alepouinthemarket

Remember

2012-01-26T12:37:00.003+02:00

http://news.nationalgeographic.com/news/energy/2012/01/pictures/120125-charcoal-fuel-scavengers-manila/
Οταν διαβάζω και βλέπω τέτοιες καταστάσεις, ειδικά όταν ανακατεύονται παιδιά, λέω σταμάτα μην γκρινιάζεις, είσαι μια χαρά!
Δυστυχώς όμως ξεχνάω γρήγορα...

An ecology of mind

2012-01-12T15:05:00.000+02:00

Πολλές ευχές

2011-12-16T12:19:00.001+02:00

http://boingboing.net/2011/12/15/light-a-short-video-about-ene.html
Σχεδόν ανατριχιαστικό...
Κατά τ' άλλα, μετά από τόοοσο μεγάλο διάστημα, καλημέρα σας. Όλα καλά από αυτή την πλευρά, παρόλη την μακρόχρονη απουσία, απλώς ο χρόνος είναι περιορισμένος...

Le chaos en grec

2011-11-02T12:11:00.000+02:00

Επειδή δεν είναι όλα αυτονόητα

2011-10-19T15:47:00.008+03:00

http://www.visualnews.com/2011/03/04/where-children-sleep-a-diverse-world-of-homes/

"Πάλι καλά να λες"

2011-10-13T16:29:00.004+03:00

Έχουν περάσει ήδη δύο ημέρες αλλά δεν μπορώ να το χωνέψω ακόμη.
Μας ανακοινώθηκε μείωση μισθού. Χωρίς πολλά πολλά ή μάλλον με έναν κάπως θεατρικό τρόπο που το κρεσέντο ήταν αυτό. Δεν διαπραγματευτήκαμε, δεν μιλήσαμε καν. Άλλωστε τι να πούμε, οι καιροί είναι χαλεποί.

Έχω αλλάξει πάρα πολλές δουλειές. Από τις περισσότερες είχα την πολυτέλεια να φύγω από μόνη μου. Από δύο με έφυγαν. Για τη μια από αυτές στενοχωρήθηκα, για την άλλη αν δεν το έκαναν αυτοί θα το έκανα εγώ αργά ή γρήγορα.

Το προχθεσινό ωστόσο με σόκαρε περισσότερο από όλα τα άλλα. Κυρίως γιατί αισθάνθηκα ακόμα πιο εγκλωβισμένη. Δεν λέω κάτι καινούργιο ούτε κάτι που δεν έχει συμβεί και δεν θα συμβεί στους περισσότερους, απλώς αιθάνθηκα την ανάγκη να το καταθέσω κι εδώ, μπας και φύγει λίγο βάρος από πάνω μου.

Δεν θέλω να γράψω άλλα, δεν θέλω να γκρινιάξω άλλο. Ευτυχώς που όταν γυρνάω σπίτι με περιμένει ένα κουτσοδόντικο γλυκύτατο μικρό που δεν σκαμπάζει από κρίση...

South Park

2011-09-29T13:58:00.001+03:00

http://nymag.com/daily/entertainment/2011/09/south-park-lessons-matt-stone-trey-parker.html?mid=agenda--20110928#photo=1x00011

Οικο-μαμάδες

2011-09-23T12:12:00.002+03:00

http://www.grist.org/slideshow/2011-09-19-mommy-greenest-10-impressive-mothers

Ιστορίες παιδικής χαράς

2011-09-09T15:57:00.005+03:00

Ένα. Μαμά και γιος γύρω στα 10 στο μετρό Συντάγματος (Ιούνιος, έξω γίνεται χαμός).
-Γιατί κλαις;
-Από τα δακρυγόνα.
-Εγώ γιατί δεν κλαίω; (Το σκέφτεται λίγο...) Ξέρεις γιατί δεν κλαίω; Γιατί είναι τόσο μεγάλη η χαρά μου που τέλειωσε το σχολείο που δεν μπορώ να κλάψω ούτε από τα δακρυγόνα!

Δύο. Γιαγιά προς εγγονό στην παιδική χαρά.
-Στέφανε, μην πας τη Φεράρι στα χώματα, θα χαλάσει...

