Ο κόμπος

Τα δύο κορίτσια της θυρωρού της μάνας μου. Δεκατριών και εννέα ετών. Όμορφες, έξυπνες μικρές δεσποινίδες.
Μου έδειχναν φωτογραφίες από τα "παιδικά" τους χρόνια στην Αλβανία. Κοίτα-πώς-είσαι- σαν-αγόρι-κι εσύ-τι μαλλιά-είναι-αυτά;
Ξαφνικά, ανάμεσα στα κονφετί και τα τρυφερά ενσταντανέ των γονιών τους, μια φωτογραφία της μαμάς μου. Χαμογελαστή μπροστά από ένα στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο...
Ένας κόμπος. Είπα σιγανά Αχ, η μαμά μου και ξεροκατάπια...

Μην λες ονόματα!

Έχει πλάκα το κόμπιασμα των δημοσιογράφων όταν μιλούν για τον πρωθυπουργό.
Αν και τα vibes που πιάνω είναι θετικά - τουλάχιστον στη δική μου δουλειά κανείς δεν παρέλειψε να σχολιάσει καυστικά τους απερχόμενους κατά την παράδοση των υπουργείων (ειδικά τον ...συγκινημένο Σουφλιά)- οι εκφωνητές δυσκολεύονται ακόμα με τα ονόματα. Ακόμα και του Παπανδρέου. Οι περισσότεροι γλιτώνουν πιθανά σαρδάμ, μιλώντας απλώς για τον "νέο πρωθυπουργό".
Βέβαια είναι δύσκολο να χωνέψεις τη μετάβαση στο πιτς φυτίλι. Ειδικά αν δουλεύεις στην ΕΡΤ όπου μαζί με την αλλαγή φρουράς πρέπει αυτομάτως να βαρέσεις προσοχή και ν' αλλάξεις και προτεραιότητες...
Εγώ πάντως προς το παρόν πανηγυρίζω την ίδρυση του ΥΠΕΕΚΑ, δηλαδή του υπουργείου περιβάλλοντος, ενέργειας και κλιματικής αλλαγής. Χαίρομαι επίσης που το πήρε μια νέα γυναίκα, της οποίας φαίνεται να το λέει η ψυχή της. Για να δούμε...

Στάσου πλάι μου

http://www.youtube.com/watch?v=_8YRx47oylM

Standing next to me. Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τελευταία.

Το ανεβάζω επειδή δεν μ' αρέσει ν' ανοίγω τη σελίδα και να βλέπω τη φάτσα του Σουφλιά -ακόμα και μουτζουρωμένη- αλλά και γιατί σήμερα ήταν μια πολύ δύσκολη και μοναχική μέρα.

Καλή ακρόαση...

Good riddance!

Η ψήφος

Την πρώτη φορά που ψήφισα, με πήγε η μαμά μου. Κάπου κοντά στην πλατεία Καρύτση. Είχε μεγάλη ουρά - σπάνιο θέαμα έκτοτε. Ο αστυνομικός στην είσοδο με ρώτησε πόσο χρονών ήμουν. Περήφανα του απάντησα "δεκαοκτώ".

Θυμάμαι τη μάνα μου στις εκλογές. Εκτός του ότι υποστήριζε με πάθος τα πολιτικά της πιστεύω, πριν ψηφίσει ένιωθε αγωνία. Αισθανόταν, όπως μου έλεγε, πολύ έντονα την ευθύνη της για όλο αυτό και δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Πήγαινε στην κάλπη πρώτη πρώτη και πάντα συγκινημένη.

Θυμάμαι επίσης τη δεκαετία του '80 που ο παππούς μου (ο πατέρας της) έβαζε υποψηφιότητα με την ΕΔΗΚ. Η μάνα μου ήταν η μόνη από τα παιδιά του (πέντε το σύνολο) που δεν τον ψήφισε. Ο παππούς μου, που είχε διατελέσει βουλευτής με την Ένωση Κέντρου, δεν εξελέγη τότε. Βρεθήκαμε σπίτι του, υπήρχε μεγάλη ένταση, κατηγορίες, η μαμά μου αντιμετωπίστηκε -αν και όχι ανοιχτά- σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Ήπιε πολύ, έκλαιγε, μας πήρε και φύγαμε. Οδηγούσε αλαφιασμένη και παραλίγο να μας ρίξει σε ένα γιαπί!

