Γιατί δεν έγραψα τόσο καιρό

(Σε περίπτωση δηλαδή που κάποιος αναρωτήθηκε)

Λοιπόν. Ο πιο πιθανός λόγος θα ήταν να έχω πάει διακοπές. Ο λιγότερο πιθανός να με είχε πατήσει τρένο.

Δυστυχώς/ευτυχώς κανένας από τους δύο δεν ισχύει. Απλώς κουράστηκα, βαρέθηκα, σιχτίρισα να γράφω μόνο δυσάρεστα και στενάχωρα πράγματα. Σαν αυτά δηλαδή που μου συμβαίνουν τα 3 τελευταία χρόνια.

Είπα λοιπόν, άστο ψυχόδραμά σου μια φορά, δοκίμασε να γράψεις για την πόλη, τους κατοίκους της, για την αλλαγή του κλίματος, για την κρίση των ΜΜΕ... Ε, κι αυτά θλιβερά δεν είναι; είπα μετά.

Σήμερα τελικά δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ κι αποφάσισα να σπάσω τη σιωπή και να ξαναγυρίσω στην παλιά γνωστή και δοκιμασμένη συνταγή...

Ιδού τι πραγματικά τι συνέβη όλο αυτό το διάστημα (υπερβολές, 10 μέρες είναι). Για μια ακόμα φορά μέσα σε 2 χρόνια έχασα την πολλά υποσχόμενη και πλουσιοπάροχα αμειβόμενη (στην ουσία το δεύτερο συνέβαινε για πρώτη φορά σε όλη μου τη ζωή) δουλειά μου.

Η πραγματική αιτία δεν μου γνωστοποιήθηκε ποτέ face to face. Κάτι μασουλήματα μόνο και μονολεκτικές πολιτικάντικες απαντήσεις.

Αξίζει να σημειωθεί ότι λίγες μόλις ημέρες πριν το ατυχές -αν και δεν είμαι πλέον σίγουρη- συμβάν το "αφεντικό" είχε δηλώσει την πίστη του σε μένα και από κοινού είχαμε αποφασίσει να στοχεύσουμε σε ακόμα περισσότερα μεγαλεία.

Ωστόσο, ομολογώ ότι υπήρχαν κάποιοι παράγοντες που δεν είχα υπολογίσει: Την κακοδαιμονία (και μεγαλομανία) της γραμματέως του και την ακόμα μεγαλύτερη πίστη του σ' αυτήν και τις διασυνδέσεις της, αλλά και τις πιέσεις που δεχόταν το "αφεντικό" απ' έξω κι από μέσα για να μην χάσει την τριζάτη καρέκλα του.

Κοντολογίς είχα ριχτεί στα βαθιά με τους καρχαρίες και με τρύπια μπρατσάκια κι ούτε που το καταλάβαινα ο μαλάκας. Ήρθα σε αντιπαράθεση μαζί της και την επόμενη ημέρα good bye & good luck.

Το ευχάριστο είναι ότι κατάφερα (με την μισή ουρά στα σκέλια) να ξαναγυρίσω στην παλιά μου δουλειά (που ευτυχώς δεν είχα αφήσει εντελώς παρόλες τις πιέσεις).

Μπερδεμένα όλα αυτά; Δεν μπορώ να πω άλλα... Σόρι.

Α, επιπλέον, έμαθα ότι ο μπαμπάς μου έχει καρκίνο στον προστάτη.

Αυτό το άφησα για το τέλος γιατί αλλιώς θα με έπιαναν τα κλάματα. Ναι, ξέρω είναι θεραπεύσιμο, όμως στο άκουσμα μόνο και μόνο αυτού του έστω και small c, τρέμω...

ΥΓ. Όταν συνέβαιναν όλα αυτά, για να με κάνω να αισθανθώ ακόμα χειρότερα, έψαξα τα post της αντίστοιχης περσινής περιόδου... Σε ένα από αυτά είχα σχόλιο από κάποιον/αν "Ε". Τότε δεν το είχα δει για να απαντήσω και λυπάμαι πολύ. Δεν ξέρω αν ο/η "Ε" ξαναγυρνάει σ' αυτές τις σελίδες, ούτε τι έγινε τελικά. Στην ερώτησή του/της πάντως η απάντηση είναι "ναι": Πράγματι και της δικής μου μαμάς τον γιατρό τον έλεγαν Ηλία. Πιστεύω ότι πρόκειται για τον ίδιο μια και οι γνωστοί ογκολόγοι στην Αθήνα, ε, είναι γνωστοί...

