Η δουλειά δεν είναι ντροπή

Σήμερα δουλεύω. Ούτε αργία ούτε μεταφερόμενη απεργία. Στο γραφείο καταφθάνουν σιγά σιγά όλοι οι εκδρομείς του Πάσχα. Χαρούμενοι, αφράτοι και ροζέ, γεμάτοι ευχές και αληθώς.

Εγώ είμαι κομματάκι μουντή. Ή μάλλον έγινα στα πρώτα 5 λεπτά που έκατσα στην καρέκλα μου.

Η λαχτάρα να ανοίξω την πόρτα και να εξαφανιστώ βροντώντας την πίσω μου επανήλθε και μάλιστα δριμύτερη. Μετά από 4 πραγματικά αγχολυτικές ημέρες, η επιστροφή στην τσιγαρίλα της καθημερινότητας με προσβάλει.

Έλα όμως που δεν βλέπω φως. Κάθε μέρα που περνάει, λέω, θέλω να αλλάξω δουλειά, πόσο ακόμη μπορώ να διευρύνω τα όρια των αντοχών μου;

Μπα, η μόνη λύση είναι να καταργήσω σαββατοκύριακα κι αργίες. Να μην μου μπαίνουν ιδέες στο μυαλό και ζορίζομαι. Να μην καταλαβαίνω τη διαφορά βρε αδερφέ. Του μέσα και του έξω.

ΥΓ. Πριν φύγω το πρωί ο Ιάσονας με ρώτησε: "Μαμά, θα μου λείψεις σήμερα;"

Χρόνια Πολλά

Ένα περίεργο πράγμα... Σπάνια μου τυχαίνει να επικρατεί απόλυτη ηρεμία στο σπίτι, να κάθομαι στον καναπέ με τον καφέ μου χωρίς να τρέχω από δω κι από κει. Τώρα όμως που και οι δυο, μπαμπάς και γιος κοιμούνται ακόμη, εξουθενωμένοι από τη χθεσινή ημέρα, αισθάνομαι μια περίεργη μοναξιά και μόλις που κρατιέμαι για να μην μπω στα δωμάτιά τους να τους ξυπνήσω με γλυκόλογα...

Ιστορίες

Κι εκεί που πίστευα ότι είχα πάρει διαζύγιο με τη μνήμη μου, άρχισα να κατακλύζομαι από αναμνήσεις. Καλές με άσχημες στιγμές, κακές με μια γλυκιά επίγευση στο τέλος.

Βαυκαλίζομαι και θεωρώ ότι για όλα φταίει το facebook, με όλον αυτόν τον καταιγισμό pop up ονομάτων και καταστάσεων, και όχι η -μέση πλέον- ηλικία μου που ευνοεί τέτοιου τύπου αναπολύσεις και συναισθηματισμούς.

Έτσι συνέβη και χθες. Ο θάνατος του Λευτέρη Βογιατζή, που τον θαύμαζα, αλλά δεν τον ήξερα προσωπικά, ξύπνησε μια ολόκληρη εποχή. Με πήγε πίσω στα σχολικά μου χρόνια, τότε που κάθε Παρασκευή ο πατέρας μου με πήγαινε στο θέατρο. Οι δυό μας στην αρχή και αργότερα και με τον αδερφό μου. Περνούσε και με έπαιρνε και βλέπαμε θέατρο.

Ο πατέρας μου δεν είναι κανένας λόγιος, δικηγόρος ήταν, αλλά πάντα είχε λατρεία με τα βιβλία - και το θέατρο. Διάβαζε θέατρο από μικρός. Έχω ακόμη κάτι δερματόδετες εκδόσεις του με το μονόγραμμά του. Τα διάβασα κι εγώ αυτά τα βιβλία, Ο'Νιλ, Μπέκετ, Σέξπηρ, τους διάβαζα κι ας μην είχα, ακόμη, ιδέα.

Τέλος πάντων σε μια από αυτές τις εξόδους πήγαμε να δούμε και τον Βογιατζή. Την Σπασμένη Στάμνα. Για μένα ήταν μια αποκάλυψη. Νομίζω και για τον αδερφό μου παρόλο που ήταν αρκετά μικρότερος. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα κάτι που απλώς δεν ήθελα να τελειώσει (μου συμβαίνει συχνά έκτοτε ειδικά στον κινηματογράφο).

Αφού τελείωσε η παράσταση, ο πατέρας μου μας πήγε για φαγητό σε μια ταβέρνα κοντά στο θέατρο, όπου ω του θαύματος ήρθε κι όλος ο θίασος...

Νομίζω ότι θα θυμάμαι αυτή την αίσθηση για όλη μου τη ζωή.

Κάτι πιο ευχάριστο, ίσως;

Ναι, θα γράψω για χθες, έτσι για να το διαβάσεις και να το ξέρεις (φαντάζομαι για τ' αγόρια πρέπει να είναι κάτι αρκετά σημαντικό)...

Ε, ναι, λοιπόν χθες έκανες για πρώτη φορά πιπί όρθιος!

"Θαν μεγάλοθ" είπες...

ΥΓ. Σόρι για την παραπάνω λεπτομέρεια αλλά με μιζέριαζε πολύ το προηγούμενο post και σκέφτηκα να το ...διασκεδάσω λίγο...

Με το χέρι στην καρδιά

Όμως υπάρχουν και κακές αναμνήσεις από τα χρόνια τα παλιά.

