Dreams are my reality

Ενώ στην πραγματικότητα κάνω οτιδήποτε άλλο. Όπως ζάπινγκ. Δεν είχα αντιληφθεί τη μαγεία της τι-βι σε "ώρες γραφείου". Πέρα από τη Δρούζα (σήμερα μπόρεσε να διοργανώσει διαγωνισμό μαγειρικής), είδα μια άνοστη μελαχροινή να μεταμορφώνεται σε θλιβερό αντίγραφο της Νικόλ Ρίτσι, το σπίτι της Άντι-"oh-my-God-this-is-unbelievable" να ξηλώνεται συθέμελα ("η Άντι ντυνόταν πάντα σαν αγοροκόριτσο μέχρι που μετά από έναν σκληρό χωρισμό ανακάλυψε τη γυναικεία φύση της" - το μωβ, τις δαντέλες κι ένα... stripper pole), ειδικό σεξολόγο να δίνει συμβουλές αντιμετώπισης του πριαπισμού, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα σε μια από τις γνωστές του επιτυχίες, έναν μαύρο πλασικό καναπέ "πολύ εύχρηστο, πολύ ελαφρύ, ακόμα κι εγώ μπορώ να τον μετακινήσω", διάφορες ξανθιές ελληνικής ρίζας να ανταλλάσσουν επιφωνήματα έκπληξης και ενίοτε κακίας... Ένας καινούργιος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μου. Μετά με πήρε κομματάκι ο ύπνος, είδα ότι ήμουν σε κάποιο νησί σαν την Κούβα, ο Γ. έμοιαζε με τον Κάστρο και ήταν πολεμικός ανταποκριτής πολύ γκομενιάρης όμως, κι εγώ τον περίμενα σε ένα αλλόκοτο ξενοδοχείο, μέχρι που κάποια στιγμή μου έσπασαν όλα τα δόντια, ενώ από πάνω σφύριζαν πολεμικά αεροπλάνα! Συμπέρασμα: πρέπει να πιάσω δουλειά σύντομα.

Accidental tourist

Απίστευτο άρθρο στο περιοδικό New York:

"The mysteries of the suicide tourist"

(nymag.com/news/features/46811/).

Γιατί τα ίδια πράγματα που προσελκύουν

εκατομμύρια χαρούμενους τουρίστες στη

Νέα Υόρκη -το μεγαλείο, οι ουρανοξύστες,

η ανωνυμία- "προσκαλούν" κάποιους άλλους

στην αυτοκτονία;

Δεν μπορώ να φανταστώ ούτε ένα περιοδικό

στην Ελλάδα που να τολμούσε να δημοσιεύει

κάτι αντίστοιχο - στον αιώνα τον άπαντα.

Ραγδαία επιδείνωση

Στην προσπάθεια να το πετύχω (βλ. προηγούμενο post):
1. Κάθισα για μισή ώρα στο μπαλκόνι. Ο ήλιος καίει.
2. Διάβασα ένα ολόκληρο μυθιστόρημα. "Ραγδαία επιδείνωση" του Θανάση Χειμωνά - όχι δεν με παρέσυρε μόνο ο τίτλος. Ξεκίνησε καλά, έρωτες / η Αθήνα τον Αύγουστο / παράλυση / ζέστη / λέξεις που δεν βγαίνουν / το τότε και το τώρα - όμως το τέλος με απογοήτευσε κάπως σαν να ΄ταν λίγο πιεσμένο.
3. Άναψα την τηλεόραση. Μια μεταγλωτισμένη βασιλοπούλα-καρτούν τσίριζε στην ΕΤ1, στην ΕΤ3 εκφράζονταν υπόνοιες ότι κάποιος βίασε τη Μπρουκ, ο Ριτζ ψαρομάλλης αλλά αειθαλής αιώνια ερωτευμένος, μια κυρία από το κοινό της Όπρα ζητούσε να μάθει από τον "ειδικό" (με ιατρική μπλούζα και θεληματικό πηγούνι) πώς πρέπει να μετράει τη μέση της... "Μου κάνουν συχνά αυτή την ερώτηση, θα σας εξηγήσω αμέσως!"
4. Και μετά χτύπησε το τηλέφωνο για να με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Άλλη μία καλή συνάδελφος εκδιώχθη -χωρίς πολλές εξηγήσεις- από τον... "παράδεισο".

ok

R u talking to me?

"Δεν μπορώ να ανεχτώ κάποιον που το μυαλό του δεν μπορεί να θρέψει την κοιλιά του" είπε μόλις ο Τζούμας στο ραδιόφωνο...

Nager με νάζι

Θέλω να κολυμπήσω την Πατησίων!

Παραλλαγή σε αφίσα που είδα κάπου

στα Εξάρχεια. (Παρεμπιπτόντως, η

Α. Μεταξά σήμερα μύριζε ψάρι. Μόνο.

Και αυτό ήταν ένα post χωρίς νόημα -

ενώ ο κόσμος χάνεται, συμπληρώνω.)

Dasvidanie

Μαθαίνουμε οικογενειακώς ρώσικα.

Μεταξύ τυρού και αχλαδιού δηλαδή, προφέρουμε δυο-τρία παχυλά "λλλ", προβάρουμε τα κοντά και τα μακριά "ι" μας, ο αδερφός μου παίρνει το λεξικό αλά μπρατσέτα κι φτιάχνει φράσεις "το περιοδικό πάνω στο τραπέζι" - η μετάφραση μου διαφεύγει, παρδόν.

Ταυτόχρονα μαθαίνουμε και γεωγραφία - δεν ήξερα τη δημοκρατία της Καλμίκια, αλλά χάρη στη Λαρίσα την έμαθα.

Βουαλά: "Η Δημοκρατία της Καλμίκια είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Νότιο Διαμέρισμα. Οφείλει το νομικό καθεστώς της στους Καλμίκους, ένα φύλο μογγολικής καταγωγής που είναι ο μοναδικός βουδιστικός λαός της Ευρώπης. Το έδαφος της Καλμίκια καλύπτεται κυρίως από στέππα και είναι αραιοκατοικημένο. Μοναδική πόλη είναι η πρωτεύουσα Ελιστά (104.254 κάτοικοι - απογρ. 2002), όπου είναι συγκεντρωμένο το 1/3 του πληθυσμού. Το 56% των κατοίκων ζουν ακόμα με τον παραδοσιακό τρόπο, σε μικρούς αγροτικούς - κτηνοτροφικούς οικισμούς."

Γενικά νομίζω ότι η Λαρίσα έχει κάνει καλό στη μαμά μου. Πίστευα ότι θα εκνευριζόταν με έναν άνθρωπο μονίμως μέσα στο σπίτι, αλλά εκείνη δείχνει αναζωογονημένη, μιλάνε για την κατάσταση στη Ρωσία, διαβάζουν ελληνικές εφημερίδες, φαίνεται να τα έχουν βρει... Πώς λέγεται το I keep my fingers crossed στα ρώσικα (και πώς στα ελληνικά;).