Χωριστά/μαζί

Αυτές τις μέρες δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι τη μάνα μου. Τι θα έλεγε, πώς θα αντιδρούσε στα νέα. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, όχι πάνω από 13, μου είχε πει "εσύ δεν θα γίνεις καλή μαμά". Δεν ξέρω τι την είχε ωθήσει να πει τέτοια χοντράδα, ποτέ δεν κατάλαβα, ούτε αργότερα, όταν σε οικογενειακή συνάθροιση συζητήθηκε το θέμα της μητρότητας. Η μάνα μου, μού είχε εξαπολύσει μια αλλόκοτη επίθεση (είχε πιει και λίγο παραπάνω κρασί, οπότε η ένταση ήταν ακόμα μεγαλύτερη), όταν είπα ανοιχτά, ότι ναι, το σκεφτόμουν να κάνω παιδί, γιατί όχι. Εκείνη άλλωστε είχε αφιερώσει όλη της τη ζωή στα παιδιά της, χωρισμένη από τα 38 της χωρίς άλλες σχέσεις, περιστασιακές και μη. Οπότε ναι, γιατί όχι; Αργότερα, φιλοσοφώντας το κατάλαβα ότι πρόβαλε πάνω μου όλες τις δικές της ανασφάλειες, τον φόβο ότι η κορούλα της θα την πατήσει όπως κι αυτή...
Μαμά τώρα δεν είσαι εδώ και δεν με βλέπεις. Ομως σε πληροφορώ ότι αυτή είναι η πιο χαρούμενη περίοδος της ζωής μου και πολύ θα 'θελα να την περνούσαμε μαζί.

Νο getting any younger

H οικογένειά μου γερνάει.

Είμαστε όλοι πλέον πάνω από τα σαράντα - με πιο πρόσφατο entry σ΄αυτή τη "μαγική" δεκαετία τον αδερφό μου. Από τα έξι πρώτα ξαδέρφια μου -τρία από τη μεριά της μάνας μου κι άλλα τόσα από του πατέρα μου- συν τον αδερφό μου επτά και με μένα οκτώ, έχει βγει μόνο ένα νεαρότερο μέλος. Οι υπόλοιποι ζούμε ανύπαντροι, μόνοι ή με γκόμενες/ους "προστατευμένοι" από τα δύσκολα και τα σκληρά της οικογενειακής ζωής.

Θυμάμαι μάλιστα τον αδερφό μου, έφηβο ακόμα, να αντιμετωπίζει με τρόμο την προοπτική ότι ξανθός γαρ θα 'βγαζε ένα κοριτσάκι εξίσου ξανθό, με μπούκλες όμως και γαλάζια μάτια σαν τα δικά του.

Γι' αυτό κι η δική μας απόφαση να γίνουμε γονείς (ναι, αυτό είναι το μυστικό που έκρυβα επιμελώς τόσο καιρό και που μ' έκανε να μην μπορώ να σταυρώσω καμιά -άλλη- λέξη) δημιούργησε κάποια ένταση. Με την καλή έννοια θα έλεγα αν και γενικώς κανείς δεν ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικός. Πιο κομπλαρισμένος απ' όλους ήταν φυσικά ο πατέρας μου, που δεν το 'χει το παππουδίστικο, αλλά που θα πάει, θα συνηθίσει. Ήδη με ρωτάει καθημερινά χαζογελώντας "το παιδί τι κάνει;"

Ωστόσο, ο καλύτερος χαρακτηρισμός -"είστε πολύ θαρραλέοι"- ήρθε από τον μεγάλο μου επαγγελματία-εργένη-ξάδερφο, γι' αυτό κι εγώ του υποσχέθηκα να του δίνω "να κάνει λίγο" μπας κι αλλάξει γνώμη.

Wish me luck!

Καλή Χρονιά με καθυστέρηση

Ούτε καλή χρονιά δεν έχω ευχηθεί η απαράδεκτη! Οπως είπα και πέρσι, έχουν συμβεί πολλά, πάρα πολλά. Καλά ευτυχώς. Ομως δεν είμαι έτοιμη ακόμα να γράψω γι' αυτά, για τίποτα τελικά δεν μπορώ να γράψω μια και όλα τα υπόλοιπα μου φαίνονται απλές οδοντόκρεμες. Μπορεί και να υπερβάλω... Υπομονή.

Χρόνια πολλά κατ' αρχήν

Καιρό έχω να γράψω. Συνέβησαν πολλά όλο αυτό το διάστημα και φαίνεται ότι χρειάζομαι χρόνο για να τα αφομιώσω. Κάποια βέβαια θα τ' αφήσω στην προηγούμενη χρονιά άλλα όμως θα τα πάρω μαζί στην επόμενη. Και ευτυχώς είναι τα ευχάριστα.

Προσπαθώ να κάνω απολογισμό αυτές τις μέρες. Δεν είναι εύκολο. Κυρίως γιατί πάω ακόμα πιο πίσω από το 2009 και μετράω παλιότερες πληγές ή/και ρυτίδες χαράς. Καμιά φορά.

Γενικά είμαι καλά όμως. Και κάθε χρόνος που περνάει ανακαλύπτω ότι έχω ευρύτατα όρια αντοχής. Για να δούμε, καινούργια δεκαετία ξεκινάει. Πάλι.

No comment

(μόνο ένα μικρό: αυτή δεν είμαι εγώ αλλά θα μπορούσε)

Μακάβρια "πλάκα"

Είδα πάλι στο όνειρό μου τη μάνα μου. Ήταν ζωντανή λέει, ήρθε χαλαρά σαν να μην είχε περάσει μια μέρα και μου 'πε τι γίνεται καλά είσαι; Μαμά που είσαι; Εδώ είμαι. Μα αφού έχεις πεθάνει; Μα αυτό ήταν μια πλάκα. Είχα πάει ταξίδι να ξεσκάσω... Και δεν σκέφτηκες ότι θα στενοχωριόμουν πλάνταξα στο κλάμα! Έλα τώρα, συγνώμη μην κάνεις έτσι, αφού είμαι εδώ και μια χαρά.
(Πήγα στον τάφο -στον ύπνο μου- κι ο χώρος ήταν κενός, έτοιμος να δεχτεί τον επόμενο... Ευτυχώς μετά ξύπνησα αλλά ήταν πολύ νωρίς για να σηκωθώ. Από σήμερα θα κοιμάμαι από διαφορετικό πλευρό μπας και αλλάξει η νυχτερινή μου τύχη.)

Έξω!

Βγαίνω από το πλάνο κι από τη μαλακία (μου).