Ευχές

Χρόνια Πολλά!
Σήμερα θα ντύσω το αλεπουδάκι μου με στολή Άγιου Βασίλη (δώρο του παππού-μπαμπά μου) και θα το πάω βόλτα... Εσείς;

Η πρώτη μάχη

Αυτές τις μέρες περάσαμε την πρώτη μας "οικογενειακή" δοκιμασία. Εκεί που μελετούσα το γεγονός ότι το μωρό μου -όπως και όλα φαντάζομαι- είναι σκλάβος της ρουτίνας κι αν του την διακόψεις γίνεται πύραυλος, ήρθε ένα κακό ...κουνούπι να με διαψεύσει: ένα μικρό τσίμπημα στο κεφαλάκι του μολύνθηκε από σταφυλόκοκκο και η ρουτίνα... διακόπηκε.

Μαζί διαψεύστηκαν και όσοι πίστεψαν ότι είμαι ψύχραιμη -και κυρίως εγώ η ίδια- ενώ δοκιμάστηκε χοντρά η υπομονή μας. Το σπυράκι έγινε φλεγμονή γεμάτη πύον, πρήστηκαν και οι αδένες του και η ομοιοπαθητικός παιδίατρος του έδωσε δύο διαφορετικά φάρμακα τα οποία όμως δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Κατά συνέπεια, μετά από 6 μέρες, το πρώτο του Amoxil τον καλωσόρισε στον μαγικό κόσμο των αντιβιοτικών που τόσο προσπαθούσαμε να αποφύγουμε...

Το απόστημα έχει υποχωρήσει αρκετά πλέον, αλλά τα μάτια μου έχουν γουρλώσει -ελπίζω όχι για πολύ ακόμα- και το νευρικό μου σύστημα (ήταν που ήταν) έχει γίνει σμπαράλια. Άσε που αρχίζω δουλειά την Τρίτη...

Τέλος πάντων. Θα επιμείνουμε ομοιοπαθητικά και ελπίζω να αργήσει να ξαναμπεί Amoxil στο σπιτικό μας!

Hommage

Δύο θειάδες έχασα μέσα σε μια βδομάδα. Την αδερφή της μαμάς μου, τη μικρή, 68 ετών, και του πατέρα μου πατημένα 83.

Περιπτώσεις και οι δυο.

Η πρώτη -θεία Ούλεν την φωνάζαμε (από το Ελένη) γιατί ...φορούσε μασέλα- είχε αστείρευτο χιούμορ, ήταν πανέξυπνη αλλά έφαγε τη ζωή της στις μπύρες. Στην κυριολεξία. Όταν ήμουν γύρω στα 12 είχα πάει μαζί της και με τον θειό μου (τον αδερφό της, είχε παντρευτεί 2-3 φορές αλλά είχε χωρίσει) ταξίδι στην Ελβετία, στα χιόνια. Ήταν από τις πιο αξέχαστες διακοπές της ζωής μου. Η Ελένη με αντιμετώπιζε σαν φίλη της, όχι σαν την μικρή της ανηψιά και την λάτρευα. Τα τελευταία 20 χρόνια ζούσε στο Μέτσοβο, μόνη, και σπανίως κατέβαινε στην Αθήνα. Με τη μάνα μου είχαν περίεργη σχέση. Επειδή δεν πρόσεχε ιδιαίτερα τον εαυτό της η μάνα μου της θύμωνε, μάλωναν συχνά. Με τον αδερφό μου σχολιάζαμε (ας μου συγχωρεθεί το μπλακ χιούμορ) ότι θα πλακώνονται και μέσα στον τάφο!

Η δεύτερη, η Παρή, ήταν η μάνα των αγαπημένων μου ξαδερφιών. Φοβερή μαγείρισσα, "νοικοκυρά" με όλη τη σημασία της λέξης. Η σπανακόπιτα και το ραβανί ήταν οι σπεσιαλιτέ της. Αφότου έχασε τον άντρα της (τον είχε παντρευτεί με προξενιό αλλά φαίνεται ότι με τα χρόνια του είχε αδυναμία) παραιτήθηκε. Ωστόσο, έζησε ακόμα 15 χρόνια, τα περισσότερα στο σπίτι. Τελευταία είχε αρχίσει να τα χάνει. Όποτε μας έβλεπε μονίμως μας ρώταγε "τι κάνει η μαμά σου", άσχετα αν ήξερε ότι είχε πεθάνει. Στην αρχή πάθαινα σοκ, μ' έπιαναν τα κλάματα. Ε, κάποια στιγμή άρχισα να γελάω και στο τέλος της απαντούσα "μια χαρά"...

