Χωρίς αναστολές

Μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία πάντως το σώμα αποκτάει άλλες διαστάσεις: το βυζί για παράδειγμα χάνει εντελώς τον ερωτισμό του και όποιο ταμπού το περιβάλλει και εκτίθεται άνετα, χωρίς αναστολές σε πατέρα, φίλους, γνωστούς και φυσικά στον πεθερό...

Όσο για την πεθερά -ανεκτίμητη η βοήθειά της δεν λέω- γνωρίζει πλέον απ' έξω όλες τις πτυχές στα μπούτια, τις κοιλιές και τους κώλους μου, καθώς επίσης -ω τι όνειδος- κάθε ξηλωμένη κλωστή που κρέμεται από τις κιλότες και τα φανελάκια μου...

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν όταν με το καλό αποκατασταθεί η "τάξη", με άλλα λόγια βρούμε τη σειρά μας και δεν χρειαζόμαστε τόση βοήθεια, τόσες περιποιήσεις (σε κάτι φάσεις αισθανόμαστε ότι ζούμε σε ένα μπούνκερ όπου φίλοι και συγγενείς μας επισκέπτονται με πολεμοφόδια - κάνει και αφόρητη ζέστη εδώ μέσα οπότε το συναίσθημα ενισχύεται) θα αποκατασταθεί και η ...ξηλωμένη εικόνα μου.

Βέβαια, θα μου πεις, μπροστά στη θέαση του εγγονού / ανηψιού κλπ. τα υπόλοιπα είναι απλώς οδοντόκρεμες...

Μόνο η μαμά μου να ήταν εδώ να μου ΄δινε κουράγιο.

The miracle body

Παρόλα αυτά, γανωμένο ή μη, το γυναικείο σώμα παραμένει μια μοναδική μηχανή των θαυμάτων - την οποία συχνά κακοποιούμε ή υποτιμούμε. Ασχετα από το αν θα αποφασίσουμε να γίνουμε μαμάδες ή όχι όμως οφείλουμε να το αγαπάμε και να το σεβόμαστε - κάτι που κανείς, σχολείο ή μάνα, δεν μας διδάσκει...

Οι πρώτες διαπιστώσεις μιας μαμάς μόλις 18 ημερών

1. Το μωρό είναι (βιο)παλαιστής

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ένα τόσο μικρό πλάσμα έχει τέτοια δύναμη. Τελικά το αντιλήφθηκα όταν η μαία το έβαλε στο στήθος μου. Το έσφιξε σαν μέγγενη με τα δυσάρεστα αποτελέσματα που αναφέρω στο προηγούμενο post. Η ένταση και η επιθετικότητά του 18 ημέρες μετά συνεχίζεται αλλά τουλάχιστον τώρα (που έχουν επουλωθεί και οι θηλές μου) έχει κουτσομάθει (όπως κι εγώ) τις σωστές κινήσεις και δεν με πληγώνει πλέον.

2. Πονάει αλλά μ' αρέσει

Τον ίδιο τον θηλασμό πάντως ομολογώ ότι τον περίμενα αλλιώς. Ισως γιατί δεν είχα ακούσει ποτέ μια μαμά να παραπονιέται ότι το σκασμένο της την πεθαίνει στον πόνο, ότι κάνει λες και έχει σύνδρομο στέρησης ή κατοχής. Ειδικά τα σχετικά εγχειρίδια είναι εξαιρετικά παραπλανητικά: χαμογελαστές μανάδες θηλάζουν πανευτυχείς το μωρό τους σε στάση μπάλας / αγκαλιάς / ξαπλωτή ή ό,τι άλλο, τις οποίες περιγράφουν σαν το απλούστερο πράγμα στον κόσμο.

Πουθενά δεν λένε ότι πονάει, ότι εξαντλεί, ότι το γάλα θα κατέβει όταν το αποφασίσει αυτό, ότι για να το επιταχύνεις πρέπει να καταπιείς καμιά δεκαριά βότανα, να τρελαθείς στις αντλήσεις, να μαλώσεις με τον σύντροφό σου, να κλάψεις γοερά γιατί απέτυχες ως μάνα με το καλημέρα σας κοκ. Και φυσικά ουδείς σε προετοιμάζει για την διαδικασία από το μαιευτήριο.

Μπορεί η πρώτη θέση να κοστίζει ακριβά (ας όψεται η ασφαλιστική μου) και το "πακέτο" να περιλαμβάνει μέχρι και αισθητικό για τις ραγάδες, την κοιλιά ή τους κώλους της εγκυμοσύνης, όμως για τον θηλασμό τηρείται σιγή ιχθύος. Στη δική μου περίπτωση καταφύγαμε (μετά από επίμονο ψάξιμο του Γιάννη) σε σύμβουλο θηλασμού η οποία με έβαλε σε εντατικό πρόγραμμα και μου εξήγησε τα πώς και τι.

