Κυριακή στο Α'

Πριν 6 περίπου ημέρες ήταν τα γενέθλια της μαμάς μου. Δύσκολη επέτειος. Κατάφερα τελικά μόλις χθες να πάω στο νεκροταφείο. Ο Γ. και αδερφός μου προσπάθησαν φυσικά να με αποτρέψουν "για να μην ταραχτώ" αλλά δεν τους πέρασε. Ο πρώτος μάλιστα με συνόδευσε και τον ευγνωμονώ.

Έκανε πολύ ζέστη, στους ακάλυπτους χώρους του Α' ήταν σχεδόν αδύνατο να κινηθείς χωρίς κόπο - ειδικά εγώ με την κοιλιά στο στόμα.

Της είπα για τον εγγονό της, ότι θα του μιλήσω για κείνην όσο πιο πολύ μπορώ έτσι ώστε να ΄ναι σαν να την γνώρισε. Έκλαψα όμως που αυτό δεν θα συμβεί ποτέ και γιατί μου λείπει...

Βγαίνοντας διαπίστωσα ότι τα νεκροταφεία -θα φανεί περίεργο- έχουν τη δική τους "ζωή". Θαμώνες (όχι τους περιστασιακούς σαν εμένα ή σαν τη φίλη μου τη Μ. που συνάντησα τυχαία δυο-τρεις διαδρόμους παρακάτω στον τάφο του πατέρα της - ομολογώ ότι είναι ένα μέρος όπου δεν περίμενα να συναντήσω γνωστό) μόνιμους, σχεδόν ενσωματωμένους με τον χώρο, παραλλαγή με τα μακάβρια γλυπτά και τους σταυρούς. Που μιλούν στο κινητό, κάνουν κοινωνικό κουσκούς και γενικώς φέρονται σαν να βρίσκονταν στο καφενείο της γειτονιάς τους (χωρίς τις ανάλογες φωνασκίες ευτυχώς), ή έστω στο σαλονάκι της γειτόνισσας.

Δεν ξέρω, ίσως υπερβάλλω. Άλλωστε ο θάνατος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής οπότε γιατί να τον αντιμετωπίζουμε αλλιώς;

Το ψάρι

Η επόμενη εβδομάδα θα είναι η τελευταία μου στη δουλειά. Θα έχω ήδη μπει στον ένατο, οπότε λέω να κάτσω λίγο να χαλαρώσω και να προετοιμαστώ για την επόμενη φάση.
Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα βρεθώ χωρίς δουλειά, μόνο που τώρα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές.

Αν αγχώνομαι; Αγρίως. Αν θα μου λείψει το καθημερινό ψηστήρι στο γραφείο; Μάλλον αν και αμφιβάλλω ότι θα έχω χρόνο να το πολυσκεφτώ.
Αναρωτιέμαι πάντως πώς θα είναι τα πράγματα όταν γυρίσω μετά από 5 μήνες. Θα έχω γραφείο; Υπολογιστή; (Και τα δύο είναι δυσεύρετα στη δουλειά μου.) Θα καπνίζουν όλοι πάλι; Θα μπορέσω να προσαρμοστώ ή θα 'μαι σαν ψάρι έξω από τα νερά μου;
Κι έπειτα, ποιος θα τον κρατάει όσο θα λείπω; Που θα βρω κάποιον αξιόπιστο;

Τα όνειρά μου τώρα έχουν αλλάξει. Προχθές είδα ότι είχαμε ένα μωρό το οποίο είχαμε αφήσει σε ένα δωμάτιο μόνο του και πήγαμε για ύπνο, γιατί απλούστατα δεν ήξερα τι να το κάνω! Ξύπνησα (μέσα στο όνειρο) και είπα στον Γ.: "μάλλον πρέπει να ασχοληθώ μαζί του, πάω να δω αν πεινάει". Το πρωί, αφότου ξύπνησα, του το αφηγήθηκα και τον ρώτησα αν νομίζει ότι δεν θα ξέρω τι να το κάνω. Μου απάντησε ναι, αλλά μετά με καθησύχασε. Τι να πει κι αυτός; Προσπαθεί να κρύψει την αγωνία του...

