Έχουν περάσει ακριβώς 10 μήνες από τότε που έχασα τη μαμά μου.
(Είχα γράψει "πέθανε" αλλά μου φάνηκε ψυχρότερο από αυτό που αισθάνομαι - αχ αυτές οι αναθεματισμένες οι λέξεις.)
Χθες το βράδυ το συζητούσα με την ξαδέλφη μου.
-Πώς είσαι; Δεν έχω κατορθώσει να σε ρωτήσω - δεν μπορούσα.
-Χάλια... Αν και όχι όπως στην αρχή. Παρόλο που ακόμα νιώθω ότι έχουν περάσει μόνο 2 μήνες. Ξέρεις όμως, της μιλάω. Κάθε βράδυ.
Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν θα ξαναπώ τη λέξη μαμά, πέρα από αυτό καθεαυτό το γεγονός του θανάτου της, σοκαρίστηκα.
Γι' αυτό και αποφάσισα να της μιλάω. Δυνατά και κάθε βράδυ.
Κάποιες φορές της ζητάω να με βοηθήσει.
Άλλες να μου δώσει ένα σήμα. Ότι κάνω το σωστό. Ή μήπως όχι;
Μερικές φορές της λέω απλώς καληνύχτα. Αρκεί να προφέρω τη λέξη μαμά.
Ακούγεται παιδιάστικο; Μα νομίζω ότι αυτό δεν τελειώνει ποτέ...
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009
Κυριακή 31 Μαΐου 2009
Τι ήταν αυτό πάλι;
Στο όνειρό μου κολυμπάω σε μια ερημική παραλία με σκούρα νερά και μαύρα γυαλιστερά ισόπαχα βότσαλα.
Μου λες "κάνε μια βουτιά να μου βρεις ένα κοχύλι". Βυθίζομαι στο νερό κι αρχίζω να ψάχνω στα βότσαλα.
Χωρίς επιτυχία. Το μόνο που βρίσκω είναι μαύρα γυαλιστερα ισόπαχα βότσαλα.
Προσπαθώ να βγω στην επιφάνεια.
Αισθάνομαι το νερό βαρύ. Πηχτό.
Είναι αδύνατον να βγω. Κάνω μπουρμπουλήθρες.
Χτυπάω χέρια πόδια.
Μετράω τα λεπτά και είμαι σίγουρη ότι πνίγομαι. Αναρωτιέμαι αν το έχεις πάρει χαμπάρι.
Ξαφνικά, συνειδητά, γυρνάω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι.
Δεν ξυπνάω αλλά βγαίνω στην επιφάνεια.
Και τότε ξυπνάω. Νιώθω ασφυξία και είμαι πολύ ταραγμένη.
Μου λες "κάνε μια βουτιά να μου βρεις ένα κοχύλι". Βυθίζομαι στο νερό κι αρχίζω να ψάχνω στα βότσαλα.
Χωρίς επιτυχία. Το μόνο που βρίσκω είναι μαύρα γυαλιστερα ισόπαχα βότσαλα.
Προσπαθώ να βγω στην επιφάνεια.
Αισθάνομαι το νερό βαρύ. Πηχτό.
Είναι αδύνατον να βγω. Κάνω μπουρμπουλήθρες.
Χτυπάω χέρια πόδια.
Μετράω τα λεπτά και είμαι σίγουρη ότι πνίγομαι. Αναρωτιέμαι αν το έχεις πάρει χαμπάρι.
Ξαφνικά, συνειδητά, γυρνάω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι.
Δεν ξυπνάω αλλά βγαίνω στην επιφάνεια.
Και τότε ξυπνάω. Νιώθω ασφυξία και είμαι πολύ ταραγμένη.
Τρίτη 26 Μαΐου 2009
"Χάσε ένα μπάνιο για να χάσουν τον ύπνο τους"
http://nefelikas.wordpress.com/2009/05/25/to-vote-or-not-to-vote/
Κατά της αποχής από τις Ευρωεκλογές. Από τον Elikas
Κατά της αποχής από τις Ευρωεκλογές. Από τον Elikas
Πέμπτη 21 Μαΐου 2009
Αντιθέσεις
Χθες, γύρω στις 9:30 το βράδυ.
Η Ηρακλείτου είναι κλειστή. Το αυτό και η Σόλωνος. (Για άλλους λόγους η καθεμιά όμως: Η πρώτη λόγω εγκαινίων σε κοσμικό καφέ και η δεύτερη λόγω έκρηξης στο ύψος της Λυκαβηττού - όπως τουλάχιστον θα μάθω αργότερα.)
Εχει πολύ κίνηση. Αυτοκίνητα συνωστίζονται στη γωνία Ακαδημίας-Κανάρη. Οι οδηγοί καπνίζουν/βρίζουν/κορνάρουν. Λέω να τους ενημερώσω αλλά επιλέγω να το βουλώσω. Απλώς τους κοιτάζω με οίκτο/περιφρόνηση (ανάλογα τον/την οδηγό).
Κατεβαίνω τον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου. Έξω από το Prada, άλλο κοσμικό τζέρτζελο. Υποθέτω ότι κι εδώ ετοιμάζονται για εγκαίνια.
Νεαρές λαμέ ψηλοτάκουνες τιτιβίζουν με ανυπομονησία.
Στο κοντινό καλάθι του δήμου ένα αγόρι με σακίδιο ψάχνει για τιμαλφή.
Μια κοπέλα με ένα ταλαιπωρημένο αθλητικό παπούτσι στο χέρι (!) μου ζητάει 50 λεπτά...
Δεν έχω και έχω αργήσει.
Η Ηρακλείτου είναι κλειστή. Το αυτό και η Σόλωνος. (Για άλλους λόγους η καθεμιά όμως: Η πρώτη λόγω εγκαινίων σε κοσμικό καφέ και η δεύτερη λόγω έκρηξης στο ύψος της Λυκαβηττού - όπως τουλάχιστον θα μάθω αργότερα.)
Εχει πολύ κίνηση. Αυτοκίνητα συνωστίζονται στη γωνία Ακαδημίας-Κανάρη. Οι οδηγοί καπνίζουν/βρίζουν/κορνάρουν. Λέω να τους ενημερώσω αλλά επιλέγω να το βουλώσω. Απλώς τους κοιτάζω με οίκτο/περιφρόνηση (ανάλογα τον/την οδηγό).
Κατεβαίνω τον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου. Έξω από το Prada, άλλο κοσμικό τζέρτζελο. Υποθέτω ότι κι εδώ ετοιμάζονται για εγκαίνια.
Νεαρές λαμέ ψηλοτάκουνες τιτιβίζουν με ανυπομονησία.
Στο κοντινό καλάθι του δήμου ένα αγόρι με σακίδιο ψάχνει για τιμαλφή.
Μια κοπέλα με ένα ταλαιπωρημένο αθλητικό παπούτσι στο χέρι (!) μου ζητάει 50 λεπτά...
Δεν έχω και έχω αργήσει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)