Οικο-μαμάδες

http://www.grist.org/slideshow/2011-09-19-mommy-greenest-10-impressive-mothers

Ιστορίες παιδικής χαράς

Ένα. Μαμά και γιος γύρω στα 10 στο μετρό Συντάγματος (Ιούνιος, έξω γίνεται χαμός).
-Γιατί κλαις;
-Από τα δακρυγόνα.
-Εγώ γιατί δεν κλαίω; (Το σκέφτεται λίγο...) Ξέρεις γιατί δεν κλαίω; Γιατί είναι τόσο μεγάλη η χαρά μου που τέλειωσε το σχολείο που δεν μπορώ να κλάψω ούτε από τα δακρυγόνα!

Δύο. Γιαγιά προς εγγονό στην παιδική χαρά.
-Στέφανε, μην πας τη Φεράρι στα χώματα, θα χαλάσει...

Τρία. Μπαμπάς σπρώχνει δυνατά πεντάχρονο στην κούνια.
-Κι άλλο, πιο ψηλά. Γιατί δεν έρχεται και η Εύα να την κουνήσεις όπως εμένα; (Η Εύα είναι η αδερφή του γύρω στα 2-3).
-Γιατί είναι πολύ μικρή. Αν την κουνήσω έτσι θα την μαζεύουμε με τα κουταλάκια.
-Κακό είναι αυτό;

Τέσσερα - για ενήλικες. Τύπος μιλάει σε μια κοπέλα στην Λιστόν στην πόλη της Κέρκυρας τον Αύγουστο.
-Τώρα που κοντεύω τα τριάντα, ξανανιώνω!

Για τη Μ.

Η καλύτερή μου φίλη, συμμαθήτρια από το δημοτικό, διπλανή στο θρανίο και πολυαγαπημένη, έχασε πρόσφατα τη μαμά της. Από την ίδια διαολεμένη αρρώστια που ΄χασα κι εγώ τη δική μου. Η μάχη της κράτησε κοντά διόμισι χρόνια, της δικής μου ενάμιση. Όταν το ΄μαθα πως ήταν άρρωστη εκείνο τον Μάρτιο του 2009 έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου. Έλειπα ταξίδι, 25 Μαρτίου ήταν. Ήξερα ότι περίμενε κάτι εξετάσεις αλλά η Μ. δεν με ενημέρωσε σχετικά. Γύρισα και το έμαθα από τον ξάδερφό μου! Τό 'χει αυτό η Μ. Δυσκολεύεται πολύ συναισθηματικά, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτά που της συμβαίνουν, κλείνεται στον εαυτό της, σαν να χάνει την εμπιστοσύνη της σ' αυτούς που την αγαπάνε και επιθυμούν το καλύτερο γι' αυτήν, χωρίς κανένα συμφέρον.

Όλο αυτό το διάστημα με κράτησε σε απόσταση. Όχι για να με προστατεύσει από το deja vu πιστεύω, αλλά για να αποφύγει να ακούσει τα χειρότερα - αν και ελάχιστες φορές της μίλησα για την αντίστοιχη δική μου εμπειρία και όταν το έκανα ήταν για να την βοηθήσω να ξεπεράσει κάποιες πρακτικές κυρίως δυσκολίες.

Φοβόμουν ότι θα με απέφευγε - που συνέβη ούτως ή άλλως τελικά. Από τη στιγμή που απόκτησα το μωρό αντί να αλλάξω εγώ, άλλαξε εκείνη. Ο Γ. λέει ότι δεν μπόρεσε να χωρέσει τη νέα μου κατάσταση στη ζωή της... Εγώ δεν λέω τίποτα, μόνο ότι μου λείπει.

Είχα δύο μήνες να την δω και της μιλούσα σχετικά σπάνια και για λίγο. Πάντα όποτε της τηλεφωνούσα είτε περίμενε τηλεφώνημα είτε απαντούσε σε email, είτε έχεζε η γάτα της δεν ξέρω - δεν υπήρξε ούτε μια φορά που να μην αποσπούσε την προσοχή της κάτι άλλο που συνοδευόταν με ένα "να σου πω, πρέπει να σε αφήσω, να μιλήσουμε αργότερα;". Της παραπονέθηκα κάποια στιγμή, αρνήθηκε τις "κατηγορίες" για να με κλείσει στη συνέχεια με συνοπτικές διαδικασίες για να απαντήσει στο κινητό της. Έτσι κι εγώ κατέθεσα τα όπλα. Δεν ήθελε να μου μιλήσει ή να με δει, ε δεν είχα σκοπό να της το επιβάλω με το έτσι θέλω κιόλας! It takes two to tango που λένε.