Η κοιλιά του Βούδα

Με τις ζέστες ξεχάστηκα. Πρώτη φορά βράζω τόσο πολύ. Θα μου πεις, πρώτη φορά είσαι έγκυος με 40 βαθμούς. Χθες είδα κι έπαθα να κατεβάσω τη θερμοκρασία μου στα φυσιολογικά επίπεδα. Τα κατάφερα γύρω στις 12 το βράδυ, μετά από 4 μπάνια και αμέτρητα λίτρα νερό.

Παρόλα αυτά συνεχίζω να απολαμβάνω την όλη φάση. Συνειδητοποίησα ότι όταν εγκυμονούσαν οι πιο κοντινές μου φίλες, δεν είχα καμία επαφή με το θέμα, οπότε ουδέποτε αναρωτήθηκα πώς αισθάνονταν, τι τέλος πάντως σήμαινε για κείνες όλη αυτή η αλλαγή, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Αν και εδώ που τα λέμε κι αυτές δεν έδειχναν διατεθειμένες να μοιραστούν το μυστικό τους με μένα. Αλλά πάλι πού να ξέρω, αφού ήμουν αλλού;

Τέλος πάντων, εγώ την έχω δει αλλιώς. Μου βγαίνει αυθόρμητα να επικοινωνώ αυτό που συμβαίνει μέσα στην κοιλιά μου - να περιγράφω τη μαγεία. Όχι ανεξέλεγκτα. Απλώς όποιος δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, σπεύδω να τον/την ενημερώσω σχετικά, να του πω όλα όσα έχω ανακαλύψει... Και πολύ μου αρέσει.

Βέβαια υπάρχουν και στιγμές που το κρατάω όλο για μένα, που νιώθω ότι κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει πραγματικά.

Χθες πάντως ο Γ. έβαλε το αυτί του πάνω στην κοιλιά μου και μου 'πε ότι ακούει την καρδιά του και κάτι περίεργα γλου-γλου-γλου που κάνει όταν κινείται. Ε, αυτό λοιπόν είναι μόνο δικό του...

Unconditional love

Είναι περίεργο να λατρεύεις κάποιον χωρίς καν να τον γνωρίζεις.

Θυμάμαι στο γυμνάσιο μια συμμαθήτριά μου που είχε εμμονή με τον Τζιμ Μόρισον. Πέρα από τις εκτενείς -ακατάλληλες για κείνη την εποχή- περιγραφές των ερωτικών περιπτύξεων που ονειρευόταν, της έφτανε ακόμα και να τον έχει ...ταριχευμένο σε βιτρίνα και να τον κοιτάζει! Αντίστοιχα, μερικά χρόνια αργότερα μια άλλη είχε κολλήσει με τον Μπραντ Πιτ και τον Τζόνι Ντεπ και μας έθετε παράλογα διλήμματα "ποιον θες εσύ και ποιον εγώ" στα οποία ενίοτε, ανάλογα με τα κέφια της, εισέβαλε και η ...Κιμ Μπάσιντζερ.

Τέλος πάντων. Τέτοιες μανίες παίζουν ακόμα -και όχι μόνο στις μικρότερες ηλικίες (π.χ. έχω μια συνάδελφο που φαντασιώνεται τον πρώην επίτροπο Περιβάλλοντος)- όμως εγώ δεν εννοώ αυτές. Αλλά αυτό το πλάσμα που μεγαλώνει μέσα μου. Που το λατρεύω κάθε μέρα και πιο πολύ.

Μια μέρα, πριν από 3-4 μήνες, αναρωτιόμουν ποιον θα διάλεγα να δω αν γινόταν με ένα τσαφ να εμφανιστεί ξαφνικά μπροστά μου. Η πρώτη σκέψη πήγε στη μάνα μου. Ομως η εικόνα άλλαξε αυτομάτως με εκείνην ενός αφράτου φρέσκου μωρού. Ναι, αυτόν θέλω να δω. Ανυπομονώ όσο δεν φαντάζομαι.

ΥΓ. Μάλλον έχω αρχίσει να λαλάω (λιγάκι)...

