Μ-Ε-Ψ-Ε-Κ-Α-Ζ-Ο-Υ-Ν

Ωραία την επόμενη εβδομάδα κλείνω 3 μήνες άνεργη σχεδόν άεργη πλέον καθότι δυσκολεύομαι να κάνω ο,τιδήποτε. Σαν να μού 'χει πέσει μετεωρίτης κατακέφαλα ή καλύτερα σαν να με έχουν ψεκάσει (ναι ναι αυτό θα είναι έτσι εξηγούνται όλα) και δεν μπορώ να κάτσω να βάλω τα πράγματα κάτω να κινηθώ τέλος πάντων να βγω στη γύρα όχι ικετεύοντας και κλαψουρίζοντας αλλά σοβαρά με cv γόβες και ενίοτε γραβάτα για να αποδείξω ότι το κεφάλι μου δεν είναι στραβό μόνο ο τρόπος που με βλέπουν γέρνει μπορώ να κάνω και αυτό και το άλλο μόνο πιστολάκι σε κομμωτήριο μην μου ζητήσετε καμιά δεν θα με εμπιστευτεί τα μαλλιά μου μετά βίας έχουν 2 πόντους μήκος...   

Ημερολόγια ανεργίας

Είναι η τρίτη φορά σε διάστημα 10 ετών ακριβώς που μένω χωρίς δουλειά.

Η πρώτη ήταν το καλοκαίρι του 2004. Καλοκαίρι μεγαλείων. Ολυμπιακοί Αγώνες, μια Αθήνα λουστραρισμένη κι εγώ Ιούνιο μήνα παίρνω τη μεγάλη απόφαση να αφήσω τη δουλειά μου. Την καλοπληρωμένη και συναρπαστική επί 9 περίπου χρόνια δουλειά μου. Ήταν ακόμη "εύκολοι" οι καιροί κι εγώ 10 χρόνια νεότερη...

Την δεύτερη φορά ο βαθμός δυσκολίας ήταν πολύ μεγαλύτερος. 2008. Άνοιξη αυτή τη φορά. Μετά το Πάσχα. Η μάνα μου στο νοσοκομείο με πνευμονία, άρρωστη ούτως ή άλλως. Πέντε μήνες έμεινα εκτός δουλειάς, αλλά ήταν γεμάτοι μήνες δίπλα της. Οι τελευταίοι της μήνες. Δίπλα της...

Τώρα. Πρώτη Ιουλίου. Κλείνουμε το φύλλο και μας καλούν στο γραφείο του διευθυντή. "Αυτό είναι το τελευταίο ένθετο, ευχαριστούμε μπλα μπλα, όμως δεν το υποστηρίξαμε όσο έπρεπε, μπλα μπλα". Και σε μένα "Έφτασε το πλήρωμα του χρόνου". Τόσο απλά. Θα έχει να το λέει ο τύπος, "εγώ τη λέξη απολύεσαι δεν την είπα ποτέ μου, μιλούσα πάντα με παραβολές".

Τέλος πάντων. Καλοκαίρι είναι πάλι. Καλοκαίρι της ανεργίας. Και λέω ότι όταν χάσεις τη δουλειά σου, τουλάχιστον σταματάς να φοβάσαι μήπως την χάσεις. Ε, τώρα έχω κι ένα ανήλικο παιδί αλλά ποιός τα μετράει αυτά πλέον;

Τέλος πάντων, είπαμε, καλοκαίρι είναι, την υγειά μας την έχουμε, η δουλειά ούτως ή άλλως ήταν χάλια, το ρεπορτάζ υποβαθμισμένο, εγώ απαξιωμένη, το τυρί μουχλιασμένο και το κρασί παλιό...

#ekloges

Η μαμά μου κάθε φορά που είχε εκλογές μου έλεγε ότι ένιωθε φοβερή συγκίνηση.