Ήχοι

Θεωρώ πως ό,τι κάνουμε στη ζωή μας έχει και μια μουσική υπόκρουση - ένα soundtrack. Το οποίο μάλιστα δεν είναι απαραίτητο να έχει σχέση με τις μουσικές μας προτιμήσεις.
Το soundtrack αυτό ηχεί αλλιώς όταν χαιρόμαστε κι αλλιώς όταν λυπόμαστε, είναι άλλο όταν περπατάμε ή κάνουμε σεξ, ξεχωριστό τραγούδι μουρμουρίζουν τα όνειρά μας και πάει λέγοντας. Ακόμα και οι δουλειές έχουν το δικό τους, άσχετα αν πρόκειται για το μονότονο τικ-τικ ενός ξεκούρδιστου εκτυπωτή παλαιάς τεχνολογίας ή το φρενήρες πληκτρολόγημα της γραμματέως.
Γι' αυτό το blog επιλέγω Anthony and the Johnsons. Δεν βρίσκω λόγια να εξηγήσω γιατί, ίσως να μην χρειάζεται κιόλας. Αυτή την αίσθηση είχα πάντως όταν τον άκουγα χθες βράδυ στο Badmninton.
Μόνο το styling και η κινησιολογία κάπως δεν μου κόλλαγαν - α, και η έντονη δραματικότητα. Η αέρινη κελεμπία με παρέπεμπε στην Νάνα Μούσχουρη κι οι αμήχανες, σχεδόν παιδικές κινήσεις των χεριών του, μου θύμιζαν πολύ την φίλη μου την ΤΑΤ. Κι αυτό δεν είναι και τόσο σωστό...
Ωστόσο, ναι. Αυτό είναι. http://www.theworldofadam.com/mystery.html

Τα γενέθλια

Μαμά μου.
Σήμερα θα έκλεινες τα 70.
Θα σου είχα τηλεφωνήσει ήδη και το απόγευμα θα σου αγόραζα ένα ωραίο δώρο - μάλλον μια καλοκαιρινή τσάντα. Το βράδυ θα ερχόμασταν όλοι από το σπίτι σου και θα πηγαίναμε για φαγητό στο αγαπημένο σου εστιατόριο. Θα επέτρεπες στον εαυτό σου να πιει λίγο παρά πάνω κρασί. Θα είχες δίπλα σου τα παιδιά σου, τι άλλο θα ήθελες; Θα σε μαλώναμε λίγο, μετά θα μαζευόμασταν. (Όπως τότε στη Σίφνο που είχες πιει αρκετά, εμείς σου βάλαμε τις φωνές, ενώ η Β. σου ζητούσε επίμονα να της βάζεις κι εκείνης κρασί -για να τελειώσει και να μην το πιεις εσύ- όμως το έχυνε και κάποια στιγμή την πήρες είδηση επειδή σου έβρεξε το πόδι!) Ίσως να συνειδητοποιούσαμε κιόλας ότι ήταν μετρημένος ο καιρός που θα ήμασταν ακόμα μαζί και να μην θέλαμε να τον ξοδέψουμε στις φωνές...

Στις 06.35 εισέβαλε στο, αγχωτικό μεν άσχετο δε, όνειρό μου.
Ηταν ξαπλωμένη, κουρνιασμένη στην ουσία και κουκουλωμένη με μία κουβέρτα, σε ένα αλλόκοτο πεζούλι στο δωμάτιό της στο παλιό σπίτι. Είχε χάσει τα μαλλιά της και ήταν γεμάτη πανάδες. Φορούσε νοσοκομειακή ρόμπα από εκείνες που δένουν πίσω.
"Που είναι ο Σ.;" την ρώτησα. "Τον έδιωξα, αισθάνομαι χάλια. Φύγε κι εσύ σε παρακαλώ".