Τώρα κι οι τρεις θα φτιάχνουν πίτες και ελπίζω να τα πίνουν και λιγάκι εκεί πάνω...

Που λέει ο λόγος*

Προχθές έπαθα το εξής απίθανο: ήρθε ο Γιάννης να ξαπλώσει λίγο αφότου με είχε πάρει ο ύπνος. Μόλις είχε βγει από το μπάνιο, αχνιστός αχνιστός και γυμνός. Εγώ μισοξύπνησα, αλλά δεν είχα πλήρη συνείδηση. Απλώνω το χέρι μου, τον ακουμπάω, του λέω καλά γιατί έφερες το μωρό στο κρεβάτι χωρίς πάνα, θα μας κατουρήσει! Μου απαντάει ποιο μωρό, μα τι λες τρελάθηκες; Μέχρι να καταλάβω ότι αυτό που έπιανα δεν ήταν του μωρού μου, αποκοιμήθηκα...

Το θυμήθηκα το πρωί ξεκαρδισμένη στα γέλια. Και τώρα που το γράφω μ' έχει πιάσει νευρικό! Μήπως έχω απορροφηθεί περισσότερο από όσο πρέπει, ή έχω αρχίσει να τα χάνω;

*Για την εικόνα το σχόλιο...

Συμ-παράσταση

Πολλές οι αλλαγές και που να προλάβω να τις ταξινομήσω και να τις χωνέψω...
Κατ' αρχάς μετακομίσαμε. Μετά από 19 χρόνια ξανακοιμάμαι στο (ανακαινισμένο) παιδικό μου δωμάτιο - χωρίς εφιάλτες ευτυχώς. Επίσης, μετά από 18 χρόνια εγκατέλειψα το κέντρο για τα (κοντινά) προάστια - με λίγους εφιάλτες δυστυχώς. Το μωρό έχει δικό του δωμάτιο, αναπνέει καθαρότερο αέρα, δεν ακούει τη μαλακία του γείτονα - το αυτό και εμείς. Ωστόσο οι κακές συνήθειες δύσκολα λησμονιούνται: όταν τον βγάζω βόλτα θέλω κίνηση, κόσμο, μαγαζιά και γενικώς δράση αλλά εδώ μόνο η μηχανή του γκαζόν στα γύρω σπίτια προσφέρει λίγο σασπένς... Άσε που τώρα που φύγαμε από την Αθήνα άλλαξε κι ο δήμαρχος και ελπίζω η μοίρα της. Από timing άλλο τίποτα...

Επιπλέον, καθώς σύντομα επιστρέφω εις την εργασίαν μου πανάθεμα, στις 10 του μήνα μπήκε στη ζωή μας η Χριστίνα. Κι εγώ ένιωσα τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μου. Το απόγευμα της πρώτης ημέρας -που την είχα από κοντά και της έβαλα όρια να μην τον πιάνει συνέχεια, τον κουνάει και τον τριβελίζει- πλάνταξα στο κλάμα. Αδύνατον να χωνέψω ότι ένας ξένος άνθρωπος θα ασχολείται με το μωρό μου, όσο καλός χρυσός και άγιος κι αν είναι (που δεν το ξέρω ακόμα). Πλέον έχω αρχίσει να συνηθίζω κάπως αν και νομίζω ότι όταν θα λείπω θα τρελαίνομαι στην αγωνία. Μακάρι να μπορούσα να κάτσω μαζί του μέχρι να γίνει ενός. Κι ας λένε ότι θα μου κάνει καλό η δουλειά, να αλλάξω παραστάσεις κι άλλα τέτοια - ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ, αυτή είναι η καλύτερη παράσταση της ζωής μου και δεν θέλω να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.

Μήπως πεινάω;

Ερώτηση κρίσεως: γιατί κάθε φορά που βγαίνω έξω με το μωρό κι αυτό αρχίζει να κλαίει, όλοι -ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και εθνικότητας- με ρωτάνε "μήπως πεινάει;".
Τι στο καλό, όλοι -ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και εθνικότητας- θεωρούν τις καινούργιες μαμάδες σκύλες, άχρηστες, σαδίστριες που αφήνουν τα βρέφη τους να ξελιγώνονται της πείνας και τριγυρνάνε στα καφενεία;
Ή μήπως απλώς προσπαθούν να "βοηθήσουν".
Στο εξής πάντως θα απαντάω "όχι, χέστηκε"...