Θες γιατί μεγάλωσε μέσα στην πολιτική -ο παππούς μου υπήρξε βουλευτής- θες γιατί είχε πολύ έντονη την αίσθηση του καθήκοντος, πάντως μου έλεγε ότι το προηγούμενο βράδυ των εκλογών δεν κοιμόταν, ενώ μέσα στο παραβάν το χέρι της έτρεμε.

Ξεκινούσε πολύ νωρίς για το εκλογικό κέντρο, γύρω στις 9 είχε ήδη ψηφίσει. Συνήθως πήγαινα μαζί της. Ψηφίζαμε στο ίδιο εκλογικό κέντρο, όχι όμως και το ίδιο κόμμα.

Καλώς ή κακώς δεν κληρονόμησα αυτό το πάθος της, τουλάχιστον στον συγκεκριμένο τομέα (α και στη μαγειρική).

Σκέφτομαι ωστόσο ότι σ' αυτή τη φάση, που όλα έχουν γίνει ένας θλιβερό μπάχαλο, θα είχε μεγάλο πρόβλημα να υποστηρίξει το πάθος της, θα ένιωθε σαν χαμένη.

Πάλι δεν θα κοιμόταν το προηγούμενο βράδυ, πάλι θα έτρεμε το χέρι της μέσα στο παραβάν. Όχι όμως από σιγουριά για την επιλογή της, αλλά μάλλον για ακριβώς το αντίθετο.

Γι' αυτό υπό μία έννοια είναι τυχερή που δεν το πρόλαβε το μπάχαλο...

Thanxxxx

Χθες έκλεισα 4 χρόνια γάμου. Θυμάμαι πολύ καλά εκείνον τον Μάρτη του 2010. Έκανε κρύο σαν και τώρα, όχι, ίσως λίγο λιγότερο, κι ήμουν άρρωστη, με ταλαιπωρούσε ένας απίστευτος κωλόβηχας.

Όμως ήμουν 4 μηνών έγκυος. Η κοιλιά μου μόλις είχε αρχίσει να φαίνεται. Είχα αφήσει και τα μαλλιά μου άσπρα. Έλαμπα εκείνη την ημέρα - αλήθεια. Με το μπεζ-άσπρο στράπλες (καλοκαιρινό) φόρεμά μου, με τα χρυσά κοσμήματα της μαμάς μου. Θυμάμαι ότι ο κόσμος στο δημαρχείο με χάζευε. Ακόμη κι ο πεθερός μου μού έκανε κομπλιμέντο.

Η τελετή ήταν σύντομη, στη διάρκειά της όμως πρόλαβε να χτυπήσει το κινητό της Μ., να μπερδευτούμε με τα δαχτυλίδια και να ντραπούμε με το φιλί. Α, και να μην εμφανιστεί τελικά ο δεύτερος κουμπάρος και να αναλάβει ο αδερφός του Γ.

Σήμερα, 4 χρόνια μετά και έχοντας πλέον συμπληρώσει 12 παρά έναν μήνα χρόνια σχέσης, με ένα  παιδάκι να τρίβεται στα πόδια μας -αλλά και με πολλά ευρώ μείον κι άλλες τόσες δυσκολίες- θέλω να πω ότι δεν αλλάζω αυτή τη ζωή, αυτά τα δυο υπέροχα αγόρια, με τίποτα...

ΥΓ. Και να φανταστείς ότι 6-7 χρόνια πριν ούτε ν' ακούσω ήθελα για γάμους και παιδιά...

Monis ή μόνος;

 

"Υπάρχει ένα ζώο που δεν το ξέρεις και είναι πολύ δύσκολο να το δεις γιατί κρύβεται πολύ καλά. Το λένε μόνις. Είναι πολύ μοναχικό, προτιμάει να είναι μόνο του ή με τη μαμά του και τον μπαμπά του. Ζει στη σαβάνα, στα δάση αλλά και στη ζούγκλα και στην Αγγλία. Είναι άσπρο, λευκό είναι και έχει γούνα και μια πολύ στριφογυριστή ουρά σαν γουρουνάκι. Δηλαδή όταν είναι μικρό είναι άσπρο και όταν μεγαλώνει καφέ. Τα μικρά έχουν καφέ μάτια, αλλά τα μεγάλα κόκκινα. Τρώει κουλούρια. Με σουσάμι. Όταν τα δει πηδάει και τα αρπάζει. Του αρέσουν πολύ. Καμιά φορά κρέμεται από τα δέντρα σαν τις μαϊμούδες. Πιο πολύ του αρέσει να είναι με τους γονείς του στη φωλιά του αν και βγαίνει κι έξω και παίζει με τα άλλα ζώα, κυρίως με τα οπόσουμ που του μοιάζουν και είναι ξαδέρφια του. Μετά γυρνάει πάλι στη φωλιά του".