Τέλος πάντων λίγο πριν το καλοκαίρι κάναμε μια μεγάλη βραδινή κουβέντα στο τηλέφωνο όπου μου δήλωσε με λίγα λόγια ότι η ζωή δεν είναι δα και κάνα σπουδαίο δώρο... Το 'χε πει στη μάνα της την ίδια ημέρα (που πάλευε με τον καρκίνο) κι εγώ εξανέστην: τό ΄πες αυτό στη μαμά σου τη ρώτησα, που προσπαθεί να επιβιώσει; Δεν το κάνει για την ίδια μου απάντησε όλο σιγουριά, για μας το κάνει. Της είπα τα αυτονόητα, θύμωσε και μού 'κλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα. Έδωσα τόπο στην οργή με sms λίγο αργότερα μέχρι που ξαναεπικοινώνησα μαζί της όταν έμαθα (πάλι από τον ξάδερφό μου) ότι θα έφευγε με τη μάνα της για το Λονδίνο.

Για να μην τα πολυλογώ στα τέλη Ιουλίου η μάνα της έπεσε σε κώμα όσο έκανε διακοπές - με ενημέρωσε ο ξάδερφός μου (με τον οποίο συνεργάζεται) και αυτή τη φορά. Της είπα να πάω να την δω στο νοσοκομείο. Άρνηση άρνηση άρνηση. "Είμαστε μόνο η οικογένεια".

Τελικά σκαστή από το γραφείο και μαζί με το μωρό πήγα κυριολεκτικά κάτω από το σπίτι της και ήπιαμε έναν γρήγορο καφέ πριν φύγει για το νοσοκομείο.

Δυο βδομάδες αργότερα η μάνα της πέθανε. Είχα μιλήσει στη Μ. το ίδιο βράδυ, μού 'λεγε ότι η κατάσταση ήταν οριακή. Δεν με ενημέρωσε ωστόσο για την εξέλιξη - μου το είπε μια κοινή μας φίλη. Της τηλεφώνησα 2-3 φορές δεν το σήκωσε. Έστειλα μήνυμα, μου απάντησε ότι δεν είναι σε θέση να μιλήσει ακόμη. Ξαναπροσπάθησα την επομένη πιο επίμονα. Με πήρε. Είχε γίνει μόλις η κηδεία. Σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία της μάνας της: μόνο τα τρία της παιδιά κι ο αδερφός της παρόντες...

ΥΓ. Ξαναδιαβάζοντας αυτά που έγραψα χθες σκέφτηκα ότι μπορεί να φανούν περίεργα σε έναν τρίτο. Το θέμα ωστόσο είναι ότι στενοχωριέμαι που αυτές τις τόσο δύσκολες στιγμές για κείνην δεν μου έχει αφήσει το παραμικρό περιθώριο όχι να της συμπαρασταθώ, ούτε καν να επικοινωνήσω μαζί της. Αλλά είναι η επιλογή της και πρέπει να τη σεβαστώ. Σωστά;

Astro boys

Είχα δει τον Βέλγο χορογράφο Sidi Larbi Cherkaoui στην παράσταση Sutra με τους Shaolin μοναχούς.

Είναι υπέροχος.

Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει τα πάντα με το σώμα του.

Τώρα διαβάζω ότι χορογραφεί τα manga του διάσημου Ιάπωνα κομίστα Osamu Tezuka.

Δεν ξέρω πότε και αν θα έρθει αυτή η παράσταση στην Ελλάδα αλλά αν κανείς βρεθεί στο Λονδίνο 6-10 Σεπτεμβρίου, θα είναι πολύ τυχερός/ή αν καταφέρει να την παρακολουθήσει και να μου πει στη συνέχεια πώς του/της φάνηκε για να ζηλέψω...(www.guardian.co.uk/stage/2011/aug/30/tezuka-sidi-cherkaoui-nitin-sawhney?CMP=EMCGT_310811&)

Πάνε ήδη τρία χρόνια...

...και μαμά μου λείπεις πολύ.
Θέλω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου
Να σου δώσω φιλιά πολλά στο στόμα
Να μυρίσω το λαιμό σου Hermes Caleche
Να σε αγγίξω πάλι για μια στιγμή
Να δω το πρόσωπό σου από πολύ κοντά
Χαμογελαστό
Να σε ακούσω να μιλάς έστω και για το ΠΑΣΟΚ
Να πιούμε μαζί καφέ στο Σταρμπάκ όπως το έλεγες
Και να διαμαρτύρεσαι για το υπεβολικά αφρώδες καπουτσίνο
Και την πικρή πορτοκαλάδα "βάζουν και τα φλούδια γι' αυτό"
Να σε βλέπω να τρως με λαιμαργία ή να απλώνεις το χέρι να σου γεμίσω το ποτήρι
Να γευτώ ξανά το φαγητό σου με τόση αγάπη και μαεστρία μαγειρεμένο
Να θυμάσαι τα παλιά και να μελαγχολείς
Να πάμε μαζί για ψώνια πλέον πηγαίνω πάντα μόνη μου
Να σου χτενίσω τα μαλλιά αλλάζοντάς σου χωρίστρα
Να σε εκνευρίσω και να με εκνευρίσεις
Ακόμα και να μην μιλάμε για 1-2 μέρες ναι ακόμα κι αυτό
Να σου χαρίζω παραδοσιακά κάθε 25 Μαρτίου ένα πουκάμισο
Να με χαϊδεύεις και να μου λες ότι μια φορά είναι τα νιάτα
Ότι αν ήσουν σαν και μένα θα έφτανες πολύ μακριά
Τη μια να με εμπιστεύεσαι την άλλη όχι
Να ακούσω ξανά τις δικές σου εκφράσεις φαρδιά κάτω τρικ μάι φορ κάποιες δεν θυμάμαι πια τι σημαίνουν
Να σου γνωρίσω τον εγγονό σου