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου

Πέρασαν ήδη τρεις μήνες και τώρα που αισθάνομαι καλά με τον μικρό (ζούμε στιγμές μεγάλου έρωτα πλέον, με αγγίζει και λιώνω), επανήλθε το ζόρι με την εμφάνισή μου.

Φταίνε κι αυτά τα αναθεματισμένα μεσημεριανά ριάλιτι που παρακολουθώ όταν τον θηλάζω... Χθες στο περίφημο "How to look good naked" του Σκάι, μια τροφαντή αμερικανίδα (τριπλάσια από μένα στην πραγματικότητα) με σύζυγο πεζοναύτη (που σε λίγο θα έφευγε για το Ιράκ) και μωρό 4 μηνών, περιέγραφε το υπερμέγεθες πρόβλημά της στον υπεύθυνο της εκπομπής: έχω πάρει 245 κιλά / σε λίγο επιστρέφω στη δουλειά μου και δεν έχω τι να βάλω / είμαι δικηγόρος και δεν χωράω στα ταγεράκια μου έτσι που έχω γίνει (κυκλοφορούσε με τι-σερτ χακί πεζοναυτών) / αισθάνομαι γριά (αν και μόλις 32) / και άσχημη (τα μαλλιά της σαν ξασμένη αλογοουρά).

Παρακολούθησα το σόου με περιέργεια (εντάξει όχι όλο): ο τύπος της αγόρασε ρούχα και σέξι εσώρουχα ειδικά διαμορφωμένα για θηλασμό, την κούρεψε, την έβαψε, την σένιαρε - του κουτιού.

Ταυτίστηκα; Όχι απολύτως -εγώ έξι ηλίθια κιλά έχω να χάσω- όμως κάτι μου έκανε όλο αυτό με αποτέλεσμα να αισθάνομαι άβολα όλη την υπόλοιπη ημέρα. Είναι που έχω λιώσει και τα παντελόνια εγκυμοσύνης μου αρνούμενη πεισματικά να αγοράσω κάτι καινούργιο. Η χειρότερή μου είναι όταν πρέπει κάπου να πάω το βράδυ (πράγμα που, από αυτή την άποψη ευτυχώς συμβαίνει σπανίως), όπως για παράδειγμα χθες που γιόρταζε ο μπαμπάς μου. Φόρεσα το "καλό" μου παντελόνι εγκυμοσύνης κι ένα φαρδύ ωραίο μπλουζάκι και μπορώ να πω ότι σε γενικές γραμμές αισθανόμουν ωραία.

Μέχρι που εμφανίστηκε ο θείος μου (που κατά τ' άλλα μου έχει και αδυναμία) και για τρίτη μάλιστα φορά, κοιτάζοντας την ελαφρώς φουσκωμένη ακόμα κοιλιά μου με ρώτησε "τι γίνεται, περιμένεις δεύτερο;" Τις άλλες φορές είχα απαντήσει χαριτωμένα, χθες όμως με πήρε το παράπονο και κλείστηκα στην τουαλέτα μιξοκλαίγοντας. (Δεν του μίλησα για την υπόλοιπη βραδιά.)

Γύρισα σπίτι εκνευρισμένη, γύρω στις 6 που μας ξύπνησε ο μικρός μάλωσα με τον Γ. (ήταν η πρώτη φορά που τον άφησα μόνο του με το μωρό για να βγω) γιατί δεν είχε φροντίσει να ετοιμάσει γαλατάκια για το βράδυ (παρόλο που είχα αποφασίσει ότι δεν θα το έκανα θέμα), κοιμήθηκα ελάχιστα κι όταν σηκώθηκα πια λίγο πριν τις 9, πτώμα και λυπημένη μπήκα στο μπάνιο αποφεύγοντας τεχνιέντως τον καθρέφτη... (Λίγο αργότερα απέφυγα και τα μεσημεριανά ριάλιτι - η μόνη υγιής αντίδραση του διημέρου και η πιο λογική φράση της παρούσας ανάρτησης .)