[H ιστορία ενός μοναχογιού;]

To eat or not to eat?

-Μαμά, στο σχολείο μου γιατί δεν μαθαίνω γράμματα;
-Θα μάθεις, αλλά όχι ακόμη.
-Γιατί, εγώ θέλω να μάθω ΤΩΡΑ!

ΥΓ. Πραγματικός διάλογος μία ημέρα αφότου είχα διαβάσει αυτό (το οποίο για κάποιο λόγο δεν βγαίνει σωστά): http://www.washingtonpost.com/blogs/answer-sheet/wp/2014/02/06/a-really-scary-headline-about-kindergarteners/?tid=sm_fb

Λαβ

Άντε γιατί πολύ μαυρίλα έπεσε κι έξω ο ήλιος λάμπει...

The whirlwinds of my mind

Εδώ και αρκετές ημέρες (μπορεί τελικά και χρόνια) με ταλαιπωρεί μια περίεργη σκέψη. Με αφορμή ένα εξαιρετικά δυσάρεστο, αποτρόπαιο και τελικά, θανατηφόρο, ατύχημα που είχε η μικρή αδερφή της Χ., της κοπέλας που κρατάει τον γιο μου.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το συμβάν καθεαυτό, είναι πολύ ζοφερό για να το μοιραστώ - άσε που δεν μου φταίει σε τίποτα όποιος τύχει να διαβάσει την ανάρτηση.

Ωστόσο κι αυτή τη φορά, όπως και στο παρελθόν με την αρρώστια της μάνας μου, εκτός από το ότι επανήλθαν κάποιες φοβίες μου (ή ξεπήδησαν νέες), ένιωσα την ανάγκη να περιχαρακωθώ.

Ισως να μην είναι αυτή η σωστή λέξη - σκέφτηκα απλώς ότι θέλω να μείνω "μακριά" από τους ανθρώπους. Όχι γιατί δεν τους γουστάρω, αυτό είναι άλλο θέμα, αλλά γιατί όσο πιο στενή επαφή αποκτάω μαζί τους (στην προκειμένη περίπτωση μιλάω για τη Χ., που θεωρώ μέλος της οικογένειάς μου) τόσο πιο δύσκολο μου είναι να αποστασιοποιηθώ από όλα όσα τους συμβαίνουν. Τα σωματοποιώ σαν να είναι δικά μου προβλήματα, μοιράζομαι την κόλασή τους σε βαθμό απελπισίας.

Κι αυτό κάνει κακό όχι μόνο σε μένα αλλά και στον Γ. και στον μικρό που, φυσικά, έχει κεραίες πανίσχυρες...

Δεν ξέρω τι να το κάνω όλο αυτό και πού θα με βγάλει, πάντως το γεγονός ότι το αναγνωρίζω είναι, φαντάζομαι, ένα πρώτο βήμα.

Το αστείο (σε εισαγωγικά) είναι ότι κάποτε πίστευα ότι από κάτι παρόμοιο "έπασχε" κι η μάνα μου. Λίγο καιρό πριν πεθάνει όμως, μου αποκάλυψε ότι με κανέναν από τους ανθρώπους -εκτός της οικογένειάς της (ελπίζω τουλάχιστον)- που είχε γνωρίζει και βοηθήσει (και ήταν πολλοί) δεν είχε στενή, με την συναισθηματική έννοια, σχέση. Όταν έκλεινε η πόρτα τα προβλήματα και τις αγωνίες τους τα έπαιρναν μαζί τους και δεν την αφορούσαν πια...

