About pain

Να πώς έχει το πράγμα.

Ειδικά με τη μέση μου δεν έχω πρόβλημα. Γενικά όμως έχω διάφορα προβλήματα υγείας. Σταθερά ή έκτακτα. Ολο κάπου πονάω. Σε καθημερινή βάση για παράδειγμα με πονάει το κεφάλι μου ή ο αυχένας μου. Το έχω συνηθίσει και προσπαθώ να μην το κάνω θέμα. Κάποτε μάλιστα έλεγα ότι έτσι νιώθω ότι έχω κεφάλι...

Ο Γ. το παίρνει χαμπάρι όταν με αγγίζει και βγάζω άναρθρες κραυγές. Και θυμώνει. Λέει ότι δεν το αντέχει να πονάω, μαζί με μένα πονάει κι αυτός.

Χθες, σε μια αντίστοιχη στιχομυθία, σκέφτηκα τη στάση που τηρούσε η μαμά μου απέναντι στον πόνο. Τον δικό της και των άλλων. Κάποια στιγμή, καιρό πριν αρρωστήσει η ίδια, είχε φιλοξενήσει τη μικρότερη αδερφή της. Είχε έρθει από το Μέτσοβο όπου μένει -μόνη της- εδώ και χρόνια για να κάνει μια σοβαρή εγχείριση. Χρειάστηκε κάποιον να την βοηθήσει μετά την επέμβαση και ο κλήρος έπεσε στη μαμά μου, που είχε χώρο, χρόνο και όλα τα σχετικά. Διάθεση δεν είχε αλλά αυτό δεν μέτρησε.

Η αδερφή της ανέκαθεν δεν πρόσεχε τον εαυτό της. Η μάνα μου την βοηθούσε αλλά ταυτόχρονα την μάλωνε, της μιλούσε με δεικτικό τρόπο. Δεν άντεχε την ανημποριά της.

Καιρό μετά, όταν αρρώστησε, έγινε σκληρή με τους άλλους, τους κοντινούς, που προσπαθούσαν να την βοηθήσουν. Δυσκολεύτηκε πολύ να αποδεχτεί ότι τους χρειαζόταν. Εδιωχνε τη μεγαλύτερη αδερφή της, πολλές φορές ακόμα και με λεκτική βία, την έκανε να κλαίει.

Με μας ήταν πιο μαλακή. Αν και προσπαθούσε να μας πείσει ότι δεν χρειάζεται να την νταντεύουμε. Μόνο τις τελευταίες της μέρες σκλήρυνε αλλά νομίζω ότι δεν μπορώ να μιλήσω ακόμα γι' αυτό.

Στην αρχή πάντως θύμωνα κι εγώ μαζί της. Δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό μου ότι η πάντα ανεξάρτητη μαμά μου είχε ανάγκη από φροντίδα και μάλιστα ακόμα και για τα πιο βασικά. Της φώναζα κι εγώ. Σιγά σιγά βέβαια η στάση μου άλλαξε, ήμουν χαμογελαστή και στητή, έκρυβα επιμελώς τα δάκρυά μου, τις όποιες προσωπικές δυσκολίες περνούσα τις κρατούσα μακριά της.

Δεν ξέρω αν έκανα καλά, πάντως ξέρω ότι της έδωσα όσο περισσότερα μπορούσα και χαίρομαι γι' αυτό.

Προεκλογικά

Καθηλωμένη επί τρεις ημέρες στο σπίτι λόγω απαίσιων πόνων στη μέση αναγκαστικά υπέκυψα στην εκλογολογία της τηλεόρασης. Χθες δεν άντεξα άλλο τα μονοθεματικά δελτία με τους ίδιους και τους ίδιους και τους ίδιους να λένε τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια μ' αυτό το περισπούδαστο ύφος της αυθεντίας και του εμείς τα κάναμε καλύτερα και θα τα ξανακάνουμε, με τον Καραμανλή να ιδρώνει και να ασθμαίνει και να σίεται το προγούλι του όσο μιλούσε για ακόμα πιο σκληρά μέτρα, με τον Παπανδρέου ξεγραβάτωτο να μιλάει στους νέους αγρότες (αλήθεια πόσοι από αυτούς συμμετείχαν στο ριάλιτι;) για πράσινη οικονομία κι άλλα τέτοια ευρωπαϊκά, με την Αλέκα να ωρύεται για τα δικαιώματα των μαζών και την Κανέλλη στο δελτίο πρώτη φορά χωρίς τσιγάρο!, τη Ντόρα πάντα χαμογελαστή - ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Μόνο ο Τσίπρας με το τίμπερλαντ μπλουζάκι με εξέπληξε που πρότεινε ψηφοδέλτιο χωρίς αρχηγό...
Το προεκλογικό μου όνειρο όμως είναι ένα δελτίο ΧΩΡΙΣ πολιτικούς - σε λιγότερο από ένα μήνα ψηφίζουμε γαμώτο, αφήστε μας λίγο ήσυχους να κατασταλλάξουμε (!?) και να πάμε στην κάλπη με καθαρό κεφάλι (!?).
Στο τέλος κι αφού είχα αλλάξει εκατόν πενήντα πέντε άβολες στάσεις στον καναπέ και είχα ξεφυσήξει και αναστενάξει άλλες εκατόν πενήντα έξι, το γύρισα στο Star. Για πρώτη -ίσως όμως όχι τελευταία- απόλαυσα το νεανικό δελτίο, έμαθα ποια γκαστρώθηκε και γιατί, ποιος τραγουδάει πού και πού μαίνεται η μάχη για τη μαρκίζα κι αναγάλλιασα. Δατ'ς λάιφ...