Τρία. Μπαμπάς σπρώχνει δυνατά πεντάχρονο στην κούνια.
-Κι άλλο, πιο ψηλά. Γιατί δεν έρχεται και η Εύα να την κουνήσεις όπως εμένα; (Η Εύα είναι η αδερφή του γύρω στα 2-3).
-Γιατί είναι πολύ μικρή. Αν την κουνήσω έτσι θα την μαζεύουμε με τα κουταλάκια.
-Κακό είναι αυτό;

Τέσσερα - για ενήλικες. Τύπος μιλάει σε μια κοπέλα στην Λιστόν στην πόλη της Κέρκυρας τον Αύγουστο.
-Τώρα που κοντεύω τα τριάντα, ξανανιώνω!

Για τη Μ.

2011-09-06T12:13:00.006+03:00

Η καλύτερή μου φίλη, συμμαθήτρια από το δημοτικό, διπλανή στο θρανίο και πολυαγαπημένη, έχασε πρόσφατα τη μαμά της. Από την ίδια διαολεμένη αρρώστια που ΄χασα κι εγώ τη δική μου. Η μάχη της κράτησε κοντά διόμισι χρόνια, της δικής μου ενάμιση. Όταν το ΄μαθα πως ήταν άρρωστη εκείνο τον Μάρτιο του 2009 έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου. Έλειπα ταξίδι, 25 Μαρτίου ήταν. Ήξερα ότι περίμενε κάτι εξετάσεις αλλά η Μ. δεν με ενημέρωσε σχετικά. Γύρισα και το έμαθα από τον ξάδερφό μου! Τό 'χει αυτό η Μ. Δυσκολεύεται πολύ συναισθηματικά, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτά που της συμβαίνουν, κλείνεται στον εαυτό της, σαν να χάνει την εμπιστοσύνη της σ' αυτούς που την αγαπάνε και επιθυμούν το καλύτερο γι' αυτήν, χωρίς κανένα συμφέρον.

Όλο αυτό το διάστημα με κράτησε σε απόσταση. Όχι για να με προστατεύσει από το deja vu πιστεύω, αλλά για να αποφύγει να ακούσει τα χειρότερα - αν και ελάχιστες φορές της μίλησα για την αντίστοιχη δική μου εμπειρία και όταν το έκανα ήταν για να την βοηθήσω να ξεπεράσει κάποιες πρακτικές κυρίως δυσκολίες.

Φοβόμουν ότι θα με απέφευγε - που συνέβη ούτως ή άλλως τελικά. Από τη στιγμή που απόκτησα το μωρό αντί να αλλάξω εγώ, άλλαξε εκείνη. Ο Γ. λέει ότι δεν μπόρεσε να χωρέσει τη νέα μου κατάσταση στη ζωή της... Εγώ δεν λέω τίποτα, μόνο ότι μου λείπει.

Είχα δύο μήνες να την δω και της μιλούσα σχετικά σπάνια και για λίγο. Πάντα όποτε της τηλεφωνούσα είτε περίμενε τηλεφώνημα είτε απαντούσε σε email, είτε έχεζε η γάτα της δεν ξέρω - δεν υπήρξε ούτε μια φορά που να μην αποσπούσε την προσοχή της κάτι άλλο που συνοδευόταν με ένα "να σου πω, πρέπει να σε αφήσω, να μιλήσουμε αργότερα;". Της παραπονέθηκα κάποια στιγμή, αρνήθηκε τις "κατηγορίες" για να με κλείσει στη συνέχεια με συνοπτικές διαδικασίες για να απαντήσει στο κινητό της. Έτσι κι εγώ κατέθεσα τα όπλα. Δεν ήθελε να μου μιλήσει ή να με δει, ε δεν είχα σκοπό να της το επιβάλω με το έτσι θέλω κιόλας! It takes two to tango που λένε.

Τέλος πάντων λίγο πριν το καλοκαίρι κάναμε μια μεγάλη βραδινή κουβέντα στο τηλέφωνο όπου μου δήλωσε με λίγα λόγια ότι η ζωή δεν είναι δα και κάνα σπουδαίο δώρο... Το 'χε πει στη μάνα της την ίδια ημέρα (που πάλευε με τον καρκίνο) κι εγώ εξανέστην: τό ΄πες αυτό στη μαμά σου τη ρώτησα, που προσπαθεί να επιβιώσει; Δεν το κάνει για την ίδια μου απάντησε όλο σιγουριά, για μας το κάνει. Της είπα τα αυτονόητα, θύμωσε και μού 'κλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα. Έδωσα τόπο στην οργή με sms λίγο αργότερα μέχρι που ξαναεπικοινώνησα μαζί της όταν έμαθα (πάλι από τον ξάδερφό μου) ότι θα έφευγε με τη μάνα της για το Λονδίνο.