Υπαρξιακά

-Μαμά, εγώ πού ήμουνα, είχα έρθει μαζί σας;
-Όχι, δεν είχες γεννηθεί.
-Ήμουν στην κοιλιά σου;
-Όχι.
-Τότε πού ήμουνα;
-Στο μυαλό μου...
-Και τι έκανα στο μυαλό σου;
-...

Καλή, πολύχρωμη, χρονιά

Χρόνια πολλά

-Μα που το βρήκα αυτό το παιδί;
-Στο IKEA... Σ' ένα μαγαζί που πουλάει παιδιά. Τα έχει στα ράφια. Δίπλα δίπλα. Ένα που γκρινιάζει, ένα που δεν γκρινιάζει, ένα που γκρινιάζει, ένα που δεν γκρινιάζει. Έχει και μαμάδες. Και κορίτσια!

Απορίες

 

 

Στο παιδικό βιβλίο ο Αγιος Βασίλης αποκαλείται «ο άνδρας» και η σύζυγός του «η γυναίκα», καθώς ο πρωταγωνιστής, ένας μικρός κοκκινολαίμης, δεν τους γνωρίζει.

Στο παιδικό βιβλίο, η στολή του Αγιου Βασίλη είναι κρεμασμένη από ένα καρφί στον τοίχο. Είναι απλώς "ένα κόκκινο χοντρό παλτό".

Στο παιδικό βιβλίο, ο Αγιος Βασίλης φοράει μόνο μια μακρυμάνικη φανέλα, ενώ έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να φαίνεται η λευκή αλογοουρά του... 

Το παιδικό βιβλίο, προφανώς, προκαλεί εύλογες απορίες:

«Μαμά, αυτός είναι ο Αγιος Βασίλης;»

«Ναι»

«Μαμά, έχει κοτσίδα;»

«Ναι»

«Μαμά, γιατί; Είναι κορίτσι;»

Θέμα προτεραιοτήτων

Ο μπαμπάς: Θέλεις να μάθεις αγγλικά;
Ο Ιάσονας: Όχι. Θέλω να μάθω μόνο καλά ελληνικά...

Της στιγμής...

"'Ελα ρε μαμά", λέει με οργή στο τηλέφωνο η συνάδελφος που κάθεται δίπλα.

Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να το πω, κι ας ήταν και με οργή...

Letter to the Minister ή "στου κουφού την πόρτα"

Αγαπητέ κύριε Στουρνάρα,

Διαμένω στο σπίτι που μεταβίβασε η μητέρα μου στον αδερφό μου και σε μένα, αν δεν κάνω λάθος κάποια στιγμή μέσα στο 2005. Για το σπίτι αυτό και ο αδερφός μου και εγώ, τότε πληρώσαμε κάποιον φόρο - συγχωρέστε με, δεν θυμάμαι πλέον το ποσό.

(Σημειώστε ότι το σπίτι αυτό χτίστηκε το 1965 και αποτελεί «προικώο» της μητέρας μου. Είναι επίσης το σπίτι που μεγάλωσα.)

Το 2009 αγόρασα από τον αδερφό μου το μερίδιό μου με σκοπό να μετακομίσω εδώ, πράγμα που έκανα το 2010 λίγους μήνες αφότου γεννήθηκε ο γιος μου.

Περιττό -ίσως και όχι- να σας πω ότι υπήρξα απόλυτα συνεπής ως προς τις υποχρεώσεις μου, πλήρωσα αμέσως τον φόρο μεταβίβασης (γύρω στις 25.000€), καθώς και ό,τι άλλο προέκυψε.

Όλα καλά ως εδώ. (Υπομονή, θα μπω αμέσως στο κυρίως θέμα, στον λόγο για τον οποίο σας γράφω). Το κακό είναι, παρέλειψα να το αναφέρω, ότι το σπίτι αυτό βρίσκεται στο Παλαιό Ψυχικό. Σε μια δηλαδή από τις ακριβότερες ζώνες της Αθήνας, αν όχι, τελικά, η ακριβότερη.