Όπως τότε λίγο πριν χωρίσουν οι γονείς μου. Ήμουν δεν ήμουν 10 ετών. Βράδυ. Κοιμόμουν στο δωμάτιό μου όταν άκουσα φασαρία και φωνές. Σηκώθηκα σέρνοντας τη Μπεγκούμ, μια κούκλα πάνινη μακρουλή σχεδόν στο ύψος μου. Στάθηκα πίσω από την συρόμενη πόρτα του σαλονιού και είδα από τη χαραμάδα τη μάνα μου να παίζει ξύλο με τον πατέρα μου. Τα πουκάμισα και των δυο σχισμένα.

Είναι μια εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ κι είναι αυτή ακριβώς που ξεπηδά αυτομάτως στη μνήμη μου κάθε φορά που τσακώνομαι με τον Γ. στο ίδιο σαλόνι. Έστω κι αν πλέον δεν υπάρχει η συρόμενη πόρτα...

(Είναι η πρώτη φορά που λέω την ιστορία αυτή "δημοσίως" - προστατευμένη ωστόσο από την ανωνυμία μου. Γιατί το κάνω; Μάλλον για να την ξορκίσω και να δεσμευτώ ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα φτάσω σ' αυτό το σημείο.)

Nostalgia

Με τον Κ. γνωριστήκαμε στην Γ' Γυμνασίου. Δεκαετία του '80. Ακούγαμε ροκ (όχι τίποτα σκληροπυρηνικό, λίγο Dire Straits, λίγο Doors, πολύ -εγώ τουλάχιστον- Pink Floyd) και χορεύαμε ντίσκο. Μου είχε χαρίσει κι έναν δίσκο των Boney M τότε, αυτόν με τις αλυσίδες. Είχε μπουκλάκια, τσουλούφι και αραιά δόντια. Είχα μακρύ μαλλί και μπούκλες επίσης. Είμασταν μικροί. Πηγαίναμε σε πάρτυ μαζί, ήταν ο κολλητός μου μέχρι που τελειώσαμε το Λύκειο. Ερχόταν διακοπές μαζί μας με τη μαμά μου στη Σίφνο. Γελούσαμε και περνούσαμε υπέροχα. Δύο καλοί αγνοί φίλοι τίποτα παραπάνω.

Μετά χαθήκαμε. Μπήκαμε στο Πανεπιστήμιο/Πολυτεχνείο και χαθήκαμε. Πήγε στην Αμερική για αρκετά χρόνια. Εχασε και τους γονείς του με τους οποίους διατηρούσαν στενές σχέσεις οι θείοι μου... Μου έλεγαν ότι ήταν άρρωστος αλλά δεν ήξεραν τι είχε απογίνει...

Φέτος, μετά από χρόνια αντίσταση μπήκα στο facebook. Και τον έψαξα. Η αλήθεια είναι ότι τον είχα αναζητήσει μέσω google και στο παρελθόν χωρίς επιτυχία. Όμως τώρα μέσω αυτού του τρομερού εργαλείου τον βρήκα (μαζί και τις συμμαθήτριές μου αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

Πριν λίγες ημέρες τον είδα. Πιο γοητευτικός από παλιά. Ώριμος. Όμορφος αν και λίγο στραπατσαρισμένος. Με τις ίδιες κινήσεις με τότε που ήταν παιδί. Τα χέρια του και οι εκφράσεις του μου θύμισαν εκείνα τα χρόνια που ακούγαμε Doors, χορεύαμε Boney M και νομίζαμε ότι θα κατακτούσαμε τον κόσμο...

Έτσι πέρασα το Σαββατοκύριακο. Αναπολώντας τα παλιά και γελώντας νοσταλγικά...

Καλή εβδομάδα.

A matter of size...

(Ιάσονα, όταν θα διαβάσεις αυτή την ανάρτηση πιθανόν να κοκκινίσεις, αλλά εγώ θα την γράψω ούτως ή άλλως!)

Σήμερα το πρωί όταν βγήκε ο Γ. από το μπάνιο ήρθε στο δωμάτιο του μικρού που μόλις είχε ξυπνήσει. Γυμνός προφανώς. Κάθισε με τρόπο ώστε να μην είναι όλα φάτσα κάρτα, όμως ο μικρός είχε προσέξει ήδη τα πάντα και για πρώτη φορά, μια και δεν του κρυβόμαστε ούτε ο μπαμπάς του ούτε εγώ (χωρίς κιόλας να επιδιώκουμε να κυκλοφορούμε τσίτσιδοι μπροστά του συνέχεια!), αναφώνησε: "Τι είναι αυτό;" δείχνοντας τον Γ. ανάμεσα στα πόδια του που έκρυβαν επιμελώς "αυτό".

Και ξανά "τι είναι αυτό; Το πιπί σου! Α! Είναι τεράστιο!"

Εγώ έσπευσα να τον ενημερώσω (ενθυμούμενη συμβουλή της παιδιάτρου σχετικά με τα μεγέθη, ότι δηλαδή τα αγόρια μπορεί να έχουν πρόβλημα συγκρίνοντας το δικό τους πουλί με του μπαμπά τους, δεν ξέρω αν ισχύει -εξάλλου η παιδίατρος δεν είναι και ο Ματθαίος Γιωσαφάτ- αλλά για καλό και για κακό είπα να μην το διακινδυνεύσω) ότι λογικό είναι, ο μπαμπάς είναι πολύ μεγάλος, το ίδιο μεγάλο άρα θα είναι και το πουλί του...