Early Halloween

Αυτή την εποχή στα ξένα γιορτάζουν το Halloween, τις Απόκριες. Ταμάμ για την κατάσταση στα δικά μας...

P.S. Στη φωτό η Βουλή των Ελλήνων σε παλαιές περιπέτειες.

Οι δρόμοι μου

Υπάρχουν δρόμοι και σημεία στην πόλη που μου δημιουργούν δυσάρεστα συναισθήματα. Πολλές φορές λοξοδρομώ για να μην περάσω από μπροστά τους, κι αν δεν μπορώ να κάνω αλλιώς πάω στο απέναντι πεζοδρόμιο, αποφεύγω να κοιτάξω προς το συγκεκριμένο σημείο, κουνάω το κεφάλι μου να αλλάξει εικόνα.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, γύρω στα 8, είχαμε ένα πολύ άσχημο ατύχημα με το αυτοκίνητο. Οδηγούσε ο πατέρας μου, συνοδηγός η μάνα μου με τον 4χρονο αδερφό μου στην αγκαλιά και πίσω σε συνθήκες σαλαμοποίησης η θεία Σ., η κυρία Μ., η συνομήλική μου κόρη της κι εγώ. Ο μπαμπάς μου τα 'χε τσούξει πανηγυρικά, χόρευε και χειροκροτούσε με αποτέλεσμα μια εντυπωσιακή καραμπόλα 3 αυτοκινήτων στο ύψος του ΚΑΤ. Ο αδερφός μου τραυματίστηκε σοβαρά, εγώ έπαθα νευρική κρίση που με κράτησε 10 μέρες μακριά από το σχολείο... Την κυρία Μ. και την κόρη της δεν θυμάμαι να τις ξαναείδα από τότε.

Δεν ξέρω πότε ακριβώς τον συγχωρήσαμε για όλο αυτό, αργήσαμε όμως και για μεγάλο διάστημα του απαγορεύαμε να περνάει μπροστά από το ΚΑΤ. Μας έκανε το χατήρι -μεταμελημένος γαρ φαντάζομαι- μέχρι που κάποια στιγμή μου είπε: "Αν μια μέρα που βγαίνεις από το σπίτι σου σπάσεις το πόδι σου στο πεζοδρόμιο, τι θα κάνεις, δεν θα ξαναβγείς ποτέ;". Έτσι σταδιακά (και αναγκαστικά) συνετίστηκα χωρίς όμως να ανακτήσω ποτέ την εμπιστοσύνη μου στην οδήγηση (τη δική του κυρίως αλλά και των άλλων).

Κι αν το ΚΑΤ δεν μου δημιουργεί πλέον τέτοιους συνειρμούς, τη θέση του έχει πάρει μια αρκετά μακριά λίστα, με πρώτο βέβαια το νοσοκομείο στο οποίο επί 1 χρόνο και 7 μήνες μπαινόβγαινε η μαμά μου, απ' όπου αναπόφευκτα περνάω πολύ συχνά μουρμουρίζοντας πρόσχαρους ρυθμούς ή μιλώντας μόνη μου για άσχετα πράγματα, επίτηδες για να μην κολλήσει το μυαλό μου...

Ή τα διάφορα γραφεία που έχω δουλέψει τα τελευταία χρόνια. Ούτε κουβέντα προφανώς να τα επισκεφθώ - όμως αρνούμαι μέχρι και να περάσω από κάτω από φόβο μπας και έχω (πάλι) κάποιο κακό (ακόμα και καλό, δεν το επιδιώκω) συναπάντημα...

Περίεργη σύμπτωση πάντως, αλλά τα γραφεία της καινούργιας μου δουλειάς είναι ακριβώς σ' εκείνο το σημείο στο ύψος του ΚΑΤ! Αναρωτιέμαι αν το άγχος μου ασυνείδητα έχει σχέση ΚΑΙ με αυτό...

One step at a time

Είναι στιγμές που αισθάνομαι ότι τα πράγματα μπαίνουν σε μια σειρά. Αρχίζω και αισιοδοξώ λίγο. Με μικρά πράγματα. Μικρές χαρές. Μια καλή κουβέντα. Ένα κείμενο. Μια περίεργη σύμπτωση.

Σηκώνω το κεφάλι ψηλά. Χαμογελάω αμυδρά. Σε κοιτάζω και ξεχνάω για λίγο ότι η προηγούμενη χρονιά ήταν η δυσκολότερη της ζωής μου. Και η πιο στενάχωρη.

"Πραγματικά -και μην με πεις ψώνιο- πραγματικά θαυμάζω τον εαυτό μου που έχει αντέξει μέσα σε όλα αυτά." (Κοπέλα στο τηλέφωνο σε έναν σκοτεινό δρόμο στου Ψυρρή προχθές. Την ακούω και σκέφτομαι: Ναι, κι εγώ το ίδιο - ελπίζω μόνο για διαφορετικούς λόγους. Για το καλό το δικό της δηλαδή.)

Ουαί κι αλίμονο

Κι ενώ "απολογείται" ο Ρουσόπουλος στη Βουλή live σε πόρτες και παράθυρα, στην ΕΤ1 ο Λεωνίδας Εμπειρίκος "προσφέρει" το απίστευτο οπτικοακουστικό υλικό του πατέρα του Ανδρέα στους λιγοστούς πιστούς. Φευ...