Για να μην τα πολυλογώ στα τέλη Ιουλίου η μάνα της έπεσε σε κώμα όσο έκανε διακοπές - με ενημέρωσε ο ξάδερφός μου (με τον οποίο συνεργάζεται) και αυτή τη φορά. Της είπα να πάω να την δω στο νοσοκομείο. Άρνηση άρνηση άρνηση. "Είμαστε μόνο η οικογένεια".

Τελικά σκαστή από το γραφείο και μαζί με το μωρό πήγα κυριολεκτικά κάτω από το σπίτι της και ήπιαμε έναν γρήγορο καφέ πριν φύγει για το νοσοκομείο.

Δυο βδομάδες αργότερα η μάνα της πέθανε. Είχα μιλήσει στη Μ. το ίδιο βράδυ, μού 'λεγε ότι η κατάσταση ήταν οριακή. Δεν με ενημέρωσε ωστόσο για την εξέλιξη - μου το είπε μια κοινή μας φίλη. Της τηλεφώνησα 2-3 φορές δεν το σήκωσε. Έστειλα μήνυμα, μου απάντησε ότι δεν είναι σε θέση να μιλήσει ακόμη. Ξαναπροσπάθησα την επομένη πιο επίμονα. Με πήρε. Είχε γίνει μόλις η κηδεία. Σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία της μάνας της: μόνο τα τρία της παιδιά κι ο αδερφός της παρόντες...

ΥΓ. Ξαναδιαβάζοντας αυτά που έγραψα χθες σκέφτηκα ότι μπορεί να φανούν περίεργα σε έναν τρίτο. Το θέμα ωστόσο είναι ότι στενοχωριέμαι που αυτές τις τόσο δύσκολες στιγμές για κείνην δεν μου έχει αφήσει το παραμικρό περιθώριο όχι να της συμπαρασταθώ, ούτε καν να επικοινωνήσω μαζί της. Αλλά είναι η επιλογή της και πρέπει να τη σεβαστώ. Σωστά;

Astro boys

2011-08-31T12:02:00.003+03:00

Είχα δει τον Βέλγο χορογράφο Sidi Larbi Cherkaoui στην παράσταση Sutra με τους Shaolin μοναχούς.

Είναι υπέροχος.

Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει τα πάντα με το σώμα του.

Τώρα διαβάζω ότι χορογραφεί τα manga του διάσημου Ιάπωνα κομίστα Osamu Tezuka.

Δεν ξέρω πότε και αν θα έρθει αυτή η παράσταση στην Ελλάδα αλλά αν κανείς βρεθεί στο Λονδίνο 6-10 Σεπτεμβρίου, θα είναι πολύ τυχερός/ή αν καταφέρει να την παρακολουθήσει και να μου πει στη συνέχεια πώς του/της φάνηκε για να ζηλέψω...(www.guardian.co.uk/stage/2011/aug/30/tezuka-sidi-cherkaoui-nitin-sawhney?CMP=EMCGT_310811&)

Πάνε ήδη τρία χρόνια...