Για να μην τα πολυλογώ, το σπίτι αυτό, ναι αυτό το διαμέρισμα του '65, από το 2009 μέχρι σήμερα το έχω πληρώσει χρυσό, ή καλύτερα πλατινένιο. Αν δεν είχε τεράστια συναισθηματική αξία για μένα κι αν δεν πίστευα ότι είναι το καλύτερο μέρος για να μεγαλώσει το παιδί μου, θα έπρεπε λογικά να το πουλήσω, να πάρω τα χρήματα (όσα πάρω) και να μετακομίσουμε όλοι σε κάποιο αιγαιοπελαγίτικο νησί για να ασχοληθούμε με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Ένα άλλο που παρέλειψα να σας πω είναι ότι ο μισθός μου ανέρχεται στα 1.400 ευρώ, ενώ του συζύγου μου μόλις στα 700, παρόλο που έχει 2 πτυχία και είναι 44 ετών. Ναι, ξέρω κουνάτε το κεφάλι σας και μονολογείτε ότι είμαι αχάριστη. Τουναντίον υπουργέ, απλώς θέλω να σας δείξω ότι τελικά δεν είναι όλοι οι κάτοικοι του Ψυχικού έχοντες και κατέχοντες. Έχουμε κι εδώ μικρομεσαίους που μένουν στο πατρικό τους καθώς και χαμηλοσυνταξιούχους που αγοράζουν πλέον τρόφιμα χωρίς μεσάζοντες από τον δήμο. (Φαντάζομαι αυτό δεν το ξέρατε ούτε επίσης ξέρατε -το βλέπω το ειρωνικό χαμόγελο- ότι στον Φάρο λειτουργούν περισσότερα από 3 στοκατζίδικα - που είναι πλέον και τα μόνα μαγαζιά που έχουν δουλειά, καθώς έχει πέσει περονόσπορος και κλείνουν το ένα μετά το άλλο).

Πριν λίγες ημέρες λοιπόν πήρα το τελειωτικό χτύπημα.

Ενώ με το τεφτέρι προσπαθώ να υπολογίσω (ομολογώ ότι η αριθμητική δεν είναι το φόρτε μου) τα ποσά που έχω να πληρώσω έως τις 30 Οκτωβρίου -δύο μόλις ημέρες από την εθνική εορτή (κατ' ευφημισμό πλέον, αν μου επιτρέπετε τον λαϊκισμό)- πριν λίγες ημέρες λοιπόν, για να επανέλθω, ανακάλυψα ότι ο ΦΑΠ που έχω να πληρώσω υπερτριπλασιάστηκε!

Έτσι από το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 800 ευρώ που πλήρωσα το '11 και το '12 μου ζητάτε να σας δώσω (μην το πάρετε προσωπικά) 2.700 ευρώ! Προφανώς πρόκειται για εξίσωση του χαρατσιού της ΔΕΗ με τον ΦΑΠ, σκέφτηκα η ταπεινή κάνοντας την αναγωγή με το πετρέλαιο θέρμανσης-κίνησης. Ο δαιμόνιος σύζυγός μου όμως, γνωστό μαμούνι του διαδικτύου, έψαξε και βρήκε την ορθή απάντηση: σύμφωνα με εγκύκλιο του 2011, η τιμή ζώνης της γειτονιάς μας το 2013 από 5.150 πάει στα 8.000 ευρώ, εξού και ο επιπρόσθετος φόρος. Πρόκειται για μια επιλεκτική αύξηση των αντικειμενικών αξιών, ειδικά για τον δήμο μας και μάλιστα για ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι του, όχι για ολόκληρο τον Καλλικρατικό δήμο Ψυχικού! (Ευχαριστούμε ειλικρινά για την προτίμηση, αισθάνομαι ήδη προνομιούχος.)

