Ο παππούς σου

Είχα να δω τον μπαμπά μου 20 ολόκληρες ημέρες! Ένα κρύωμα τον είχε κρατήσει μακριά μας. Τον είχα επιθυμήσει πολύ. Του μιλούσα κάθε μέρα 2-3 φορές στο τηλέφωνο, του 'λεγα ότι μου έλειψε, μου το ΄λεγε κι εκείνος. Τον είδα την Κυριακή. Καθυστερημένος οικογενειακός εορτασμός των 74άρων γενεθλίων του. Τα πρώτα του γενέθλια ως παππούς - δεν είναι και λίγο...

Το βράδυ, όταν έκανα μπάνιο μετά από μια γεμάτη μέρα με το μωρό-σβούρα να πρωταγωνιστεί, τον σκεφτόμουν. Από τότε που πέθανε η μάνα μου έχει αλλάξει συμπεριφορά. Σαν να περίμενε να αναλάβει χρέη πατέρα. Παράξενο πράγμα. Και τώρα που τα παιδιά της αδερφής του χάσανε κι αυτά τη μάνα τους, τα έχει αναλάβει επίσης.

Θυμήθηκα πολλά μέσα στο μπάνιο. Όπως εκείνο το ταξίδι "αφύπνισης" που 'χαμε κάνει στην Αυστραλία. Θα πέρναγε ο αδερφός μου ένα τρίμηνο στο Σίντνεϊ τότε που σπούδαζε στην Αμερική και τον είχαμε συνοδεύσει, μπαμπάς και κόρη. Δεν ήθελα να πάω, είχα μόλις μετακομίσει με τον τότε φίλο μου, δεν ήθελα να τον αφήσω, κάτι μου 'καναν και οι 15 μέρες με τον μπαμπά, γενικά ήμουν στραβωμένη κι ο αδερφός μου δεν βοηθούσε ιδιαίτερα. Τέλος πάντων κάποια στιγμή ξέσπασα. Μου ΄πε ότι δεν του αρέσει η συμπεριφορά μου -δεν θυμάμαι πλέον με ποια αφορμή- και τον ξέχεσα: ότι δεν δικαιούται να έχει άποψη για το άτομό μου, ότι έτσι είμαι κι αν του αρέσει, και ότι δεν ήταν εκεί τόσα χρόνια όσο μεγάλωνα τώρα θυμήθηκε να ασχοληθεί μαζί μου... Χολή έσταζα. Επί 15 ημέρες τηλεφωνούσα μια στη μάνα μου, μια στον φίλο μου και έκλαιγα. Κόλαση του το ΄κανα το πανάκριβο ταξίδι. Τελικά όμως μας έκανε καλό. Όλη αυτή η μαλακία (μου) μας έφερε πιο κοντά, σαν να ξεπεράστηκε ένα εμπόδιο, να γκρεμίστηκε ένας τοίχος που 'χε ορθωθεί όλα αυτά τα χρόνια.

Θυμήθηκα όμως και κάτι πολύ γλυκό. Στην Α' Λυκείου τότε που ερχόταν κάθε Παρασκευή βράδυ να με πάρει από το φροντιστήριο στον Πύργο. Πηγαίναμε θέατρο και μετά για φαγητό. Οι δύο μας μόνο. Αισθανόμουν υπέροχα, σχεδόν σαν μεγάλη!

News in brief

Δύσκολο να είσαι μαμά, εργαζόμενη και μπλόγκερ. Πώς τα καταφέρνετε κυρίες μου; Απαιτώ να αλλάξει ο νόμος και να γυρνάνε οι γυναίκες στο γραφείο αφού κλείσει το παιδάκι τους τον ένα χρόνο. Τουλάχιστον.
Τέλος πάντων επειδή ειδικά υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες αυτό δεν προβλέπεται να συμβεί, θα προσπαθήσω να διατηρήσω τη θέση μου ως μαμά, εργαζόμενη και μπλόγκερ έστω και με καθυστέρηση και χαμηλή απόδοση...

Λοιπόν. Ο υιός μου έκλεισε χθες τους έξι μήνες. Σφριγηλός και παχουλός ξεκίνησε να τρώει καροτο-πατατό-φρουτό-κρεμες, να πασαλείβει το σύμπαν και να χαμογελάει ύπουλα.
Επιπλέον, χθες ψηλάφισα και την κορυφή ενός μικρού δοντιού. Κάτω στο κέντρο. Θα γελάσουμε πολύ αν και αυτός προς το παρόν ωρύεται χωρίς σταματημό. Αρχίζει με ντροπαλό νιαούρισμα και ξαφνικά ανεβάζει τόσο την ένταση που αναρωτιέμαι που χωράει τέτοια φωνάρα σε ένα τόσο μικρό σώμα!