2011-08-23T14:14:00.002+03:00

...και μαμά μου λείπεις πολύ.
Θέλω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου
Να σου δώσω φιλιά πολλά στο στόμα
Να μυρίσω το λαιμό σου Hermes Caleche
Να σε αγγίξω πάλι για μια στιγμή
Να δω το πρόσωπό σου από πολύ κοντά
Χαμογελαστό
Να σε ακούσω να μιλάς έστω και για το ΠΑΣΟΚ
Να πιούμε μαζί καφέ στο Σταρμπάκ όπως το έλεγες
Και να διαμαρτύρεσαι για το υπεβολικά αφρώδες καπουτσίνο
Και την πικρή πορτοκαλάδα "βάζουν και τα φλούδια γι' αυτό"
Να σε βλέπω να τρως με λαιμαργία ή να απλώνεις το χέρι να σου γεμίσω το ποτήρι
Να γευτώ ξανά το φαγητό σου με τόση αγάπη και μαεστρία μαγειρεμένο
Να θυμάσαι τα παλιά και να μελαγχολείς
Να πάμε μαζί για ψώνια πλέον πηγαίνω πάντα μόνη μου
Να σου χτενίσω τα μαλλιά αλλάζοντάς σου χωρίστρα
Να σε εκνευρίσω και να με εκνευρίσεις
Ακόμα και να μην μιλάμε για 1-2 μέρες ναι ακόμα κι αυτό
Να σου χαρίζω παραδοσιακά κάθε 25 Μαρτίου ένα πουκάμισο
Να με χαϊδεύεις και να μου λες ότι μια φορά είναι τα νιάτα
Ότι αν ήσουν σαν και μένα θα έφτανες πολύ μακριά
Τη μια να με εμπιστεύεσαι την άλλη όχι
Να ακούσω ξανά τις δικές σου εκφράσεις φαρδιά κάτω τρικ μάι φορ κάποιες δεν θυμάμαι πια τι σημαίνουν
Να σου γνωρίσω τον εγγονό σου

Οι πρώτες διακοπές

2011-08-16T11:55:00.003+03:00

Να ανακαλύπτεις την άμμο
Δρομέας μεγάλων αποστάσεων κι ας καίει
Το νερό άλλη αίσθηση κρύο αλλά σιγά σιγά το συνηθίζεις μέχρι που αρχίζει να σου αρέσει κλαις όταν βγαίνεις από τη θάλασσα
Δεν σφίγγεσαι τόσο πια πάνω στη μαμά
Η πρώτη φορά που δοκίμασες ψωμί βουτηγμένο σε λάδι
Και φάβα, ντομάτες γεμιστές
Καρπούζι
Η υπέροχη αίσθηση της αγκαλιάς του μπαμπά
Μαζί σου δεν χάνεται ποτέ η διάθεσή του για παιχνίδι
Η μπάπα-λάμπα
Η κάκα-βάρκα-γάτα
Το ντόντο-δέντρο
Το λουλούντι
Η μπα-μπάλα
Η πάπια πα πα πα πα πα
Το ντουντού
Να κατουράς πάνω στην πετσέτα ξεβράκωτος και να πιάνεις τα τσίσα σου που τρέχουν για πρώτη φορά
Ο Αύγουστος κι ο Στέφανος στην παραλία βάζουν άμμο και νερό στα κουβαδάκια σου
Σου φτιάχνουν μια τούρτα για τα πρώτα σου γενέθλια έχει ένα μπλε καλαμάκι για κεράκι
Να λύνεις το πρώτο σου σουτιέν και να μην ενοχλεί την 5χρονη Πολυξένη
Οι ελαφρόπετρες στο Λειβάδι να είναι το καλύτερο ταξίδι μακράν
Το πρώτο ταξίδι με αεροπλάνο για Κέρκυρα
Μαγεμένος δείχνεις από το παράθυρο
Η τότε που άγγιξες για πρώτη φορά παγάκι
Ο παππούς και η γιαγιά ερωτευμένοι
Η Φοίβη η μικρή σου ξαδέρφη
Να κυνηγάς τον Μπακ τον σκύλο του "Σαράβαλου" στο Παρακλάδι και τίποτα να μην σε σταματά
Να τρως μουσακά της θειας Νίτσας και τα διάσημα μπιφτέκια της γιαγιάς της Πόλας και ψάρι φυσικά
Το δέρμα σου όχι ροζ πλέον, ηλιοψημένο
Μωρό μου υπέροχο

Φτου ξελευτερία

2011-07-07T15:54:00.005+03:00

Όχι δεν πηγαίνανε όλα καλά αλλά ακριβώς γι' αυτό, επειδή δηλαδή δεν με αντέχω άλλο να γκρινιάζω, είπα να σιωπήσω.

Τώρα όμως αποφάσισα να επανέλθω. Να εξηγηθώ: το μωρό όλο αυτό το διάστημα ήταν και είναι μια χαρά, σε λίγο κλείνει τον ένα χρόνο του σ' αυτόν τον πλανήτη, είναι χαρούμενο, ζωηρό, κινητικότατο -το κυνηγάμε- κοινώς αξιαγάπητο, δεν το αλλάζω με τίποτα.