3. Το μωρό δεν κάνει διακρίσεις

Γιατί όταν πεινάει πεινάει. Κι αυτό σημαίνει ότι θα επιτεθεί ακόμα και στο δασύτριχο στέρνο του μπαμπά του σε αναζήτηση τροφής. Τη στιγμή όμως που θα αρχίσει να κοιτάζει λαίμαργα και της πεθεράς, σκουραίνουν τα πράγματα (ομολογώ ότι αυτό με ενόχλησε!)...

4. Η αγάπη αυτή είναι άλλου είδους

Οταν του λες για πρώτη φορά "σ' αγαπάω" αμέσως συνειδητοποιείς ότι αυτή η αγάπη είναι διαφορετική. Δεν την έχεις ξανανιώσει και δεν μπορείς να την κατατάξεις σε μια γνώριμή σου κατηγορία. Είναι αγνή και μοναδική.

Συνεχίζεται (με καλεί το καθήκον)...

Το μακρύ ταξίδι της νύχτας μέσα στην ημέρα

(Παραφράζοντας τον Ευγένιο Ο' Νηλ)

Έχουν περάσει ήδη 10 εικοσιτετράωρα από την συγκλονιστικότερη βραδιά της ζωής μου.

Το όλο πακέτο κράτησε συνολικά γύρω στις 10 ώρες και τα είχε όλα - εκτός από επισκληρίδιο. Καθώς, όπως μου ανακοίνωσε η μαία κάπου στα μισά της διαδρομής, δεν μπορούσε να μου χορηγηθεί λόγω κάποιου αντιπηκτικού φαρμάκου που έπαιρνα κατά την εγκυμοσύνη και το οποίο δεν πρόλαβα να σταματήσω.

Οπότε γέννησα όπως οι μανάδες μας, παληκαρίσια, έστω κι όχι από επιλογή. Και η αλήθεια είναι ότι τελικά, κατόπιν εορτής, χαίρομαι που έγινε έτσι. Που το έζησα δηλαδή ολόκληρο, με 100% τις αισθήσεις μου εκεί.

Στο τέλος ρώτησα τον γιατρό πόσες γυναίκες γέννησαν τελευταία χωρίς αναισθησία και μου είπε: "Εσύ"...

Ευτυχώς που ο Γιάννης ήταν δίπλα μου από την αρχή που με έπιασαν οι πόνοι μέχρι και τον τοκετό. Του έλιωσα το χέρι αλλά άντεξε και με βοήθησε πάρα πολύ. Χωρίς αυτόν θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να τα βγάλω πέρα.

Εύσημα βέβαια παίρνει και η μαία μου με το συμβολικό όνομα Ελευθερία. Μικροκαμωμένη αλλά δυνατή, άντεξε τις πιέσεις που ασκούσα στα πλευρά της κατά τις εξωθήσεις και αντιμετώπισε με ηρεμία τις απεγνωσμένες εκκλήσεις μου για κάτι που θα μου απάλυνε τον πόνο.

Ο μικρός πάντως ήρθε ούτως ή άλλως δυναμικά στον κόσμο: Βγαίνοντας μου έσκισε την κλειτορίδα με τον αγκώνα του ενώ κατά τις πρώτες ημέρες του θηλασμού μου καταμάτωσε τις θηλές, με αποτέλεσμα 3 ημέρες να μην μπορώ να τον θηλάσω - αλλά αυτό το θέμα θα το αναλύσω σε άλλο κεφάλαιο γιατί χωράει πολύ κουβέντα.

Είναι σαν να διεκδίκησε απευθείας την αποκλειστικότητα της μάνας του μου 'πε ένας φίλος... Θα δείξει - αν και ελπίζω να μην εξελιχθεί σε μάτσο αρσενικό στην πορεία (μα τι λέω;).

Κατά τ' άλλα είμαστε μια ευτυχισμένη αλλά εξουθενωμένη οικογένεια. Κοιμόμαστε λίγο, τρέχουμε πολύ -ο Γ. μου είπε χθες ότι έχουν πονέσει οι πατούσες του από το πήγαιν-έλα μέσα στο (μικρό) σπίτι μας. Κάνει και ζέστη οπότε η υπερπροσπάθεια γίνεται ακόμα πιο επίπονη. Κάπου εκεί σκάνε και τα baby blues...

Όταν όμως τον κοιτάζουμε ή τον παίρνουμε αγκαλιά ξαφνικά ηρεμούν όλα, ξεχνάμε κόπους και πόνους και χαμογελάμε σαν χαζομαμομπαμπάδες.

Το αυτό συμβαίνει βέβαια και με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Από τον αδερφό μου μέχρι τα σκληροπυρηνικά ξαδέρφια μου, όλοι έχουν υποστεί μετάλλαξη. Αποκάλυψη ήταν ασφαλώς ο πατέρας μου που πλάνταξε στο κλάμα στην αίθουσα αναμονής κατά τον τοκετό, και όποτε τον βλέπει στάζει μέλι, άσε που λέει σε όποιον συναντάει τι όμορφος που είναι ο εγγονός του! "Κάνω αυτά που κορόιδευα" μονολογεί μετά, "αλλά τι να κάνω αφού είναι πολύ όμορφος!"