Οι πρώτες διακοπές

Να ανακαλύπτεις την άμμο
Δρομέας μεγάλων αποστάσεων κι ας καίει
Το νερό άλλη αίσθηση κρύο αλλά σιγά σιγά το συνηθίζεις μέχρι που αρχίζει να σου αρέσει κλαις όταν βγαίνεις από τη θάλασσα
Δεν σφίγγεσαι τόσο πια πάνω στη μαμά
Η πρώτη φορά που δοκίμασες ψωμί βουτηγμένο σε λάδι
Και φάβα, ντομάτες γεμιστές
Καρπούζι
Η υπέροχη αίσθηση της αγκαλιάς του μπαμπά
Μαζί σου δεν χάνεται ποτέ η διάθεσή του για παιχνίδι
Η μπάπα-λάμπα
Η κάκα-βάρκα-γάτα
Το ντόντο-δέντρο
Το λουλούντι
Η μπα-μπάλα
Η πάπια πα πα πα πα πα
Το ντουντού
Να κατουράς πάνω στην πετσέτα ξεβράκωτος και να πιάνεις τα τσίσα σου που τρέχουν για πρώτη φορά
Ο Αύγουστος κι ο Στέφανος στην παραλία βάζουν άμμο και νερό στα κουβαδάκια σου
Σου φτιάχνουν μια τούρτα για τα πρώτα σου γενέθλια έχει ένα μπλε καλαμάκι για κεράκι
Να λύνεις το πρώτο σου σουτιέν και να μην ενοχλεί την 5χρονη Πολυξένη
Οι ελαφρόπετρες στο Λειβάδι να είναι το καλύτερο ταξίδι μακράν
Το πρώτο ταξίδι με αεροπλάνο για Κέρκυρα
Μαγεμένος δείχνεις από το παράθυρο
Η τότε που άγγιξες για πρώτη φορά παγάκι
Ο παππούς και η γιαγιά ερωτευμένοι
Η Φοίβη η μικρή σου ξαδέρφη
Να κυνηγάς τον Μπακ τον σκύλο του "Σαράβαλου" στο Παρακλάδι και τίποτα να μην σε σταματά
Να τρως μουσακά της θειας Νίτσας και τα διάσημα μπιφτέκια της γιαγιάς της Πόλας και ψάρι φυσικά
Το δέρμα σου όχι ροζ πλέον, ηλιοψημένο
Μωρό μου υπέροχο

Φτου ξελευτερία

Όχι δεν πηγαίνανε όλα καλά αλλά ακριβώς γι' αυτό, επειδή δηλαδή δεν με αντέχω άλλο να γκρινιάζω, είπα να σιωπήσω.

Τώρα όμως αποφάσισα να επανέλθω. Να εξηγηθώ: το μωρό όλο αυτό το διάστημα ήταν και είναι μια χαρά, σε λίγο κλείνει τον ένα χρόνο του σ' αυτόν τον πλανήτη, είναι χαρούμενο, ζωηρό, κινητικότατο -το κυνηγάμε- κοινώς αξιαγάπητο, δεν το αλλάζω με τίποτα.

Πέρασε κι αυτό βέβαια την κρίση του καθώς αρνιόταν πεισματικά να κοιμηθεί κι όλο σηκωνόταν στο κρεβάτι του και με κοίταζε χαμογελαστός αλλά ευτυχώς, εκεί που πήγα να φρικάρω πως ξαναγύρισα πολύ πίσω στην εποχή του νανουρίσματος κι ότι πάει χάλασε το πρόγραμμά του κι άλλα τέτοια που συνοδεύονταν με φωνές μεταξύ μας και αλληλοκατηγορίες ο μικρός σαν να μην συνέβη τίποτα, επανήλθε στις καλές παλιές του συνήθειες και πλέον μετά το γάλα του κοιμάται ήρεμος και χωρίς πολλά πολλά.

Με τα υπόλοιπα, τα πέριξ, έχω τα ζόρια.

Την κατάσταση της χώρας, τη μαλακία που μας δέρνει ως λαό, την απαράδεκτη, αντιδεοντολογική και αντιεπαγγελματική, σχεδόν ακυρωτική συμπεριφορά του προϊσταμένου μου - πάλι γκρινιάζω.

Ευτυχώς, τουλάχιστον το τελευταίο θα το αφήσω πίσω μου για ένα μήνα: κλείνω λόγω διακοπών!

Για την κατάσταση της χώρας δεν νομίζω ότι υπάρχει γιατρειά (ούτε για τον λαό άλλωστε), ένα διάλειμμα θα κάνουμε και από αυτήν όμως, τι στο καλό δεν θα μας τυραννάει και στη Σχοινούσα;