Πέρασε κι αυτό βέβαια την κρίση του καθώς αρνιόταν πεισματικά να κοιμηθεί κι όλο σηκωνόταν στο κρεβάτι του και με κοίταζε χαμογελαστός αλλά ευτυχώς, εκεί που πήγα να φρικάρω πως ξαναγύρισα πολύ πίσω στην εποχή του νανουρίσματος κι ότι πάει χάλασε το πρόγραμμά του κι άλλα τέτοια που συνοδεύονταν με φωνές μεταξύ μας και αλληλοκατηγορίες ο μικρός σαν να μην συνέβη τίποτα, επανήλθε στις καλές παλιές του συνήθειες και πλέον μετά το γάλα του κοιμάται ήρεμος και χωρίς πολλά πολλά.

Με τα υπόλοιπα, τα πέριξ, έχω τα ζόρια.

Την κατάσταση της χώρας, τη μαλακία που μας δέρνει ως λαό, την απαράδεκτη, αντιδεοντολογική και αντιεπαγγελματική, σχεδόν ακυρωτική συμπεριφορά του προϊσταμένου μου - πάλι γκρινιάζω.

Ευτυχώς, τουλάχιστον το τελευταίο θα το αφήσω πίσω μου για ένα μήνα: κλείνω λόγω διακοπών!

Για την κατάσταση της χώρας δεν νομίζω ότι υπάρχει γιατρειά (ούτε για τον λαό άλλωστε), ένα διάλειμμα θα κάνουμε και από αυτήν όμως, τι στο καλό δεν θα μας τυραννάει και στη Σχοινούσα;

...

2011-06-16T12:22:00.000+03:00

...

Το γαλάζιο φορεματάκι

2011-06-02T11:57:00.004+03:00

Προσπαθώ να θυμηθώ αν μικρή ένιωθα φόβο.
Ναι. Φοβόμουν το σκοτάδι. 'Ηθελα πάντα ένα φως αναμμένο έξω από το δωμάτιό μου. Έχω μια αμυδρή εικόνα μου, άυπνη να κοιτάζω με τρόμο ένα φόρεματάκι μου αφημένο πάνω στην καρέκλα του δωματίου μου. Γαλάζιο ήταν με κάτι μικρά λουλουδάκια στις τσέπες. Το είχε ακουμπήσει η μαμά μου εκεί και όλο το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί με τις σκιές έμοιαζε με τέρας! Ή για καιρό το βράδυ να είμαι σίγουρη ότι κάποιος κρύβεται στο μπαλκόνι και κάθε τόσο να κοιτάζω ανάμεσα στις γρίλιες.

Θυμάμαι επίσης πιο μεγάλη πια να γυρίζω με τα πόδια σπίτι από το σχολείο και να "βλέπω" την κυρία που ερχόταν από το απέναντι πεζοδρόμιο να βγάζει πιστόλι και να με πυροβολεί. Και στο σινεμά, έφηβη πλέον, να κοιτάζω πίσω μου μπας και μου καρφώσουν στην πλάτη μια ένεση με ηρωίνη...

Ευτυχώς -ειδικά οι δυο τελευταίες που ήταν και οι πιο ακραίες- οι φοβίες αυτές εξαφανίστηκαν με τον ίδιο αυτόματο τρόπο που εμφανίστηκαν. Δια μαγείας.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Με ένα μωρό, πίσω στα "ήσυχα" βπ με μια Αθήνα που βράζει υπό ένα καθεστώς νέου τρόμου, να μου θέτω το ίδιο ερώτημα. Και να απαντάω πάλι καταφατικά.

Προχθές την έπεσαν στον πεθερό μου. Εβδομηντατεσσάρων ετών ο πεθερός μου πήρε την τσαντούλα του και κατέβηκε μια και δυο στην εφορία της Γερανίου. Ήρθαν δυο με φόρα, προσπάθησε να προστατεύσει το βιος του, έφαγε μια μπουνιά ξεγυρισμένη στο μάτι αλλά το βιος το γλίτωσε. Του πήραν 120 ευρώ από την τσέπη και τον άφησαν να αναρωτιέται.

