Back to my roots

http://www.everydayfamily.com/blog/the-myth-of-the-hip-parent/

Βέβαια, η δική μου μαμά άκουγε Θεοδωράκη και Λοΐζο, άντε και καμιά φορά Βeatles - ειδικά αφότου είχε χωρίσει με τον μπαμπά μου... Ως αποτέλεσμα, τον πρώτο τον ξέρω απ' έξω -και τον διασκευάζω πλέον με παιδικά λόγια (σόρι Μικ)- αλλά δεν τον ακούω, ενώ για τους τελευταίους διατηρώ μια τεράστια διαχρονική λατρεία, όπως πολλοί φαντάζομαι... Κατά τ' άλλα δεν είμαι σίγουρη ότι αναπαράγω τα δικά της πρότυπα και μεθόδους στον τρόπο μεγαλώματος του Ιάσονα - αν και κάποια πράγματα που έκανε έχουν σίγουρα περάσει στο DNA μου... Το θλιβερό είναι ότι δεν είναι πια εδώ για να ανταλλάξουμε απόψεις...

Η όρκα

 Εδώ και έναν μήνα ο Ιάσονας σέρνει μαζί του, όπου πάει, μια φουσκωτή όρκα. Από το jumbo, των 1,5 ευρώ.

Η όρκα αυτή έχει γίνει στην κυριολεξία προέκταση του χεριού του. Την κρατάει σφιχτά όταν τρώει, όταν κοιμάται, όταν κάνει μπάνιο, παντού. Κι αν κάποιος -ειδικά παιδάκι- διανοηθεί να την αγγίξει γίνεται χαμός.

Αυτή η όρκα είναι φυσικά κακής ποιότητας. Όχι μόνο γιατί είναι μια πλαστικούρα άνευ προηγουμένου αλλά και επειδή ξεφουσκώνει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και το πολύ σε μια βδομάδα είναι για πέταμα.

Ευτυχώς το jumbo διαθέτει στοκ. Ήδη βρισκόμαστε στην όρκα #4, ενώ στο ντουλάπι μου υπάρχουν 2 ακόμη...

Το όλο γεγονός μας έχει αγχώσει. Η κοπέλα που τον κρατάει μου λέει ότι στην παιδική χαρά δεν παίζει γιατί απλώς δεν μπορεί εφόσον τα χέρια του είναι κατειλημμένα από το μαυρόασπρο ζωάκι.

Στη ζωγραφική που τον πάω μια φορά την εβδομάδα έπαθε υστερία πριν τα Χριστούγεννα και αναγκαστήκαμε να φύγουμε άρον άρον επειδή φοβόταν ότι θα λερωνόταν η όρκα και αρνιόταν πεισματικά να κάτσει στο τραπέζι με τα υπόλοιπα παιδιά. Κι όταν ο άτακτος της τάξης την άγγιξε με χέρια βουτηγμένα σε κόκκινη μπογιά η κατάσταση απογειώθηκε...

Δεν ξέρω ποια είναι η λύση. Η κοπέλα θέλει να του την πάρει με τη δικαιολογία ότι ήρθε η μαμά της να την πάει πίσω στη θάλασσα, ο Γιάννης του λέει με γλυκό τρόπο να την αφήνει σπίτι να ξεκουράζεται κι εγώ είμαι κάπου στο ενδιάμεσο αν και προτιμάω να την αγνοώ χωρίς πολλές κουβέντες για την ...σχέση τους.

Ψάχνοντας στο ίντερνετ πάντως διάβασα ότι πρέπει να πηγαίνουμε με τα νερά του, ότι η επαφή του με το παιχνίδι αναπτύσσει τον τρόπο που σχετίζεται, ότι τον κάνει να νιώθει ασφαλής κλπ. κλπ. και ότι κάποια στιγμή θα το αφήσει μόνος του και θα το ξεχάσει...

Καλή χρονιά με περισσότερα χαμόγελα

Από τον περίφημο σκιτσογράφο Ralph Steadman που κόσμησε τα κείμενα του δημοσιογράφου Hunter S. Thompson.

http://grist.org/people/going-going-gonzo-a-famously-twisted-mind-tackles-the-extinction-crisis/?utm_campaign=weekly&utm_medium=email&utm_source=newsletter&utm_content=readmore

Οι Άγιοι Βασίληδες της διπλανής πόρτας

http://lightbox.time.com/2012/12/25/santa-247-portrait-of-a-year-round-father-christmas/?xid=newsletter-photos-weekly#1

Καλή χρονιά!!

