Στον απόηχο

Με ανησυχεί το τι είναι διατεθειμένοι να κάνουν μέχρι τις εθνικές εκλογές - ήδη ξεκίνησαν με τα μέτρα για τη λαθρομετανάστευση.
Με ανησυχεί το ανερχόμενο ποσοστό του ΛΑΟΣ, που διαβάζω στα οργισμένα μάτια και στα φλογισμένα στόματα των κατοίκων της Αθήνας.
Με ανησυχεί η σταθερή αποσύνθεση της αριστεράς, η δυσκολία των (άλλοτε) προοδευτικών δυνάμεων να εκφράσουν πλέον εκείνη τη μερίδα των πολιτών που αναζητούν κάτι διαφορετικό, μια προοπτική τέλος πάντων. Κι ένα κόμμα να ψηφίζουν.
Με ανησυχεί η αδυναμία -η αφωνία (και πολλές φορές κακοφωνία)- των οικολόγων πράσινων.
Περισσότερο από όλα όμως με ανησυχεί που θέλω τόοοσο πολύ να φύγω από αυτή τη χώρα.

Υ.Γ.

Παρεμπιπτόντως, όπως αποκαλύπτεται από το εν λόγω επεισόδιο, η Κάρι δεν έχει ψηφίσει ποτέ, το λέει και γεμίζει ο στόμας της, αστράφτει το λιπ γκλος της...

Δυο σχετικά άσχετες ιστορίες

Δευτέρα βράδυ.
Υστερικό ζάπινγκ την επομένη των Ευρωεκλογών. Κυρίως σε εκπομπές λόγου.
Βαριεστημένα καταλήγω στο Sex & the City. Ενα από τα επεισόδια που έχω δει. Η Κάρι γνωρίζει έναν πολιτικό, δημοτικό σύμβουλο ή κάτι τέτοιο, άψογο κλπ. που όμως έχει μια ιδιαιτερότητα: της ζητάει να τον κατουρήσει! Μάλλον η επιλογή του συγκεκριμένου επεισοδίου ήταν τυχαία -δεν τους θεωρώ τόσο χιουμορίστες τους υπεύθυνους προγραμμάτων της TV- όμως ομολογώ ότι λειτούργησε (τουλάχιστον για μένα). Ηταν άλλωστε και το μοναδικό επεισόδιο (απ' όσα έχω δει) που είχε πολιτικές αναφορές: σε κάποια φάση οι 4 φίλες συζητούν για τους προέδρους των ΗΠΑ (έστω για το πόσο σέξι ήταν) πάνω από καναπεδάκια...

Τρίτη απόγευμα.
Μετά από 7 ώρες βαρετής δουλειάς μέσα στη λάβα του κέντρου, αναχωρώ. Εχω να πάω σε κηδεία. Πέθανε η μάνα της ΜΒ. Η ΜΒ είναι αρκετά μεγαλύτερη από μένα και η μητέρα της πολύ μεγαλύτερη από όσο θα ήταν σήμερα η δική μου. 82 ετών. Από την "επάρατο". Μετά από μια ζωή φουλ με τρεις κόρες και άλλα τόσα εγγόνια και έναν ευτυχώς μόνο μήνα ταλαιπωρίας.
Είναι η δεύτερη κηδεία που πάω μετά της μαμάς μου και έχω ήδη διαπιστώσει ότι εδώ δεν λειτουργεί η ομοιοπαθητική. Τα πόδια μου τρέμουν και ξεσπάω σε λυγμούς. (Επίσης έχω ήδη διαπιστώσει ότι σε όποια ηλικία κι αν χάσεις τον γονιό σου έχεις τις ίδιες αντιδράσεις. Ακουγα τη ΜΒ και είχα deja vu. Εμένα πέρσι το καλοκαίρι.)

Πώς συνδυάζονται όμως αυτά τα δύο στιγμιότυπα;
Στο μυαλό μου ως εξής: μετά την κηδεία, στο μπάνιο πλέον του σπιτιού μου, καθαρίζω το πρόσωπό μου και κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Σκέφτομαι λοιπόν ότι αυτές οι 4 κοπέλες είναι κάτα κάποιο τρόπο τυχερές. Είναι κοπέλες χωρίς μαμά/μπαμπά/αδέρφια, χωρίς θανάτους και οικογενειακά πάθη (με ελάχιστες εξαιρέσεις). Είναι αυτές οι 4 που περιφέρονται μεταξύ ερώτων και κρεβατιών πάνω σε πανάκριβα ψηλοτάκουνα.

Και διερωτώμαι: μήπως τελικά αυτό ακριβώς (και όχι ο Μανόλο Μπλάνικ ή ο Mr. Big) οδήγησε τόσες γυναίκες να τις λατρέψουν;

Divided we fall

Με 52,60% συμμετοχή στις Ευρωεκλογές μ' αρέσει που τολμάμε να μιλάμε για "συλλογική συνείδηση"...

Τι να ευχηθώ;

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος σήμερα...

10 μήνες

Έχουν περάσει ακριβώς 10 μήνες από τότε που έχασα τη μαμά μου.
(Είχα γράψει "πέθανε" αλλά μου φάνηκε ψυχρότερο από αυτό που αισθάνομαι - αχ αυτές οι αναθεματισμένες οι λέξεις.)

Χθες το βράδυ το συζητούσα με την ξαδέλφη μου.
-Πώς είσαι; Δεν έχω κατορθώσει να σε ρωτήσω - δεν μπορούσα.
-Χάλια... Αν και όχι όπως στην αρχή. Παρόλο που ακόμα νιώθω ότι έχουν περάσει μόνο 2 μήνες. Ξέρεις όμως, της μιλάω. Κάθε βράδυ.

Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν θα ξαναπώ τη λέξη μαμά, πέρα από αυτό καθεαυτό το γεγονός του θανάτου της, σοκαρίστηκα.
Γι' αυτό και αποφάσισα να της μιλάω. Δυνατά και κάθε βράδυ.
Κάποιες φορές της ζητάω να με βοηθήσει.
Άλλες να μου δώσει ένα σήμα. Ότι κάνω το σωστό. Ή μήπως όχι;
Μερικές φορές της λέω απλώς καληνύχτα. Αρκεί να προφέρω τη λέξη μαμά.

Ακούγεται παιδιάστικο; Μα νομίζω ότι αυτό δεν τελειώνει ποτέ...

Επισήμως καλοκαίρι

Καλό μήνα