Δύσκολα

Περίεργη μέρα.
Το πρωί ανηφορίζοντας ήρθα φάτσα με φάτσα με τον πρώην αφεντικό μου. Πέντε μήνες είχα να τον δω. Κοντοστάθηκε. Τελικά σταμάτησε. Μου 'πε τα έμαθα τα δυσάρεστα συλληπητήρια μου 'δωσε και το χέρι του.
- Πως είσαι;
Δύσκολα...
- Σε ένα χρόνο να δεις, θα είσαι ακόμα πιο δύσκολα.
Φχαριστώ ρε...

Το μεσημέρι ανηφορίζοντας πάλι - αυτή τη φορά την Αναπαύσεως. Λουλούδια (αυτά που σου άρεσαν).
-Πάτε για μέσα;
Ναι.

Ραντεβού με δύο συντηρητές για να επιμεληθούν τον τάφο. Προς το παρόν χωρίς το όνομά σου. Μόνο ο παππούς κι η γιαγιά. Κι ένα νούμερο γραμμένο στα γρήγορα με μαύρη μπογιά.

Windows 2008

Μέρος α': Τι βλέπω από το παράθυρό μου*

1. Είναι γνωστός τέως προπονητής μεγάλης ποδοσφαιρικής ομάδας. Κάθε πρωί κάνει τζόγκιν στο μπαλκόνι, φορώντας τη φόρμα της ομάδας του. Όταν ο καιρός δεν το επιτρέπει, τρέχει μέσα στο διαμέρισμα. Μένει στον τρίτο.

2. Όλο το καλοκαίρι κυρίως την άκουγα. Βραδινά γελάκια υπό τους ήχους heavy metal. Χθες την είδα. Το κορίτσι με τα τατουάζ επί το έργον. Χτυπούσε ένα σε πελάτη της με το πρόσωπο στο παράθυρο. Την χάζευα. Νομίζω ότι με πήρε χαμπάρι τελικά. Μένει στον δεύτερο.

*Σε τρυφερή ηλικία είχα συμμετάσχει στον ομώνυμο μαθητικό διαγωνισμό ζωγραφικής. Είχα φτιάξει τη μπουγάδα της απέναντι: υπερμεγέθη σουτιέν και κιλότες σε παλ χρώματα να ανεμίζουν. Νομίζω ότι πήρα κάποιο βραβείο. Όπως και νά' χει η διάκριση ήταν για όλους, μια και όλες οι ζωγραφιές φιλοξενήθηκαν για λίγες μέρες στην Εθνική Πινακοθήκη. Quel honneur!

Μέρος β': Αθήνα, ένα παράθυρο στον κόσμο

1. Σαρανταπεντάρα σεκιουριτού έξω από την τράπεζα στην πλατεία. Συνομιλεί με δύο τσιγγανοπούλες, 7 και 11 ετών περίπου. Η μικρότερη σκαλίζει επιμελώς τη μύτη της.
-Σταμάτα να σκαλίζεις τη μύτη σου! (Κρύβεται για να μην την βλέπει.) Γιατί δεν πάτε σχολείο; Σχολείο έπρεπε να είστε κι όχι να πουλάτε χαρτομάντηλα στους δρόμους.
-(Η μεγαλύτερη) Δίκιο έχεις. Εγώ πήγαινα μέχρι πέρσι αλλά φέτος σταμάτησα. Βαριόμουνα να ξυπνάω νωρίς κάθε πρωί.

2. Στην Ομόνοια ωστόσο ο Χόντος πουλάει παιδικές στολές Αμαλίας, τσολιαδάκια και ελληνικές σημαίες. Η εθνική εορτή δεν βαριέται ποτέ...

Ελεγεία

Η νέα ταινία της ισπανικής καταγωγής Isabel Coixet, "Elegy". Βασισμένη στη νουβέλα του Philip Roth "The Dying Animal" (Το ζώο που ξεψυχά). Χθες στο Πανόραμα της "Ε". Είχα δει δύο από τις προηγούμενές της "My Life Without Me" (Ζωή χωρίς εμένα, 2003) και "The Secret Life of Words" (Η μυστική ζωή των λέξεων, 2005) και -κυρίως με τη δεύτερη- είχα μαγευτεί από τη δεξιοτεχνία της να μιλάει για το ανθρώπινο δράμα. (Δεν είναι τυχαίο που σε μια συνέντευξή της χαρακτηρίζει τον κινηματογράφο "μικρόβιο, αλγολαγνία, μαζοχισμό, τον απόλυτο συνδυασμό ευχαρίστησης και πόνου" www.moviemaker.com/directing/article/isabel_coixet_elegy_penelope_cruz_ben_kingsley_20080806/).

Και με την Ελεγεία το ίδιο. Είχα διαβάσει το βιβλίο του Roth, και παρόλο που είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, δεν με είχε ενθουσιάσει, μπορεί κάπου και να με είχε ενοχλήσει κιόλας. Ωστόσο χθες πήγα στην ταινία στα τυφλά. Πέρα από όλα τα υπόλοιπα (την πλοκή, τους εξαιρετικούς ηθοποιούς, την εικόνα), νομίζω ότι η ματιά της Coixet έδωσε στο βιβλίο άλλη διάσταση - πέρα απ' τον όποιον μισογυνισμό καταλογίζουν στον συγγραφέα.

Στις αίθουσες θα βγει κάπου τον Νοέμβριο κι οι οπαδοί τού (αμερικανικής κοπής) "Ανθρώπινου Στίγματος" ας κάνουν τη σύγκριση.