Γενικά πάντως το σπίτι μας έχει γεμίσει φρου φρου και αγάπες που κατευθύνονται κυρίως προς τον μικρό πρίγκιπα - γιατί μεταξύ μας υπάρχει ακόμα μια κάποια ένταση η οποία με λίγη (λίγη χρειάζεται αλήθεια) καλή θέληση νομίζω ότι θα ξεπεραστεί. Τείνω να πάρω όλη την ευθύνη επάνω μου (ήμουν που ήμουν εκνευρισμένη και γκρινιάρα προστέθηκε και η δουλειά και έδεσε η συνταγή) αλλά κρατιέμαι μια και κανείς από τους δυο μας δεν έχει προσαρμοστεί ακόμα εντελώς στη νέα κατάσταση.

ΥΓ.: Ευτυχώς η κοπέλα που τον κρατάει δεν θα πάει τελικά στα τρίδυμα που μπουσουλάνε και τα κουνάνε διαδοχικά για να κοιμηθούν κι εκεί που κοιμάται το ένα ξυπνάει το άλλο και άντε πάλι από την αρχή αλλά θα κάτσει μαζί μας αρκεί να της πληρώσουμε την άδεια που θα το κάναμε ούτως ή άλλως.

Καλή χρονιά!

Καλά ξεκίνησε; Σε μας, καλούτσικα. Μια και προχθές η κοπέλα που κρατάει το μωρό και την οποία μετά από εφιάλτες ανείπωτους κατάφερα να εμπιστευτώ, μου ανακοίνωσε ότι βρήκε μια φουλ τάιμ δουλειά (σε μας έρχεται 3 φορές τη βδομάδα συν ένα βράδυ) με 1.000 ευρώ τον μήνα! Βέβαια θα κρατάει τρίδημα επί 10 ώρες την ημέρα συν δύο Σάββατα τον μήνα αλλά όπως δηλώνει δεν την πτοεί η σκληρή δουλειά και χρειάζεται τα χρήματα. Σκατούλες. Εκεί που είχα το κεφάλι μου ήσυχο άντε πάλι από την αρχή.
Λέτε να φταίει το ότι ο πρώτος άνθρωπος που φίλησα το 2011 ήταν η... πεθερά μου;

Κι άλλες διαπιστώσεις μιας μαμάς...

...πέντε μηνών και 5 ημερών πλέον...
1. "Οι πρώτοι 3 μήνες είναι οι πιο δύσκολοι": Την ατάκα αυτή πρέπει να την άκουσα/διάβασα πάνω από 100 φορές - σ' αυτό εδώ το μπλογκ, στο σούπερ μάρκετ, στην Τράπεζα, από γιαγιάδες, συναδέλφους, άσχετους στον δρόμο, την φουρνάρισσα της παλιάς γειτονιάς, από όλους. Και στο εξής θα την αναπαράγω μια και ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τότε δεν έχεις συνειδητοποιήσει ακόμα τι σημαίνει να είσαι μαμά, τι είναι αυτό το πλάσμα που εξαρτάται απόλυτα από σένα κλπ. ενώ επιπλέον το ίδιο έχει τόσο άστατες ώρες που δεν μπορείς να βρεις στιγμή ησυχίας.
2. Τα μωρά είναι πρωτοπόρα σε θέματα ρουτίνας: Άπαξ και φτιάξουν (ή μάλλον τους φτιάξεις) ένα πρόγραμμα φαγητού, κακών και νάνι, το τηρούν με ευλαβική συνέπεια κι αν τους το διαταράξεις μπορούν να σου κάνουν τον βίο αβίωτο. Παρόλα αυτά, βαριούνται εύκολα.
3. Γενικώς, έχουν έντονη προσωπικότητα: δεν ξέρω αν στην πορεία κάποια εξελίσσονται σε λαπάδες, πάντως ως μωρά ξέρουν να διεκδικούν και να κατακτούν αυτό που θέλουν.
4. Επίσης, η διάθεση και συμπεριφορά τους εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από εκείνη των γονιών τους: Καλά λένε τα βιβλία, αν είσαι ήρεμος και ψύχραιμος το μωρό το αντιλαμβάνεται και είναι κι αυτό ήρεμο. Το δικό μας -επειδή προφανώς αισθάνεται και μεγαλύτερη ασφάλεια- είναι εξαιρετικά κουλ όταν περνάει πολλές ώρες μαζί μας. Αντιθέτως όταν του την πέφτουν οι συγγενείς με τα "ψυχούλα μου/καρδούλα μου" φρικάρει και ξεσηκώνει τον κόσμο ολόκληρο. Τι να κάνεις όμως, να τον κρατάς στο σπίτι; Θα πάθει ιδρυματισμό...
5. Είναι μύθος ότι τα baby blues κρατάνε μόνο 40 μέρες: γιατί τότε ακόμα δεν έχεις καταλάβει ότι η παλιά σου ζωή έχει φύγει ανεπιστρεπτί. Παρόλη την απέραντη ευτυχία που νιώθεις όταν σου χαμογελάει το σπλάχνο σου, αργείς να χωνέψεις τη νέα κατάσταση. Είναι και η κούραση κι η αγωνία, κορόμηλο πάει το δάκρυ...