Τι κι αν τον Σεπτέμβριο λάβαμε τη ΔΕΗ με μικρή "έκπτωση" και γέλασε ελαφρώς το χειλάκι μας. Προφανώς είχε καγχάσει προηγουμένως το δικό σας.

Κουράστηκα και άλλα χρήματα δεν διαθέτω. Ειλικρινά. Ούτε κρυμμένα στα σεντούκια, ούτε στην Ελβετία, ούτε στην τράπεζα, στην οποία χρωστάω αρκετά από την πιστωτική μου κάρτα.

Ευτυχώς υπουργέ μου έχω όμως ακόμη τον πατέρα μου (η μητέρα μου έφυγε το 2008 και από μια άποψη ήταν τυχερή - δεν έζησε δηλαδή να δει αυτό το χάλι. Ήταν και φανατική ΠΑΣΟΚ η κακομοίρα). Έχω λοιπόν περάσει τα 45 και με βοηθάει ο μπαμπάς μου. Παράλογο; Δεν παίρνω απάντηση...

Δεν θα σας ταλαιπωρήσω άλλο με τα προβλήματά μου - έχετε άλλωστε και την πεθερά σας να κοιτάξετε.

Ευχαριστώ, ωστόσο, για τον χρόνο σας και ζητώ συγνώμη αλλά αυτή τη φορά ΔΕΝ θα μπορέσω να είμαι συνεπής με τις υποχρεώσεις μου, εκτός αν δέχεστε πληρωμή σε είδος... (παρόλη την ηλικία μου, κρατιέμαι ακόμη).

Με εκτίμηση,

alepouinthemarket 

ΥΓ. Το έστειλα, με κανονική υπογραφή, έτσι για "ιστορικούς" λόγους... (για τους ίδιους, επίσης, το αναρτώ εδώ)

Fall

O τίτλος είναι ενδεικτικός της εποχής. Δευτέρα σήμερα. Καλησπέρα. Όλα βαίνουν καλώς. Δηλαδή θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα.

Ευτυχώς ο μικρός είναι μια χαρά - ακούμε τα πιο απίστευτα πράγματα τελευταία. Από το καλοκαίρι και μετά έχει επινοήσει μια δική του χώρα, ένα νησί για την ακρίβεια, το οποίο αποκαλεί "Αγιορπίλαρ" (δεν έχω ιδέα πού το βρήκε αυτό το όνομα, άσε που δεν μου κάνει και κανέναν απολύτως συνειρμό).

Στο Αγιορπίλαρ λοιπόν έχει ένα πολύ μεγάλο αεροδρόμιο απ' όπου απογειώνονται κάθε λογής αεροπλάνα, τζετ, υδροπλάνα κλπ. Στο νησί αυτό ζουν κυρίως μικρά παιδιά τα οποία μιλάνε μια περίεργη γλώσσα, την "ρούφους ρούφους" ("Πώς λέγεται ο πωπώς στα ρούφους ρούφους;" τον ρώτησα μια μέρα. "Κώλος" μου απάντησε! Καλά να πάθω.)

Α, η πρωτεύουσα του Αγιορπίλαρ είναι η Ισλανδία....


Τέλος πάντων, το σπίτι μας αυτές τις ημέρες έχει μεταμορφωθεί σε ένα τεράστιο αεροπλάνο, το οποίο οδηγούν κάθε απόγευμα ο Τάουτα (το ψευδώνυμο που έχει βρει ο γιος μου για τον εαυτό του) ως πιλότος και ο μπαμπάς του, στον ρόλο του συγκυβερνήτη.

Η μαμά, εγώ, δεν έχει καμία θέση σ' αυτό το παιχνίδι. Μόνο σπανίως ως αεροσυνοδός που σερβίρει τσάι και κουλουράκια και ακόμη πιο σπανίως ως επιβάτης (στην οικονομική θέση σε μια απομονωμένη καρέκλα).