Μαμά μου.
Ο,τι κι αν κάνω δεν μπορώ να φύγω...

Τα μεγέθη

Κι ενώ εδώ εμείς πενθούμε το, απαράδεκτο κατά τ' άλλα, αιφνίδιο κλείσιμο του "Ε.Τ." και του "City 99,5", στην Κίνα http://www.reuters.com/news/video?videoId=106722&videoChannel=1 και στο Ιράν http://www.reuters.com/news/video?videoId=106713&videoChannel=1, η ζωή έχει πάρει το χρώμα του κάρβουνου...

Το αρχείο

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που κάνουν τους άλλους να χαίρονται που υπάρχουν.
Ενας τέτοιος άνθρωπος είναι για μένα ο συγγραφέας Θοδωρής Καλλιφατίδης.
Τον είχα διαβάσει αρκετά χρόνια πριν, αλλά τον "ανακάλυψα" ουσιαστικά τον Ιανουάριο του 2008.
Η μαμά μου ήταν ήδη στην τελευταία φάση των θεραπειών της, και εκείνος μιλούσε στην Εύη Κυριακοπούλου για τον πρόσφατο χαμό της δικής του.
Ηταν απλός, ειλικρινής, βαθύς και συγκινητικός - φαντάζομαι όχι μόνο για μένα που είχα και έναν λόγο παραπάνω. Αναφερόταν στη μάνα ως "σημείο αναφοράς", ως "αρχή".

Κάπως έτσι ξεκίνησε και την παρουσίαση του νέου του βιβλίου "Φίλοι και Εραστές" σήμερα στον Ιανό: "Οταν πέθανε η μάνα μου πίστευα ότι δεν θα ξαναέγραφα ποτέ. Γιατί εκείνη έπαιζε το ρόλο του αρχειογράφου της οικογένειας". Από εκείνην αντλούσε δηλαδή τις ιστορίες που μετέφερε στο χαρτί. Οταν χάθηκε, τις πήρε προφανώς μαζί της.

Η δική μου δεν μου μιλούσε για το παρελθόν. 'Η μάλλον το έκανε σπανίως. Ηταν ένας βαθιά πολιτικοποιημένος άνθρωπος, την ενδιέφεραν τα κοινά, διάβαζε ιστορία, ανέλυε διαρκώς όλα όσα συνέβαιναν, μάλωνε, εκνευριζόταν με εκείνους που αντιμάχονταν τα (πολιτικά) πιστεύω της. Θυμάμαι κάποια στιγμή είχε παρατήσει σύξυλη μέσα στο δρόμο την αδερφή της επειδή της είχε πει μια "χοντράδα" του τύπου "γιατί οι δικοί σας λιγότερα έφαγαν;", για το κόμμα της. (Σημείωση: Η μαμά μου ήταν αμετανόητα ΠΑΣΟΚ...) Μετά από αυτό έκαναν έναν μήνα να ξανασυναντηθούν!

Ωστόσο κι εγώ την θεωρώ κάτι σαν το "αρχείο" μου - και ήταν.

Οπως είναι άλλωστε όλες οι μανάδες η μνήμη ενός μεγάλου κομματιού της ζωής μας, και εκείνης των υπολοίπων -παπούδων, γιαγιάδων, θειάδων κι ακόμα πιο πίσω- για λογαριασμό μας. Αλλά πολλές φορές και η μνήμη ή καλύτερα ο κρίκος στις σχέσεις μας με αυτούς που έμειναν πίσω - μπαμπάδες, αδέρφια, θειάδες. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι.

Surprise!

Φωτιές, δολοφονίες... Κάθε μέρα και μια νέα "έκπληξη".
Είναι που είναι ανίκανοι, τους πάει και γαμιώντας η κατάσταση...

(ΥΓ. Η Lucy, ως το απόλυτο icon φαιδρότητας.)

Να και ένας λόγος να χαιρόμαστε

http://www.youtube.com/watch?v=snHzqUP8Zeo&hl=el

O Mulatu Astatke αύριο στις 22.00 στο Synch στην Τεχνόπολη.

"The first African student at Berklee College of Music" στη Βοστώνη γράφει η Wikipedia.