Ευχές

Χρόνια Πολλά!
Σήμερα θα ντύσω το αλεπουδάκι μου με στολή Άγιου Βασίλη (δώρο του παππού-μπαμπά μου) και θα το πάω βόλτα... Εσείς;

Η πρώτη μάχη

Αυτές τις μέρες περάσαμε την πρώτη μας "οικογενειακή" δοκιμασία. Εκεί που μελετούσα το γεγονός ότι το μωρό μου -όπως και όλα φαντάζομαι- είναι σκλάβος της ρουτίνας κι αν του την διακόψεις γίνεται πύραυλος, ήρθε ένα κακό ...κουνούπι να με διαψεύσει: ένα μικρό τσίμπημα στο κεφαλάκι του μολύνθηκε από σταφυλόκοκκο και η ρουτίνα... διακόπηκε.

Μαζί διαψεύστηκαν και όσοι πίστεψαν ότι είμαι ψύχραιμη -και κυρίως εγώ η ίδια- ενώ δοκιμάστηκε χοντρά η υπομονή μας. Το σπυράκι έγινε φλεγμονή γεμάτη πύον, πρήστηκαν και οι αδένες του και η ομοιοπαθητικός παιδίατρος του έδωσε δύο διαφορετικά φάρμακα τα οποία όμως δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Κατά συνέπεια, μετά από 6 μέρες, το πρώτο του Amoxil τον καλωσόρισε στον μαγικό κόσμο των αντιβιοτικών που τόσο προσπαθούσαμε να αποφύγουμε...

Το απόστημα έχει υποχωρήσει αρκετά πλέον, αλλά τα μάτια μου έχουν γουρλώσει -ελπίζω όχι για πολύ ακόμα- και το νευρικό μου σύστημα (ήταν που ήταν) έχει γίνει σμπαράλια. Άσε που αρχίζω δουλειά την Τρίτη...

Τέλος πάντων. Θα επιμείνουμε ομοιοπαθητικά και ελπίζω να αργήσει να ξαναμπεί Amoxil στο σπιτικό μας!

Hommage

Δύο θειάδες έχασα μέσα σε μια βδομάδα. Την αδερφή της μαμάς μου, τη μικρή, 68 ετών, και του πατέρα μου πατημένα 83.

Περιπτώσεις και οι δυο.

Η πρώτη -θεία Ούλεν την φωνάζαμε (από το Ελένη) γιατί ...φορούσε μασέλα- είχε αστείρευτο χιούμορ, ήταν πανέξυπνη αλλά έφαγε τη ζωή της στις μπύρες. Στην κυριολεξία. Όταν ήμουν γύρω στα 12 είχα πάει μαζί της και με τον θειό μου (τον αδερφό της, είχε παντρευτεί 2-3 φορές αλλά είχε χωρίσει) ταξίδι στην Ελβετία, στα χιόνια. Ήταν από τις πιο αξέχαστες διακοπές της ζωής μου. Η Ελένη με αντιμετώπιζε σαν φίλη της, όχι σαν την μικρή της ανηψιά και την λάτρευα. Τα τελευταία 20 χρόνια ζούσε στο Μέτσοβο, μόνη, και σπανίως κατέβαινε στην Αθήνα. Με τη μάνα μου είχαν περίεργη σχέση. Επειδή δεν πρόσεχε ιδιαίτερα τον εαυτό της η μάνα μου της θύμωνε, μάλωναν συχνά. Με τον αδερφό μου σχολιάζαμε (ας μου συγχωρεθεί το μπλακ χιούμορ) ότι θα πλακώνονται και μέσα στον τάφο!

Η δεύτερη, η Παρή, ήταν η μάνα των αγαπημένων μου ξαδερφιών. Φοβερή μαγείρισσα, "νοικοκυρά" με όλη τη σημασία της λέξης. Η σπανακόπιτα και το ραβανί ήταν οι σπεσιαλιτέ της. Αφότου έχασε τον άντρα της (τον είχε παντρευτεί με προξενιό αλλά φαίνεται ότι με τα χρόνια του είχε αδυναμία) παραιτήθηκε. Ωστόσο, έζησε ακόμα 15 χρόνια, τα περισσότερα στο σπίτι. Τελευταία είχε αρχίσει να τα χάνει. Όποτε μας έβλεπε μονίμως μας ρώταγε "τι κάνει η μαμά σου", άσχετα αν ήξερε ότι είχε πεθάνει. Στην αρχή πάθαινα σοκ, μ' έπιαναν τα κλάματα. Ε, κάποια στιγμή άρχισα να γελάω και στο τέλος της απαντούσα "μια χαρά"...

Τώρα κι οι τρεις θα φτιάχνουν πίτες και ελπίζω να τα πίνουν και λιγάκι εκεί πάνω...