Φυσικά το αεροπλάνο αυτό (που έχει τη μύτη του και το πιλοτήριο στο σαλόνι -στον καναπέ-, ενώ τα φτερά και η άτρακτός του βρίσκονται στο δωμάτιο του Ιάσονα), αναχωρεί καθημερινά για Αγιορπίλαρ. Οι πιλότοι και οι επιβάτες κοιμούνται το βράδυ και φτάνουν το πρωί στον προορισμό τους.

Κάθε βράδυ ξαναεπιβιβάζονται στο αεροπλάνο και φτου κι από την αρχή...

Η διαδικασία επαναλαμβάνεται με την ίδια προσοχή και προσήλωση.Ακούραστος αυτός, σε κατάσταση ημι-αποσύνθεσης εμείς, αλλά πώς να του χαλάσουμε το χατήρι; 

Καλή σχολική χρονιά!

-Μαμά, δεν μου αρέσει ο πωπώς σου.
-Γιατί;
-Γιατί είναι πολύ μεγάλος...
-Ευχαριστώ για το κομπλιμέντο!

(Έτσι ξεκίνησα σήμερα την ημέρα μου... Λέτε να πάει καλύτερα στην πορεία;)

Proofreading mama

Έχω μανία με την ορθή χρήση της γλώσσας, η οποία, ειδικά στο επάγγελμά μου περνάει των παθών της τον τάραχο. 

Η μανία μου αυτή, ειδικά στη δουλειά, φτάνει σε τέτοιο σημείο που τσεκάρω και διπλοτσεκάρω τα κείμενά μου για διπλή χρήση ρημάτων και επιρρημάτων, ενώ εκνευρίζομαι αγρίως όταν οι αρχισυντάκτες αφαιρούν λέξεις που θεωρώ σημαντικές.

Και εντάξει στη δουλειά, κουτσά στραβά τα βγάζω πέρα με αρχισυντάκτες και άσχετους συντάκτες, όταν όμως ακούω τον τρίχρονο γιόκα μου, μου λέει περιχαρής "μαμά, μαμά, η γιαγιά μου έκανε ντουζάκι", ε τότε δεν ξέρω τι να πω...

Δεν ξέρω τι να πω στη γιαγιά γιατί φοβάμαι ότι θα την προσβάλω (πεθερά γαρ) και δεν ξέρω τι να πω στον μικρό γιατί φοβάμαι ότι θα με ακολουθεί η ρετσινιά της μαμάς που όλο διορθώνει... 

Φέτος θα πάμε στη Σίφνο

Η Σίφνος είναι το νησί της μαμάς μου. Όχι λόγω καταγωγής, η μάνα μου καταγόταν από τα Γιάννενα και τη Σμύρνη αλλά είχε γεννηθεί εδώ, στο Μαρούσι. Συνήθιζε όμως να αποκαλεί τη Σίφνο «το νησί της», γιατί από τότε που πρωτοπήγαμε όλοι μαζί, τέλη της δεκαετίας του ’70, κολλήσαμε. Για πολλά πολλά χρόνια κάθε καλοκαίρι κάναμε διακοπές στη Σίφνο. Ήμασταν εκεί την πρώτη νύχτα που άνοιξε η «Αργώ» - πριν γίνει τριώροφη. Πίναμε φρουτ παντς χωρίς αλκοόλ κι εκείνη με μια έξτρα δόση. 

Φέτος θα πάμε στη Σίφνο οι τρεις μας. Μπαμπάς-μαμά-γιος. 

Έχω πολύ καιρό να κάνω καλοκαιρινές διακοπές στη Σίφνο και νιώθω μία περίεργη ένταση.

Αν θυμάμαι καλά την τελευταία φορά πήγα με τον αδερφό μου έναν δεκαπενταύγουστο πριν πόσα χρόνια; Τουλάχιστον έξι. Το νησί ήταν τίγκα, τα ψηλοτάκουνα αντηχούσαν στα σοκάκια της Απολλωνίας, η μυρωδιά του Σανέλ είχε καλύψει το γιασεμί και το νυχτολούλουδο - με έπιασε απελπισία. 