Ενας μήνας στην εξοχή

Αυτό το καλοκαίρι αποφάσισα να καταγράψω την ιστορία των μελών της οικογένειάς μου. Αργά αλλά σταθερά, με έμφαση σε ενδιαφέρουσες προσωπικές ιστορίες αλλά και στην πολιτική/κοινωνική δράση κάποιων.

Να προλάβω είπα πριν χαθεί και η υπόλοιπη μνήμη.

Αυτό το καλοκαίρι θυμήθηκα πολλά κι από τη δική μου ζωή. Τα αστεία και τα δύσκολα . Πάνω από ένα ποτήρι ρακί σου αφηγήθηκα ιστορίες φίλων. Που το βλέμμα μου με τα χρόνια βλέπει διαφορετικά πια χωρίς το πάθος και το απρόσμενο που 'χεις όταν είσαι νέος.

Γιατί αυτό το καλοκαίρι αισθάνθηκα επίσης ότι το απρόσμενο, το ξάφνιασμα, το πρωτόγνωρο έχει πλέον χαθεί.

Συνέβη στο δρόμο από τον νότο της Κέρκυρας προς τον βορρά. Χάζευα από το παράθυρο του αυτοκινήτου τους τουρίστες από δω κι από κει. Σαν μ' ένα κλικ μπορούσα αυτομάτως να βρεθώ στη θέση τους, να γευτώ το ποτό τους, να δω μέσα από τα μάτια τους, να διαβάσω τη σκέψη τους. Χωρίς εκπλήξεις και αιφνιδιασμούς, χωρίς ζήλιες ή διάθεση κριτικής. Ηξερα για παράδειγμα πώς είναι να είσαι έφηβος -ακόμα και Γερμανός- και φρεσκοπλυμένος να δοκιμάζεις την πρώτη σου γουλιά κρασί με θέα το πέλαγος, ή να σφίγγεις το χέρι του καλού σου με φόντο το αυγουστιάτικο φεγγάρι... Ακόμα και η νεαρή μαμά με το μωρό αγκαλιά καταλάβαινα πως νιώθει. Μέχρι που μύριζα την τρυφερή μυρωδιά, το χνώτο του να της ζεσταίνει το σβέρκο.

Απλά πράγματα όλα αυτά αλλά καθοριστικά νομίζω. Εφτασα στην πόλη με μια γλυκιά θλίψη σαν να μεγάλωσα ξαφνικά ενώ δεν είχε περάσει ούτε ένας μήνας.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει;

Υπό τις παρούσες συνθήκες και ενώ τα αεροπλάνα συνεχίζουν να βουίζουν πάνω από το κεφάλι μου, νομίζω ότι το παρακάτω κείμενο αποκτάει μεγαλύτερη αξία...
Η ισπανίδα αρθρογράφος μιλάει για την Ελλάδα που αγαπάει, που επιθυμεί να δει ξανά.
Στο όνειρό της διασχίζει τη Μεσόγειο κολυμπώντας, βλέπει νησιά και νησάκια, αλλά κλείνει τα μάτια στα προβλήματα, στη ρύπανση.
Η Ελλάδα για κείνην είναι η χώρα που θα διάλεγε για να πεθάνει και όχι μια χώρα που πεθαίνει...

Suenos σημαίνει όνειρα...

http://www.elpais.com/articulo/portada/suenos/patrios/suenos/elpepusoceps/20090823elpepspor_1/Tes
Το όνειρο για την Ελλάδα της ισπανίδας αρθρογράφου της "El Pais", Marija Torres...

Καλό 15αύγουστο

Εκείνη την Κυριακή

Μια Κυριακή σαν τη σημερινή μόνο που ήταν πέρσι αυτό και 3 Αυγούστου χάσαμε τη μαμά. Ημασταν όλοι μαζί μουδιασμένοι κουρασμένοι από το τετραήμερο ξενύχτι πονάγαμε παντού φέτος δεν είμαστε όλοι μαζί αλλά πονάμε ακόμα σε διαφορετικά σημεία όμως. Οταν γυρίσω θα τα ξαναπούμε. Ισως πιο ήρεμα μπορεί και όχι.