More Qs, no As

Και οι ερωτήσεις συνεχίζονται:

1. Μαμά, τι θα πει ΠΑΘΟΚ;
(Aκούγαμε ραδιόφωνο κι ο παραγωγός το επαναλάμβανε συνεχώς).
Ερώτηση με βαθμό δυσκολίας 2 στα 3.

2. Μαμά, τι θημαίνει Χλιθτού;
(Του τραγουδούσαμε "τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού κάθε σπίτι μια γωνιά του μικρού Χριστού").

Ερώτηση με βαθμό δυσκολίας 3 στα 3 καθότι δεν είμαστε της θρησκείας.

3. Μαμά, ο Κουβέληθ μιλάει;
(Σε ανύποπτο χρόνο, αφού αναφέρθηκε στον Κουβέλη ο πατέρας μου).

Ερώτηση χωρίς δυσκολία: "Μιλάει, αλλά το θέμα είναι τι λέει".

"Μήπως ήρθε η ώρα του ύπνου;"

Qs & As

Παιδικά #1

Αυτές είναι οι μέρες των πολλών ερωτήσεων.
Νόμιζα ότι θα ξεκινούσαν αργότερα αλλά τελικά ξεκίνησαν πολύ νωρίς. "Δεν χαίρεστε;" με ρώτησε η παιδίατρος όταν της εξέφρασα την απορία μου.
Χαίρομαι. Φυσικά και χαίρομαι.
Μόνο σήμερα το πρωί που ακούγαμε ειδήσεις στο ραδιόφωνο και με ρώτησε "μαμά τι θημαίνει παθόκ" δεν χάρηκα...

Παιδικά #2

Χθες ο Ιάσονας έπαθε ένα -ακόμη- κόλλημα. Έχει μια μικρή φουσκωτή όρκα, της πλάκας αλλά την λατρεύει. Της μιλάει, την ταΐζει, κοιμάται μαζί της, τη σέρνει παντού. Όμως κάποια στιγμή διαπίστωσε ότι η φάλαινα έχει κάτω από το πτερύγιό της ένα μαύρο σημαδάκι. Έπαθε υστερία. Να το καθαρίσουμε, να το βγάλουμε, να την πετάξουμε τη φάλαινα.
Το μαύρο σημαδάκι δεν έφευγε βέβαια. Οπότε επιστράτευσα τη μαμαδίστικη λογική μου και του απέδειξα ότι το σημαδάκι αυτό πρέπει να υπάρχει γιατί κάνει τη φάλαινά μας ξεχωριστή. Αλλιώς πώς θα την βρούμε αν μπερδευτεί με άλλες φαλαινίτσες;

Παιδικά #3

Προσπάθησα να του αφηγηθώ την Χιονάτη και τους 7 Νάνους χωρίς αίμα και πάθος. Την Χιονάτη την έδιωξαν από το παλάτι γιατί ήταν μεν πιο όμορφη από την βασίλισσα αλλά δεν του αποκάλυψα ότι ήθελαν να της ξεριζώσουν την καρδιά, ούτε ότι πέθανε λόγω του μήλου. Όσο για τη βασίλισσα, του είπα ότι αφού είδε κι απόειδε πως δεν θα ήταν ξανά ποτέ η ομορφότερη στον κόσμο, πέταξε τον καθρέφτη της, μετανάστευσε, άνοιξε ζαχαροπλαστείο, έγινε παχουλή και γλυκιά και διηγόταν παραμύθια για μάγισσες και βασίλισσες στα παιδιά! Καλό; Μόνο με τον Πήτερ Παν δυσκολεύτηκα, που τον αφήσανε τον καημένο μόνο του στη Χώρα του Ποτέ η Γουέντι και τ' αδέρφια της και επιπλέον του πήραν και τα χαμένα παιδιά... 

From Consumer Kids to Sustainable Childhood

http://issuu.com/worldwatcheurope/docs/wwie_report_2