Γνωστοί / άγνωστοι σημειώσατε x

Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης #1
Ο υπουργός "Παιδείας" τη νύχτα που σκοτώθηκε ο Αλέξης πήγε στα μπουζούκια. Την επομένη στο γήπεδο. (Για μετεκπαίδευση υποθέτω.)

Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης #2
Ο υπουργός "Παιδείας" συνέστησε σήμερα στα παιδιά να αναζητήσουν άλλους τρόπους να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους, όπως "την έκθεση, τις επιστολές, την καθιστική διαμαρτυρία, ακόμα και την αποχή - αν χρειαστεί". (Στην εποχή μου κάναμε και συλλογή γραμματοσήμων.)

Και η κυρία Πόπη
Γνωστή-άγνωστη ακροάτρια του Real FM, διαμαρτυρήθηκε τηλεφωνικά στον σταθμό που τα παιδιά δεν "τα έσπασαν" και για την εξαφάνιση του Άλεξ, στη Βέροια...

Shoot me if you dare

"αντιγράψτε, προωθήστε, τυπώστε, κολλήστε, φορέστε, μεταφράστε"

Πώς είπατε;

Η έρευνα θα αποδείξει αν "έπρεπε" να σκοτωθεί το παιδί;
Αυτόν τον Κούγια -που είναι και το μόνο που του ΠΡΕΠΕΙ- ποιος επιτέλους θα τον φάει; (Υπενθυμίζω ότι παρόμοια έλεγε και ο Λυκουρέζος το '85 ως δικηγόρος του Μελίστα).

Not so funny

"This country is a joke" έλεγε νεαρή αγγλίδα στο τηλέφωνο

καθώς περπατούσε στην -άδεια- Βασιλίσσης Σοφίας χθες το βράδυ...

Τα κυκλάμινα

Πήγα στο νεκροταφείο σήμερα.
Για να δω πως ολοκληρώθηκε η "ανακαίνιση"...
Παλιότερα αδυνατούσα να καταλάβω την ανάγκη των ανθρώπων να προσκυνούν έναν τάφο. Όχι ότι τώρα την καταλαβαίνω πλήρως, όμως συχνά νιώθω την ανάγκη να πάω, ανεξάρτητα από το πόσο με τσακίζει. Κάθε φορά που μπαίνω στο Α' ζαλίζομαι σφίγγομαι θολώνω.
Σήμερα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Το όνομά της γραμμένο στο μάρμαρο. Σκληρό πολύ να βλέπεις το όνομα και τις καθοριστικές χρονιές της μαμάς σου γραμμένες σε ένα τέτοιο μάρμαρο. Είναι κάτι τόσο μα τόσο απόλυτο - τι να πω. Μου κόβει την ανάσα.
Πήγα μια γλάστρα με κυκλάμινα. Την προηγουμένη είχε επισκεφθεί τον τάφο ο αδερφός μου. Ανήμερα στα γενέθλιά του. Είχε πάει μια παρόμοια γλάστρα με κυκλάμινα. Ακόμα και το χρώμα ήταν παρόμοιο! Μέσα στη γενικότερη θλίψη μου, η σύμπτωση με ξάφνιασε ευχάριστα. Σαν ένας καλός οιωνός.

Πάλι καλά

Τις τελευταίες ημέρες έχω γίνει βίαιη. Λεκτικά, εννοώ.
Νομίζω ότι το έχει προκαλέσει η πόλη. Καθώς πλέον διασχίζω τους δρόμους της και με αυτοκίνητο, η επαφή μου με το είδος Αθηναίος οδηγός έχει γίνει πολύ συχνή και επώδυνη. Χθες για παράδειγμα έβρισα μια 60άρα που περνούσε με κόκκινο τις διαβάσεις της Ακαδημίας, καθώς και έναν τύπο που είχε παρκάρει -με τα αλάρμ φυσικά- στον λεωφορειόδρομο στο ύψος της πλατείας Μαβίλη! Του κόρναρα 5 φορές, δεν πτοήθηκε, ε, στο τέλος τον μούτζωσα κιόλας...

Στο παρελθόν αντιμετώπιζα την κίνηση και τις λοιπές μαλακίες των δρόμων με ανησυχητική σχεδόν στωικότητα. Πλέον μου ανεβαίνει η πίεση. Κι ανησυχώ.

Ανησυχώ γενικά με τους ανθρώπους. Με την μνημειώδη αδιαφορία τους. Απ' όλα τα πόστα. Προχθές περνούσα από την Ευρυπίδου. Είχαν μαχαιρώσει ("μπουκαλώσει" μου διευκρίνισε αυτόπτης μάρτυρας) νεαρό Αφρικανό. Το πεζοδρόμιο ήταν γεμάτο αίματα, οι μπάτσοι τιτίβιζαν καπνίζοντας γύρω γύρω με τα μπλε φωτάκια των μηχανών τους να αναβοσβήνουν, ο Αφρικανός μάτωνε και ξαναμάτωνε...

Με δυσκολία κρατήθηκα να μην τους ξεχέσω. Αν δεν ήταν ο Γ. μαζί μου μπορεί και να το ΄κανα... Πάλι καλά.

Σε είδα

Μαμά / Σε είδα πάλι στον ύπνο μου χθες / Μου συμβαίνει συχνά / Σχεδόν κάθε μέρα / Μόνο που πάντα είσαι εκεί / Και ενώ σε βλέπω / Σε ακούω / Δεν έχω επαφή μαζί σου / Απευθείας / Παρά μόνο μέσω του Σ. / Του αδερφού μου / Είναι σαν μεσάζων / Χθες είδα ότι ήμασταν μαζί διακοπές / Σ' ένα ευρύχωρο αλλά αλλόκοτο / Σπίτι / Όλο σε αλλόκοτα, ξένα / Σπίτια / Σε βλέπω / Αυτό ήταν ένα παλιό αρχοντικό / Ρημαγμένο / Είχε όμως "κάτι" / Κοιμόμασταν / Σε διπλανά δωμάτια / Σηκώθηκα για να πάω στο μπάνιο / Ακούμπησα το χέρι μου σε ένα ράφι / Γεμάτο σκόνη / Με την κόχη του ματιού μου σε είδα / Όταν απομάκρυνα το χέρι μου από το ράφι / Πονούσα / Είδα ένα ποντίκι / Ξέφυγε κάτω από την πόρτα / Είχα deja vu / Με είχε δαγκώσει γι' αυτό πονούσα / Το 'νιωσα να σέρνεται πάνω από το χέρι μου / Είχε γεμίσει τεράστιους λεκέδες / Σαν μελάνι / Σκέφτηκα "δεν θα της το πω, σιχαίνεται τα ποντίκια" / Ξύπνησα τρομαγμένη / Τώρα έχω ένα σφίξιμο