Δεν βρήκαμε δωμάτιο, δανειστήκαμε δυο sleeping bags από κάτι φίλους και επιχειρήσαμε να κοιμηθούμε σε ένα γιαπί αρχικά, στα τυφλά χωρίς φακό, μέσα στη σκόνη. Καταλήξαμε στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου. Μας ξύπνησε στις 7 το πρωί ένας τεχνίτης που επισκεύαζε μια πινακίδα…

Όμως εκείνα τα χρόνια, τα χρόνια των διακοπών με τη μαμά στη Σίφνο, τα αναπολώ με απίστευτη νοσταλγία. Κάποιοι μπορεί να πούνε «μα διακοπές με τη μάνα σου; Έλεος». Η δική μου εμπειρία ήταν διαφορετική. Στο νησί είχαμε φίλους, βγαίναμε, ακόμη και γκόμενους αποκτούσαμε καλοκαιρινούς κι ας βρισκόταν κι η μαμά εκεί. Δεν ήταν αυτό το θέμα ωστόσο, η ελευθερία δηλαδή που είχαμε παρόλο που ήμασταν μαζί της. 

Ήταν, δεν ξέρω πώς να το περιγράψω, κάτι το φυσικό, σαν νερό που έρρεε, οι διακοπές στο νησί τότε. Σαν να μην είχαμε βάρος, ξυπνούσαμε το πρωί, παίρναμε πρωινό στο μπαλκόνι όταν μέναμε στη Χρυσοπηγή, στης «Φλώρας», στην κουζίνα όποτε νοικιάζαμε σπίτι, και μετά νωρίς νωρίς στην παραλία. Στην άκρη της Χρυσοπηγής μπροστά από του Τσαπή. 

Η μάνα μου πάντα ήθελε να είχε σπίτι στη Σίφνο. Δεν τα κατάφερε, που να βρει λεφτά. Κάποια στιγμή ο πατέρας μου σκεφτόταν να αγοράσει κάτι για διακοπές -«για μας»- αλλά είχε φαγωθεί με την Εύβοια «για να μπορούμε να πηγαίνουμε βρέξει χιονίσει» και με τα χρόνια καλλιέργησε μια απέχθεια για τη Σίφνο. Ίσως πάλι να ήθελε απλώς να πάει κόντρα στη μάνα μου… 

Γιατί ο πατέρας μου πάντα πήγαινε κόντρα στη μάνα μου - αν και σε όλους πάει κομματάκι κόντρα όχι με κακία μάλλον είναι μια περίεργη, αυτόματη σχεδόν αντίδραση που τού' χει μείνει από τα νιάτα του. (Που πάει μαζί με το ότι -το λέμε σαν ανέκδοτο πλέον- κάθε φορά που του κάναμε ένα δώρο δεν υπήρχε περίπτωση να μην το αλλάξει...)

Πάντως, ό,τι άρεσε στη μάνα μου ήταν για κείνον κόκκινο πανί. Μάλιστα, μια φορά, μου έλεγε, έφτασε να την καταβρέξει με το λάστιχο επειδή είχε εκφράσει τον θαυμασμό της για έναν ηθοποιό της εποχής – τον Ροκ Χάτσον νομίζω!

ΥΓ. Στις 3 Αυγούστου, που σαλπάρουμε για Σίφνο, κλείνουν 5 χρόνια από τον θάνατό της. Κι αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω για να αισθάνομαι αυτή την περίεργη ένταση...

(Credit: Παναγιώτης Τέτσης "Σίφνος εν κατόψει")

Σε έκσταση. Για πάντα.

"Χθες 23 Ιουλίου και ώρα 03:55 γέννησα ένα απίθανο αγοράκι. Είμαι καλά και εκσστατικά χαρούμενη όπως και ο μπαμπάς του. Λεπτομέρειες σύντομα"

Αυτό το είχα γράψει το 2010, με τίτλο: "Σε έκσταση".

Φέτος, ο Ιάσονας κλείνει τα τρία και αυτή η αίσθηση είναι ακόμη πιο δυνατή, τόσο δυνατή που ξεπερνάει κάθε λέξη, κάθε περιγραφή...