/2011/12/15/light-a-short-video-about-ene.html
Σχεδόν ανατριχιαστικό...
Κατά τ' άλλα, μετά από τόοοσο μεγάλο διάστημα, καλημέρα σας. Όλα καλά από αυτή την πλευρά, παρόλη την μακρόχρονη απουσία, απλώς ο χρόνος είναι περιορισμένος...
Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011
Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011
Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2011
Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011
"Πάλι καλά να λες"
Έχουν περάσει ήδη δύο ημέρες αλλά δεν μπορώ να το χωνέψω ακόμη.
Μας ανακοινώθηκε μείωση μισθού. Χωρίς πολλά πολλά ή μάλλον με έναν κάπως θεατρικό τρόπο που το κρεσέντο ήταν αυτό. Δεν διαπραγματευτήκαμε, δεν μιλήσαμε καν. Άλλωστε τι να πούμε, οι καιροί είναι χαλεποί.
Έχω αλλάξει πάρα πολλές δουλειές. Από τις περισσότερες είχα την πολυτέλεια να φύγω από μόνη μου. Από δύο με έφυγαν. Για τη μια από αυτές στενοχωρήθηκα, για την άλλη αν δεν το έκαναν αυτοί θα το έκανα εγώ αργά ή γρήγορα.
Το προχθεσινό ωστόσο με σόκαρε περισσότερο από όλα τα άλλα. Κυρίως γιατί αισθάνθηκα ακόμα πιο εγκλωβισμένη. Δεν λέω κάτι καινούργιο ούτε κάτι που δεν έχει συμβεί και δεν θα συμβεί στους περισσότερους, απλώς αιθάνθηκα την ανάγκη να το καταθέσω κι εδώ, μπας και φύγει λίγο βάρος από πάνω μου.
Δεν θέλω να γράψω άλλα, δεν θέλω να γκρινιάξω άλλο. Ευτυχώς που όταν γυρνάω σπίτι με περιμένει ένα κουτσοδόντικο γλυκύτατο μικρό που δεν σκαμπάζει από κρίση...
Μας ανακοινώθηκε μείωση μισθού. Χωρίς πολλά πολλά ή μάλλον με έναν κάπως θεατρικό τρόπο που το κρεσέντο ήταν αυτό. Δεν διαπραγματευτήκαμε, δεν μιλήσαμε καν. Άλλωστε τι να πούμε, οι καιροί είναι χαλεποί.
Έχω αλλάξει πάρα πολλές δουλειές. Από τις περισσότερες είχα την πολυτέλεια να φύγω από μόνη μου. Από δύο με έφυγαν. Για τη μια από αυτές στενοχωρήθηκα, για την άλλη αν δεν το έκαναν αυτοί θα το έκανα εγώ αργά ή γρήγορα.
Το προχθεσινό ωστόσο με σόκαρε περισσότερο από όλα τα άλλα. Κυρίως γιατί αισθάνθηκα ακόμα πιο εγκλωβισμένη. Δεν λέω κάτι καινούργιο ούτε κάτι που δεν έχει συμβεί και δεν θα συμβεί στους περισσότερους, απλώς αιθάνθηκα την ανάγκη να το καταθέσω κι εδώ, μπας και φύγει λίγο βάρος από πάνω μου.
Δεν θέλω να γράψω άλλα, δεν θέλω να γκρινιάξω άλλο. Ευτυχώς που όταν γυρνάω σπίτι με περιμένει ένα κουτσοδόντικο γλυκύτατο μικρό που δεν σκαμπάζει από κρίση...
Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011
Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011
Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2011
Ιστορίες παιδικής χαράς

Ένα. Μαμά και γιος γύρω στα 10 στο μετρό Συντάγματος (Ιούνιος, έξω γίνεται χαμός).
-Γιατί κλαις;
-Από τα δακρυγόνα.
-Εγώ γιατί δεν κλαίω; (Το σκέφτεται λίγο...) Ξέρεις γιατί δεν κλαίω; Γιατί είναι τόσο μεγάλη η χαρά μου που τέλειωσε το σχολείο που δεν μπορώ να κλάψω ούτε από τα δακρυγόνα!
Δύο. Γιαγιά προς εγγονό στην παιδική χαρά.
-Στέφανε, μην πας τη Φεράρι στα χώματα, θα χαλάσει...
Τρία. Μπαμπάς σπρώχνει δυνατά πεντάχρονο στην κούνια.
-Κι άλλο, πιο ψηλά. Γιατί δεν έρχεται και η Εύα να την κουνήσεις όπως εμένα; (Η Εύα είναι η αδερφή του γύρω στα 2-3).
-Γιατί είναι πολύ μικρή. Αν την κουνήσω έτσι θα την μαζεύουμε με τα κουταλάκια.
-Κακό είναι αυτό;
Τέσσερα - για ενήλικες. Τύπος μιλάει σε μια κοπέλα στην Λιστόν στην πόλη της Κέρκυρας τον Αύγουστο.
-Τώρα που κοντεύω τα τριάντα, ξανανιώνω!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




