Η άτιμη η ώρα

Πριν λίγες ημέρες πήρα το τρένο για να' ρθω στη δουλειά. Πράγμα σπάνιο καθότι πρέπει να κάνω τον γύρο της Αθήνας αν θέλω να βρω σταθμό.

Φυσούσε ένα ελαφρύ αεράκι από τα ανοιχτά παράθυρα, είχα βρει και θέση, μια χαρά.

Απέναντί μου κάθονταν δυο μικρές. Γύρω στα 15-16. Η μια παχουλούτσικη αλλά γλυκιά, η άλλη πανέμορφη με έντονα βαμμένα μάτια.

-Όταν ξυπνάω το πρωί μου φαίνεται πολύ μεγάλη η μέρα. Αν ξυπνήσω μεσημέρι όμως θα φάω, θα χαζέψω λίγο τηλεόραση στον καναπέ, θα κάνω λίγο facebook, και μετά θά' χει πάει απόγευμα οπότε θα σου τηλεφωνήσω για να κανονίσουμε για το βράδυ.

-Κι εγώ αν ξυπνήσω πρωί θα βαρεθώ, δεν θά' χω τι να κάνω για να γεμίσω τη μέρα...

(Εγώ που την τραβάω και δεν μεγαλώνει με τίποτα η άτιμη, τι να πω και σε ποιον;)

Showbaby

Ο μικρός αποκαλεί τον εαυτό του "θέατρο". Δικαίως...

Το καλοκαίρι δεν τέλειωσε ακόμη

Έχουν περάσει αιώνες από την τελευταία φορά που έγραψα.

Σήμερα έχω τη γιορτή μου. Και αγόρασα ένα λαχείο. Δεν αγοράζω ποτέ, αλλά το πρωί που μου ευχήθηκε η γυναίκα του μπαμπά μου χρόνια πολλά και ό,τι επιθυμείς, της είπα επιθυμώ να κερδίσω το λαχείο! Από μέσα ακούστηκε αγχωμένη η φωνή του πατέρα μου: "Γιατί;". Ανησυχεί προφανώς μπας και η κόρη του έχει πέσει στην ανέχεια... Όχι ακόμη μπαμπά, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Πάντως το λαχείο το αγόρασα.

Διάβαζα πριν λίγο στη Lifo ένα κομμάτι του Άρη Δημοκίδη για τη μάνα του που κρατούσε ημερολόγιο με όλα τα ξεκαρδιστικά και μη που έκανε εκείνος ως παιδάκι. Σκέφτηκα ότι αυτό το blog θα μπορούσε να αποτελέσει για τον δικό μου γιο ένα τέτοιο ημερολόγιο και με έπιασε θλίψη που το παράτησα τόσο καιρό.

Οπότε σήμερα 30 Αυγούστου του 2012 το ξαναρχίζω. Δυναμικά και σταθερά ελπίζω. Η αλήθεια είναι ότι χρόνο μπροστά στον υπολογιστή έχω μόνο στη δουλειά μου και μόνο για τη δουλειά μου. Σπίτι είναι ο μικρός με τις μεγάλες απαιτήσεις.

Και για να έρθουμε στο κυρίως θέμα. Ο μικρός μεγάλωσε. Είναι πλέον 25 μηνών και υπέροχος.

Εδώ και αρκετούς μήνες δεν βάζει γλώσσα μέσα του, ενώ το φετινό καλοκαίρι τον τροφοδότησε με τόσες καινούργιες λέξεις που τις πετάει σε ανύποπτο χρόνο και μας κουφαίνει όλους.

Το highlight είναι η σχέση του με τα τραγούδια. Ή μάλλον η σχέση μου με τα τραγούδια, καθώς έχω μια μανία (που πηγάζει από το γεγονός ότι ποτέ δεν θυμάμαι όλα τα λόγια απ' έξω!) να αλλάζω τους στίχους ακόμα και των πιο βαριών ρεμπέτικων με παιδικά λογάκια, πρωτότυπα και ολίγον σουρεάλ.

Έτσι, ο Ιάσονας τραγουδάει με άνεση το "Ένα κουνούπι από τ' Αλγέρι", το "Πότε θα κάνει ξαστεριά, πότε θα ξημερώσει, να πάρω το ποδήλατο και να σε πάω στη θάλασσα" και πρόσφατα το "Η Κότα η Κοκότα με τα σγουρά μαλλιά, ντυμένη Γενοβέφα τη βρήκαν μια βραδιά"... Όπου ρ λ και όπου σ θ φυσικά.

Παράδεισος. Που κάνει όλα τα υπόλοιπα να μοιάζουν με απλές οδοντόκρεμες που έλεγε μια παλιά διαφήμιση μάλλον της Kolynos.

Αγόρια στον 21ο αιώνα

http://mom.me/parenting/2051-how-to-talk-to-boys/#!/parenting/2051-how-to-talk-to-boys/

Shades of grey

Άνθρωποι σε κρίση.

Φαίνεται ότι η κατάσταση επηρεάζει άπαντες ακόμα κι αν δεν έχουν άμεσο οικονομικό πρόβλημα.

Πολύ κοντινοί μου άνθρωποι σε κρίση.

Ο ένας έχει όντως οικονομικές δυσκολίες λόγω κακών χειρισμών για τους οποίους όμως δεν ευθύνεται. Η άλλη αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Ο τρίτος μόλις έμαθε ότι η επί 15 χρόνια σύζυγός του τον απατά. Και την ξαδέρφη μου την άφησε σύξυλη ο επί 23 χρόνια δεσμός της "αύριο θα φύγω" της είπε και το έκανε.

Άνθρωποι σοβαροί, συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, αγαπησιάρηδες και ενδιαφέροντες που όμως ξαφνικά είναι σαν να τους έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι.

Μ' όλα αυτά στο μυαλό μου μπήκα σήμερα στο τρένο. Είχα μόλις παραλάβει τα χαρτιά μου από την Τροχαία (μπήκα στον δακτύλιο κι ως άλλος ένας άνθρωπος σε κρίση αλλά χωρίς προφανώς κρίση, θεώρησα λογικό να αγνοήσω το σήμα του τροχονόμου...) και είπα να χρησιμοποιήσω τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να πάω στη δουλειά μου στο Μαρούσι.

Ευτυχώς.

Απέναντί μου καθόταν ένα νεαρό ζευγάρι, το πολύ 20-22 ετών. Περιχαρείς και πρόσχαροι τιτίβιζαν σαν να ΄τανε ο κόσμος μια γιορτή. "Πότε θα μου κάνεις πρόταση γάμου" τον ρώτησε. "Το βράδυ με παστίτσιο". "Τέλειο φαγητό το παστίτσιο". "Σ'αγαπάω" της ψιθύρισε. "Κι εγώ" του απάντησε...

Remember

http://news.nationalgeographic.com/news/energy/2012/01/pictures/120125-charcoal-fuel-scavengers-manila/
Οταν διαβάζω και βλέπω τέτοιες καταστάσεις, ειδικά όταν ανακατεύονται παιδιά, λέω σταμάτα μην γκρινιάζεις, είσαι μια χαρά!
Δυστυχώς όμως ξεχνάω γρήγορα...

An ecology of mind