Η πεθερά μου σκέφτεται από τότε τι θα μπορούσε να είχε συμβεί και δεν λέει να ηρεμήσει.
Καμία αξία στην ανθρώπινη ζωή γιατί καμία αξία δεν έχει και η δική τους.

Είπαμε όμως, οκ να φοβάσαι για τη δουλειά σου αλλά και για τη ζωή σου πάει πολύ...

Μύρισε καλοκαίρι;

2011-05-23T11:01:00.003+03:00

Σήμερα ο γιόκας μου κλείνει 10 μήνες και δεν μπορώ να πιστέψω πώς πέρασε τόσο γρήγορα ο καιρός. Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήμουν πέρσι τέτοια εποχή με την κοιλιά τούρλα, αν είχαν αρχίσει οι ζέστες, πώς αισθανόμουν, τι περίμενα.
Τώρα τον βλέπω και τρελαίνομαι.
Ανυπομονώ να πάμε στη θάλασσα. Όταν είναι κουρασμένος το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθεί του διηγούμαι ιστορίες. Δεν τα πάω καλά με τα γνωστά παραμύθια, τα θυμάμαι στραβά ή τα βαριέμαι, οπότε του λέω ιστορίες από εμάς. Τον μπαμπά του, τον θειό, τον παππού. Του λέω για το σπίτι που μεγάλωσα και τώρα μεγαλώνει αυτός.
Η πιο αγαπημένη μου πάντως ιστορία -ίσως κι εκείνου- είναι για τη θάλασσα -αν και δεν είναι ακόμα "ιστορία" αλλά θα γίνει πολλές ιστορίες από φέτος το καλοκαίρι.
Του περιγράφω λοιπόν με κάθε λεπτομέρεια πώς είναι το νερό της θάλασσσας, η άμμος, ο ήλιος, τα αστέρια το βράδυ. Του φτιάχνω τις ημέρες των διακοπών μας, το ίδιο πρόγραμμα πρωί-μεσημέρι-απόγευμα-βράδυ που όμως το περιμένω με τόση χαρά. Με ακούει προσεκτικά πιπιλώντας το δάχτυλό του, μια κοιτάζει εμένα μια τα παιχνίδια του. Μου χαϊδεύει το μπράτσο, χαμογελάει και μετά αποκοιμιέται στην αγκαλιά μου...

Δεν ήξερες δεν ρώταγες;

2011-05-05T15:14:00.003+03:00

Χτύπησε το τηλέφωνο στο διπλανό γραφείο. Το σήκωσα. Μου απάντησε μια γλυκιά φωνή: τη Σ. παρακαλώ / δεν είναι εδώ αυτή τη στιγμή / εντάξει θα ξαναπάρω / θέλετε να αφήσετε κάποιο μήνυμα / όχι, η μητέρα της είμαι ευχαριστώ / γεια σας...
Συνηθισμένη σκηνή που όμως με έκανε να αισθανθώ λίγο περίεργα (είπα από μέσα μου α, η Σ., έχει μαμά!) και να σκεφτώ ότι εκτός λίγων εξαιρέσεων δεν ξέρω και πολλά για τους συναδέλφους μου. Για παράδειγμα, πόσο αυτονόητο είναι ότι όλοι έχουν μαμά και μπαμπά, ή ότι έχουν / δεν έχουν παιδιά ή ακόμα και γκόμενο-α;

Oh Jesus

2011-04-26T14:22:00.003+03:00

Η μάνα μου δεν ήταν καθόλου θρήσκα, ούτε ο πατέρας μου είναι αλλά λέω για τη μάνα μου γιατί εκείνή ήταν μαζί μου τα χρόνια που μεγάλωνα και άρχιζα να καταλαβαίνω σιγά σιγά τι τρέχει. Κι όμως με είχαν στείλει σε ένα αρκετά συντηρητικό σχολείο (θηλέων) όπου το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια ήταν εκ των ων ουκ άνευ.

Γιατί μου ήρθαν όλα αυτά; Γιατί το πρώτο μας Πάσχα ως γονείς το περάσαμε στο σπίτι όπου μεγάλωσα βλέποντας στην τηλεόραση για μία ακόμα φορά τις ταινίες με τις οποίες μεγάλωσα. Δηλαδή τον Ιησού από τη Ναζαρέτ.