Αυτό κι εγώ

Είναι φορές που αισθάνομαι ότι ζω σε έναν παράλληλο κόσμο. Κι αυτό το συναίσθημα έχει ενταθεί τώρα, με την εγκυμοσύνη. Ενώ συμμετέχω στις συζητήσεις και γενικώς δηλώνω την παρουσία μου όπου πάω, είναι ταυτόχρονα σαν να είμαι απούσα, να λειτουργώ δηλαδή σε δύο επίπεδα. Το ένα, με τον αγαπημένο, τους φίλους / συγγενείς / συναδέλφους, είναι ανοιχτό και διάφανο, ενώ το δεύτερο είναι πιο εσωτερικό, σαν μια μυστική -σχεδόν συνομωτική- συνομιλία με το έμβριο, που αν και δεν είναι απαραίτητα συνειδητή, υπάρχει.
Συμβαίνει σε όλες; Φαντάζομαι πως ναι, δεν πρέπει να λέω κάτι πρωτότυπο. Απλώς κάποιες στιγμές αυτή η αίσθηση, που είναι ωραία, με απομονώνει - είναι σαν όλα τα άλλα ξαφνικά να ξεθωριάζουν και στην εικόνα να κυριαρχεί μόνο ΑΥΤΟ κι εγώ. Ε, τότε χάνομαι και θέλω επειγόντως να γυρίσω σπίτι να χαϊδέψω την κοιλιά μου...

Ημερολόγια εγκυμοσύνης

Είπα ότι εφόσον αισθάνομαι μια χαρά, θα συνεχίσω να δουλεύω. Ελα όμως που όσο περνάει ο καιρός, τόσο χάνω την όρεξή μου όπως επίσης και την αποδοτικότητά μου... Έρχομαι στο γραφείο νωρίς νωρίς και γύρω στις 2 με πιάνει μια απίστευτη τάση φυγής. Κι όταν πάω σπίτι ξαπλώνω ανάσκελα στον καναπέ (η αλήθεια είναι ότι σε οποιαδήποτε άλλη στάση με ταράζουν τα πλευρά μου) και αν δεν διαβάζω (πάλι καλά που το κάνω ακόμα και μάλιστα πολλές φορές φωναχτά να ακούει το μωρό - καλύτερα από το να του απαριθμώ την ειδησεογραφία της ημέρας, ε;) ή δεν βλέπω μαλακίες στην τηλεόραση, χαζεύω. Το ταβάνι, το μπαλκόνι, τα νύχια μου. Εποικοδομητικό δε λέω.

Θα αντέξω όμως, έστω και με μειωμένη προσοχή και ελάχιστη υπομονή.

Επιπλέον ψάχνω και μαγιό εγκυμοσύνης χωρίς τύχη φυσικά μια κι όλα είναι με φρου-φρου, πουά και πολλά πολλά ροζ...

Ολίγον ασυνάρτητα...

10 το πρωί στο τρένο Πειραιάς - Κηφισιά. (Για ένα τέταρτο όρθια και στριμωγμένη, στο υπόλοιπο καθιστή χάρη σε μια κυρία που εκτίμησε την κοιλιά μου...) Η κουβέντα από πίσω μου έχει ανάψει - μιλάνε όλοι για όλα, ολίγον ασυνάρτητα: να μην πάει κανείς μας να ψηφίσει στις δημοτικές εκλογές / δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα / αίσχος / όπως μ' εκείνο το παιδί τον Αλέξανδρο που σκότωσαν στα Εξάρχεια και πάει λέγοντας.

Απέναντί μου κάθεται ηλικιωμένη με τιρκουάζ σταυρό (και ταιριαστή μπλούζα) κι εκείνη τη μόνιμη έκφραση μιζέριας που σταθεροποιεί το χαμόγελο προς τα κάτω. Τη σκουντάει η διπλανή όταν πάει να σηκωθεί από τη θέση της και σχεδόν τη βρίζει.

Δυο στάσεις παρακάτω ανεβαίνουν 4 νεαρές γύρω στα 20. Με καυτά σορτς/μίνι, τανκ τοπ/εξώπλατα, σαγιονάρες, ανταύγειες. Φρέσκες. Γελάνε δυνατά και σπρώχνονται με χάρη.

Στο Mall, ετοιμάζονται να κατέβουν. Στην πόρτα διασταυρώνονται με 5 φωνακλάδες συνομήλικούς τους τίγκα στην τεστοστερόνη οι οποίοι σε ένα δευτερόλεπτο τους έχουν κάνει καμάκι εξπρές -σήκωσε λίγο τη φούστα σου / δώσε μου το τηλέφωνό σου / σε αγαπώ. Στο εσωτερικό του τρένου πλέον -μόνοι- ανταλλάσσουν μεταξύ τους χαριτωμενιές και ...κλωτσιές. Ο ένας -ο πιο ωραίος αλλά κι ο πιο μαλάκας- τρίβει τον καβάλο του.