Οι Άγιοι Βασίληδες της διπλανής πόρτας

http://lightbox.time.com/2012/12/25/santa-247-portrait-of-a-year-round-father-christmas/?xid=newsletter-photos-weekly#1

Καλή χρονιά!!

More Qs, no As

Και οι ερωτήσεις συνεχίζονται:

1. Μαμά, τι θα πει ΠΑΘΟΚ;
(Aκούγαμε ραδιόφωνο κι ο παραγωγός το επαναλάμβανε συνεχώς).
Ερώτηση με βαθμό δυσκολίας 2 στα 3.

2. Μαμά, τι θημαίνει Χλιθτού;
(Του τραγουδούσαμε "τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού κάθε σπίτι μια γωνιά του μικρού Χριστού").

Ερώτηση με βαθμό δυσκολίας 3 στα 3 καθότι δεν είμαστε της θρησκείας.

3. Μαμά, ο Κουβέληθ μιλάει;
(Σε ανύποπτο χρόνο, αφού αναφέρθηκε στον Κουβέλη ο πατέρας μου).

Ερώτηση χωρίς δυσκολία: "Μιλάει, αλλά το θέμα είναι τι λέει".

"Μήπως ήρθε η ώρα του ύπνου;"

Qs & As

Παιδικά #1

Αυτές είναι οι μέρες των πολλών ερωτήσεων.
Νόμιζα ότι θα ξεκινούσαν αργότερα αλλά τελικά ξεκίνησαν πολύ νωρίς. "Δεν χαίρεστε;" με ρώτησε η παιδίατρος όταν της εξέφρασα την απορία μου.
Χαίρομαι. Φυσικά και χαίρομαι.
Μόνο σήμερα το πρωί που ακούγαμε ειδήσεις στο ραδιόφωνο και με ρώτησε "μαμά τι θημαίνει παθόκ" δεν χάρηκα...

Παιδικά #2

Χθες ο Ιάσονας έπαθε ένα -ακόμη- κόλλημα. Έχει μια μικρή φουσκωτή όρκα, της πλάκας αλλά την λατρεύει. Της μιλάει, την ταΐζει, κοιμάται μαζί της, τη σέρνει παντού. Όμως κάποια στιγμή διαπίστωσε ότι η φάλαινα έχει κάτω από το πτερύγιό της ένα μαύρο σημαδάκι. Έπαθε υστερία. Να το καθαρίσουμε, να το βγάλουμε, να την πετάξουμε τη φάλαινα.
Το μαύρο σημαδάκι δεν έφευγε βέβαια. Οπότε επιστράτευσα τη μαμαδίστικη λογική μου και του απέδειξα ότι το σημαδάκι αυτό πρέπει να υπάρχει γιατί κάνει τη φάλαινά μας ξεχωριστή. Αλλιώς πώς θα την βρούμε αν μπερδευτεί με άλλες φαλαινίτσες;

Παιδικά #3

Προσπάθησα να του αφηγηθώ την Χιονάτη και τους 7 Νάνους χωρίς αίμα και πάθος. Την Χιονάτη την έδιωξαν από το παλάτι γιατί ήταν μεν πιο όμορφη από την βασίλισσα αλλά δεν του αποκάλυψα ότι ήθελαν να της ξεριζώσουν την καρδιά, ούτε ότι πέθανε λόγω του μήλου. Όσο για τη βασίλισσα, του είπα ότι αφού είδε κι απόειδε πως δεν θα ήταν ξανά ποτέ η ομορφότερη στον κόσμο, πέταξε τον καθρέφτη της, μετανάστευσε, άνοιξε ζαχαροπλαστείο, έγινε παχουλή και γλυκιά και διηγόταν παραμύθια για μάγισσες και βασίλισσες στα παιδιά! Καλό; Μόνο με τον Πήτερ Παν δυσκολεύτηκα, που τον αφήσανε τον καημένο μόνο του στη Χώρα του Ποτέ η Γουέντι και τ' αδέρφια της και επιπλέον του πήραν και τα χαμένα παιδιά... 

From Consumer Kids to Sustainable Childhood

http://issuu.com/worldwatcheurope/docs/wwie_report_2

Nikki McLure

Λατρεύω αυτή την καλλιτέχνιδα. Δημιουργεί απλές αλλά μαγικές εικόνες με ένα κοπίδι. Δυστυχώς τα έργα της διατίθενται πανάκριβα. Μόνο το ημερολόγιο του 2013 έχει προσιτή τιμή αν και για νά ρθει από την Αμερική εδώ θέλει έξτρα 11 δολάρια...

Περί πατεράδων και υιών

http://designtaxi.com/news/352128/If-Darth-Vader-Were-The-Father-He-Could-ve-Been-To-Luke/

Το πάρτι

Το Σάββατο πήγα τον Ιάσονα στο πρώτο -πολυπληθές- παιδικό του πάρτι. Είχε γενέθλια ο "κολλητός" του ο Άρης. Το σπίτι καινούργιο, τριώροφο, με πλήρως εξοπλισμένο playroom στο ημιυπόγειο (με κηπάκι). Ο Άρης έχει 2 μεγαλύτερους αδερφούς και έχει κληρονομήσει τα πάντα.

Η παρέα του ημιυπογείου, εκτός από τα παιδιά και εμένα, αποτελείτο από φιλιππινέζες και γεωργιανές νταντάδες. Οι λοιποί ενήλικες είχαν προωθηθεί στους επάνω ορόφους με κρασί και σνακ.

Το όλο σέτινγκ μου έκανε εντύπωση - αν και μάλλον υπερβάλω καθότι ασυνήθιστη σε τέτοιες μαζώξεις.

Τέλος πάντων, όπως είπα και παραπάνω, εγώ προτίμησα να μείνω με τους μικρούς στον κάτω όροφο. Εξάλλου ΜΕ τον Ιάσονα και ΓΙΑ τον Ιάσονα είχα πάει.

Κάποια στιγμή, ενώ όλα πήγαιναν καλά και ο μικρός είχε ξετρελλαθεί με τα παιχνίδια, έκανε τσουλήθρα, τρενάκι και κούνια περιχαρής και απαριθμούσε τα ζωάκια του Άρη, ανακαλύψαμε ένα σπιτάκι. Μπήκε μέσα μαζί με τον Άρη και μια μικρή πανέμορφη ξανθιά με γαλάζια μάτια, παιδάκι για διαφήμιση.

Ησυχία και χαρά. Μέχρι που βρήκαμε τη μικρή κυριολεκτικά γατζωμένη με τα χεράκια της από τα τρυφερά μάγουλα του Ιάσονα!

Το αποτέλεσμα; Μια σειρά από ματωμένα σημαδάκια κάτω από τα μάτια του και τον λαιμό του που δεν λένε να περάσουν...

Ευτυχώς ο ίδιος δεν το πήρε βαριά, μόνο εγώ δυσκολεύομαι να το ξεχάσω...