Θυμήθηκα λοιπόν όταν είχε βγει η ταινία στο σινεμά (σε δύο συνέχειες αν δεν απατώμαι, η πρώτη τα Χριστούγεννα και η δεύτερη το Πάσχα) εκείνη η καθόλου θρήσκα μαμά είχε πάει τα πολύ μικρά τότε παιδάκια της να δουν το θείο δράμα αλά Τζεφιρέλι.

Χωρίς κατήχηση θετική ή αρνητική - παρόλο που σε μια άλλη πιο παλιά ανάμνησή μου τη βλέπω στην κουζίνα να σκίζει με πάθος και να πετάει στον τενεκέ γράμμα για το κατηχητικό του Αγίου Δημητρίου που μου ΄χε πλασάρει συνεπιβάτιδά μου στο σχολικό. Είχα τρομάξει τότε ειλικρινά και κάθε βράδυ έκανα την προσευχή μου φύλα-τη μαμά-τον μπαμπά-τον αδερφό στα κρυφά - πέρασαν χρόνια μέχρι να το αποκαλύψω σε κάποιον. Η κατάνυξη αυτή βέβαια δεν κράτησε για πολύ, με το που τέλειωσε το δημοτικό ο Θεός εξαφανίστηκε από τις αγωνίες μου με τον ίδιο μυστήριο και μαγικό τρόπο που είχε εμφανιστεί και ουδέποτε ξανάρθε.

Χαζεύοντας πάντως τόσα χρόνια μετά τον κούκλο Χριστό του Τζεφιρέλι, αναλλοίωτο στο σελιλόιντ παρόλο που πλέον κοντεύει τα 70 (βλ. φωτό), είχα μια επίσκεψη από το παρελθόν για να μην εκτεθώ περαιτέρω ομολογώντας ότι στη σκηνή του σταυρού λίγο πριν το τετέλεσται με την Παναγία στα πόδια του συγκινήθηκα, ως ...μάνα πλέον...

Άντε, χρόνια πολλά.

Μα μαμά...

2011-04-19T13:46:00.004+03:00

Ωχ πολύ καιρό απουσιάζω. Ανακεφαλαιώνω. Το διάστημα που πέρασε μεγάλωσα κατά έναν χρόνο (πάλι) αλλά το ξεπερνάω με ανωτερότητα αποσιωπώντας ωστόσο (δεν το κρύβω) την ηλικία μου - απλώς όταν λέω σε κάποιους ότι έγινα μαμά και με ρωτάνε πόσο χρονών είμαι τα παίρνω και δεν απαντάω. Άδικο έχω;

Τέλος πάντων το πιο ενδιαφέρον πράγμα που συνέβη είναι ότι ο γιος μου πέρασε τη φάση του μπα μπα μπα μπα και άρχισε να λέει και μα μα μα μα μα. Υπέροχος ήχος στα αυτιά μου. Συγκινούμαι αν και ξέρω ότι δεν με προσφωνεί αυτολεξεί.

Επίσης, παρόλο που δεν μπουσουλάει έχει αναπτύξει μεγάλη δύναμη στα πόδια του και κάθε λίγο και λιγάκι θέλει να στηρίζεται. Του πήραμε κι ένα πάρκο (με θλίψη τον "φυλάκισα" -μόλις τον τοποθέτησα ανάμεσα σε παιχνίδια και ψαράκια του τραγούδησα αντάρτικα της εξορίας- αλλά είπε η παιδίατρος ότι θα τον βοηθήσει να εξερευνήσει όλες τις δυνατότητές του) στο οποίο κάθεται με αρκετή χαρά μέχρι που μουρμουρίζει, τον σηκώνεις και πιάνεται από τις λαβές, στέκεται όρθιος και είναι η καλύτερή του.

Το μεγάλο Σάββατο κλείνει τους 9 μήνες, έχει 6 ολόκληρα δόντια, 4 πάνω και 2 κάτω, δαγκώνει δυνατά αλλά είναι τρυφερός: του αρέσει να χαϊδεύει τη σάρκα όπου τη βρει ξεσκέπαστη και να τραβάει με πάθος τις τρίχες του μπαμπά του.

Όσο για μένα πολύ φοβάμαι ότι εξελίσσομαι σε τρελή χαζομαμά αλλά δεν με νοιάζει...

Αυτά προς το παρόν. Αν δεν τα ξαναπούμε, πολύ καλό Πάσχα!