Σε λίγο θα πάω κι εγώ να ψηφίσω. Αισθάνομαι κατά κάποιον τρόπο την ευθύνη αλλά δεν είμαι συγκινημένη. Την σκέφτομαι όμως πολύ γιατί παρέμεινε μέχρι τέλους αμετανόητα ΠΑΣΟΚ και τώρα θα ήταν η καλύτερή της...

Contact

Μπα. Όποια κυβέρνηση κι αν έχουμε πράσινη, κόκκινη, κίτρινη, μπλε ή πορτοκαλιά, η νοοτροπία μας αποκλείεται να αλλάξει.

Αποκλείεται ξαφνικά να σταματήσουμε να φερόμαστε σαν να μας χρωστάνε όλοι, να αντιμετωπίζουμε τον διπλανό μας σαν υποδεέστερο, να μιλάμε χωρίς τη στοιχειώδη ευγένεια, ενίοτε και με τη μεγαλύτερη αγένεια, να ενοχλούμε και να τρομοκρατούμε με τον τρόπο μας έτσι ώστε κανένας να μην μπορεί να διαμαρτυρηθεί, να μην σηκωνόμαστε στο τρένο όταν υπάρχει κάποιος ηλικιωμένος (μάλλον μόνο η δική μου γενιά ή της μάνας μου το έκανε αυτό), να σιχτιρίζουμε γενικώς, να καπνίζουμε κι ας απαγορεύεται και να βρίζουμε όποιον μας τη λέει, να βαράμε μύγες στη δουλειά αλλά να μην εξυπηρετούμε αυτόν που περιμένει, να πετάμε σκουπίδια παντού, να επιδεικνύουμε απίστευτη βαρβαρότητα αλλά να επικαλούμαστε με καμάρι το αρχαίον παρελθόν μας, να είμαστε τσιγγούνηδες, ρατσιστές, φοβικοί και απείρως συντηρητικοί, γενικώς να τους έχουμε χεσμένους όλους και να μην αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό γυρνάει σαν μπούμερανγκ κατά πάνω μας...

Χθες, τρεις μήνες αφότου ξαναγύρισα στη δουλειά μου στα βόρεια και για την οποία ανεβοκατεβαίνω συνήθως την Κηφισίας με αυτοκίνητο, χρειάστηκε να μπω σε τρένο. Για να συνειδητοποιήσω ότι μέσα σε αυτό το μικρό διάστημα είχα σχεδόν αποκοπεί από την αθηναϊκή καθημερινότητα που ισχυριζόμουν ότι γνώριζα τόσο καλά - σαν να' χα μπει σ' ένα vacuum. Τρόμαξα λίγο. Μπορεί να ξέρω κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια για την προεκλογική καμπάνια των κομμάτων (αλλά και για το μόλις εγχειρισμένο στήθος της Αλεξανδράτου) αλλά έχω χάσει απ' ότι φαίνεται την επαφή. Ελπίζω να φταίνε μόνο τα βόρεια προάστια, η Κηφισίας και οι πολλές ώρες δουλειάς...

Βλέπω από την άλλη όλους αυτούς τους υποψήφιους που περιοδεύουν από λαϊκή σε ΙΚΑ κι από ΚΑΠΗ σε σχολεία και αναρωτιέμαι, αυτοί που στο διάολο την βρήκαν την επαφή με τον πολίτη;

Πάντως όσο κι αν χαίρομαι που θα φύγουν επιτέλους οι μπουχέσες, δύσκολα πιστεύω ότι οι επόμενοι θα μπορέσουν να κάνουν κάτι. Είπαμε, η νοοτροπία δεν αλλάζει ποτέ.

Fantastic Foxes

http://videos.nymag.com/video/Fantastic-Mr-Fox-Trailer-2

Ιστορίες για αλεπούδες από τον Wes Anderson.

Ό,τι πρέπει για όλες τις ώρες, δύσκολες και εύκολες.

Καλημέρα.