Where is Alice?

Είδα την "Αλίκη στις πόλεις" του Βέντερς. Τη γύρισε το '73 και όμως 35 χρόνια μετά, παρόλο που τόσα έχουν αλλάξει στο βλέμμα κινηματογραφιστών και κοινού (και οι πολαρόιντ πρόσφατα καταργήθηκαν οριστικά), η ΕΙΚΟΝΑ της παραμένει παντοδύναμη. Όσο για τη μικρή Yella Rottlander, είναι απίστευτη. Απ'ότι φαίνεται όμως η ταινία τη σημάδεψε μια και η καριέρα της δεν προχώρησε ιδιαίτερα. Κρίμα; Μπορεί και καλύτερα έτσι.

Αθηναίοι #3

Το θερμόμετρο μέτραγε 44 βαθμούς σήμερα στις 3 το μεσημέρι. Κι όμως η ηλικιωμένη γυναίκα έξω από το μετρό του Ευαγγελισμού από την κεντρική πλευρά, στη Βασ. Σοφίας, προφυλαγμένη στη σκιά πίσω από τους θάμνους, έχωνε βαθιά το χέρι της μέσα στη σακούλα που έσερνε με ένα καροτσάκι λαϊκής και έβγαζε τι; Χούφτες βραστά μακαρόνια που πέταγε σε στυλ feuilles volantes πάνω από το κάγκελο κάτω στο παρκάκι για ποιον; για τα περιστέρια που συνωστίζονταν γύρω της; τις γάτες; τ' αδέσποτα σκυλιά;

Ανάμεσα σε δύο φύλα (και 700 σελίδες)

Το είχα στη βιβλιοθήκη μου από τότε που κυκλοφόρησε αλλά πάντα το προλάβαιναν οι νέες εκδόσεις (επιπλέον με αποθάρρυνε ο όγκος του). Τελικά αποφάσισα να το αντιμετωπίσω με ψυχραιμία. Μιλάω για το "Middlesex" του Jeffrey Eugenides. Δεν είναι ό,τι πιο light για καλοκαιρινό ανάγνωσμα (λόγω βάρους δεν ενδείκνυται για παραλία άλλωστε) αλλά αξίζει την προσπάθεια. Ειλικρινά είναι τουλάχιστον συναρπαστικό. Στις 700 και βάλε σελίδες του (έχω διαβάσει μόνο το μισό προς το παρόν) παρακολουθούμε την ιστορία της οικογένειας Στεφανίδη που από την Μικρά Ασία και μετά από πολλές αντιξοότητες καταλήγει στο Ντητρόιτ του '30. Ποτοαπαγόρευση, κακόμοιροι μετανάστες, γκέτο, δυσκολίες πρακτικές αλλά και συναισθηματικές. Και επιπρόσθετα φόβος, κυρίως λόγω παράτολμων σχεδόν ανίερων, επιλογών. Κεντρικό πρόσωπο υποτίθεται ότι είναι η Κάλλι που αφηγείται τη saga ως Καλ. Δεν λέω άλλα. Μια πολύ καλή κριτική έχει δημοσιευτεί στο New York Review of Books (και με πολύ πετυχημένο τίτλο). Την παραθέτω http://www.nybooks.com/articles/15794 και το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Μάμα δύο

Το ότι θα έφτανα να συγκινηθώ με τη σκηνή που η Μέριλ Στριπ/Ντόνα ισιώνει τα μαλλιά της κόρης της στο κινηματογραφικό Mamma Mia (για την ιστορία, το original track: http://www.youtube.com/watch?v=WY57jGNCN8Q) δεν το πίστευα. Ωστόσο συνέβη και αυτό με κάνει να ανησυχώ. Καμιά συμβουλή γιατρέ μου;

Rapid Eye Movement

Χθες. Λίγο πριν τη βροχή. Επίσημη πρώτη στο μπαλκόνι. Τα πόδια μου στηρίζονται στα πράσινα κάγκελα σαν βαρυποινήτες του Σινγκ Σινγκ που πασχίζουν να αποδράσουν. Ανάμεσά τους ένα ανοιχτό παράθυρο. Φαίνεται ο βραδυνός Υμηττός και οι κεραίες του. Μυστήριο πράγμα. Η Αθήνα θυμίζει δεκαπενταύγουστο. Οι REM χαλί στον Προκόπη Δούκα "20 εκατομμύρια δολάρια πλήρωσε η Γαλλία για να απελευθερωθεί η Ίνγκριντ Μπετανκούρ". Κινούμενα σχέδια συντονίζουν την τσιρίδα τους με το τρίξιμο της διπλανής τέντας. Ρουφάω με σθένος ένα home made μοχίτο. Τούρμπο. Σιγά σιγά περνάω μέσα από τα κάγκελα...

Όλα ή τίποτα

Ξαναδιάβασα το προηγούμενο post. Ή μάλλον μου το διάβασαν. Πολύ θλιβερό. Σχεδόν μ' έπιασε ζαλάδα. Γι΄αυτό και προσπαθώ να με ενισχύσω...

Ουφφ

Πολύ καιρό χωρίς σύνδεση τα ίδια απλώς χωρίς σύνδεση και με περισσότερη ζέστη. Κινούμαι κάπως ζομπιοειδώς θες η ζέστη θες η έλλειψη σταθερής καθημερινής ενασχόλησης θες η αργά αλλά σταθερά επιδεινούμενη αρρώστια της μαμάς μου δύσκολο να καταλάβεις πλήρως πόσο επώδυνο είναι να βλέπεις ένα τόσο αγαπημένο πρόσωπο να λιώνει μέρα με τη μέρα κι εσύ τι; να περιμένεις (τι;) με όλες τις αισθήσεις οξυμένες. Πολύ μακρύ προβλέπεται αυτό το καλοκαίρι τα ίδια λέγαμε και το προηγούμενο εδώ και 17 μήνες υπολογίζουμε τις κινήσεις μας με βάση τις γιορτές/αργίες/διακοπές που ΔΕΝ θα έχουμε την ευκαιρία να ξαναπεράσουμε όλοι μαζί σαν τα "κοράκια" μου είπε κάποιος όχι με κακία. Ουφφφφφφφ