Σε έκσταση!

Χθες 23 Ιουλίου και ώρα 03:55 γέννησα ένα απίθανο αγοράκι. Είμαι καλά και εκσστατικά χαρούμενη όπως και ο μπαμπάς του. Λεπτομέρειες σύντομα.

Εν αναμονή

Πλησιάζει η μεγάλη ημέρα και δεν έχω γράψει λέξη... Οργασμός - χωρίς σεξ. Σταμάτησα τη δουλειά και τρέχω ασταμάτητα για να αγοράσω πράγματα για το μωρό που οσονούπω φτάνει. Άλλος κόσμος. Κι από πάνω έχω και τις έμπειρες μαμάδες/πωλήτριες να με προγγίζουν "έχετε αργήσει / την τελευταία στιγμή τα αφήσατε όλα" και άλλα τέτοια.

Τέλος πάντων αυτό είναι το λιγότερο γιατί όπως έλεγε και η μαμά μου στη βράση κολλάει το σίδερο. Τώρα αν γεννήσω ενώ το καροτσάκι/ρηλάξ/κούνια/μπανιέρα βρίσκεται ακόμα καθ' οδόν, ε θα τη βρούμε την άκρη.

Γενικώς βρίσκομαι σε ένταση. Που κάποιες στιγμές μου προκαλεί άγρια νεύρα. Χάνω την υπομονή μου, φωνάζω και μετά χαϊδεύω την κοιλιά μου και λέω στο μωρό να μην ανησυχεί οι γονείς του αγαπιούνται. Πολύ.

Δύσκολο στην ουσία να περιγράψω ακριβώς πώς νιώθω. Τώρα που βρίσκομαι στην τελική ευθεία, κοιτάω πίσω και σκέφτομαι με πολύ χαρά την περίοδο της εγκυμοσύνης μου που γενικά ήταν ομαλή ως και ευχάριστη - μέχρι που λέω ότι θα μου λείψει η στρογγυλεμένη μου μορφή!

Ύστερα κοιτάω μπροστά -όσο πιο μπροστά μπορώ δηλαδή- και προς στιγμήν με πιάνει αγωνία, όχι τόσο για τον τοκετό όσο για τις πρώτες ημέρες. Παρόλα αυτά τρέφω ταυτόχρονα και μια περίεργη σιγουριά ότι μάλλον θα τα βγάλω πέρα - δεν μπορεί να είναι τόσο δύσκολη δουλειά πια.

Η αναμονή ωστόσο είναι...

Κυριακή στο Α'

Πριν 6 περίπου ημέρες ήταν τα γενέθλια της μαμάς μου. Δύσκολη επέτειος. Κατάφερα τελικά μόλις χθες να πάω στο νεκροταφείο. Ο Γ. και αδερφός μου προσπάθησαν φυσικά να με αποτρέψουν "για να μην ταραχτώ" αλλά δεν τους πέρασε. Ο πρώτος μάλιστα με συνόδευσε και τον ευγνωμονώ.

Έκανε πολύ ζέστη, στους ακάλυπτους χώρους του Α' ήταν σχεδόν αδύνατο να κινηθείς χωρίς κόπο - ειδικά εγώ με την κοιλιά στο στόμα.

Της είπα για τον εγγονό της, ότι θα του μιλήσω για κείνην όσο πιο πολύ μπορώ έτσι ώστε να ΄ναι σαν να την γνώρισε. Έκλαψα όμως που αυτό δεν θα συμβεί ποτέ και γιατί μου λείπει...

Βγαίνοντας διαπίστωσα ότι τα νεκροταφεία -θα φανεί περίεργο- έχουν τη δική τους "ζωή". Θαμώνες (όχι τους περιστασιακούς σαν εμένα ή σαν τη φίλη μου τη Μ. που συνάντησα τυχαία δυο-τρεις διαδρόμους παρακάτω στον τάφο του πατέρα της - ομολογώ ότι είναι ένα μέρος όπου δεν περίμενα να συναντήσω γνωστό) μόνιμους, σχεδόν ενσωματωμένους με τον χώρο, παραλλαγή με τα μακάβρια γλυπτά και τους σταυρούς. Που μιλούν στο κινητό, κάνουν κοινωνικό κουσκούς και γενικώς φέρονται σαν να βρίσκονταν στο καφενείο της γειτονιάς τους (χωρίς τις ανάλογες φωνασκίες ευτυχώς), ή έστω στο σαλονάκι της γειτόνισσας.

Δεν ξέρω, ίσως υπερβάλλω. Άλλωστε ο θάνατος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής οπότε γιατί να τον αντιμετωπίζουμε αλλιώς;