Το πρώτο μου δανεικό αυτοκίνητο

2011-04-01T11:47:00.003+03:00

Πριν από πολλά πολλά χρόνια (βαριέμαι ακόμα και να υπολογίσω πόσα) έμενα σε ένα διάρι στο Χαλάνδρι. Ήταν το πρώτο σπίτι που είχα νοικιάσει - μόνη μου εννοώ. Το είχα επιλέξει γιατί υποτίθεται ότι ήταν κοντά στη δουλειά μου και επειδή ήταν καινούργιο, θα ήμουν η πρώτη ένοικος. Θυμάμαι ότι πήγα τη μάνα μου να το δει, κι εκείνη για να μην θεωρηθεί ότι με αποτρέπει από το να φύγω από το σπίτι επιστράτευσε τον μπαμπά μου να με παρακινήσει να μην βιαστώ αλλά να ψάξω λίγο ακόμη. Σε κανέναν τους δεν άρεσε. Τελικά όμως ο μπαμπάς μου αποδείχτηκε πιο χέστης και κατέληξε να με παροτρύνει κιόλας να το νοικιάσω!

Πώς τα θυμήθηκα όλα αυτά; Απλώς ψάχνοντας κάτι για τη δουλειά μου, έπεσα πάνω σε έναν ανοιχτό διαγωνισμό design για το νέο Renault 4 που κλείνει φέτος τα 50, ε και το ένα έφερε το άλλο. Βλέπετε εκείνο το σπίτι αποδείχτηκε στην πορεία η πιο άβολη επιλογή μια και μόνο στον χάρτη ήταν κοντά στο γραφείο μου. Γενικώς δεν ήταν κοντά σε τίποτα. Επιπλέον, εκείνη την εποχή δεν είχα ακόμη αυτοκίνητο και στηριζόμουν στην καλοσύνη των φίλων μου ή στην προθυμία των ταξιτζήδων να οδηγήσουν μέχρι "εκεί πάνω".

Μέχρι που κάποια στιγμή η θεια μου με λυπήθηκε και με "χορήγησε" με το μαύρο της Renault 4L που κειτόταν παροπλισμένο επί αρκετά χρόνια κάτω από την κερασιά (!) του κήπου της. Και η ζωή μου άλλαξε άρδην. Το ρενουδάκι αν και είχε τρύπες στο πάτωμα, το ταβάνι του έσταζε με την πρώτη ψιχάλα και η όπισθεν ήταν άχρηστη στην ανηφόρα, ήταν τουλάχιστον cult. Τους μήνες που το κράτησα το καβαλούσα με ύφος αμαζόνας κι αλώνιζα ατρόμητη τις λεωφόρους. Θες που ήταν η πρώτη φορά που 'φευγα από το σπίτι της μαμάς μου, θες που δεν ήμουν ούτε καν 25, πάντως για κάποιο λόγο το αυτοκίνητο αυτό μου 'δινε τρελή δύναμη.

Τώρα, που έχει γίνει πλέον παλιοσίδερα, τώρα που μαμά και θεία φτιάχνουν παρέα κουλουράκια πάνω από τα σύννεφα, ας πάρει κι αυτό μια μικρή θέση στην ιστορία της ζωής μου ως κάτι άψυχο που όμως πριν από πολλά πολλά χρόνια (τόσα που βαριέμαι ακόμα και να υπολογίσω πόσα) μ' έκανε να χαμογελάω.

Καλημέρα...

Ωστόσο, έχω να χάσω ακόμα 4...

2011-03-18T13:30:00.003+02:00

Συνήθως το άλλοθί μου για να ανάψω την τηλεόραση είναι το δελτίο ειδήσεων. Χθες αυτό εξέλειπε. Οπότε την άναψα με όλη την ευθύνη δική μου. Αφού χάζεψα για καμιά ώρα ένα κακοπαιγμένο γαλλικό δράμα προπαγάνδα υπέρ της ευρωπαϊκής ενοποίησης στο κρατικό κανάλι (περίμενα μάλιστα να είναι υπό την αιγίδα της Ε.Ε. αλλά δεν αναφερόταν κάτι τέτοιο στους τίτλους), επέμεινα ...κρατικά (την έβρισκα με την ανακοίνωση της ΠΡΟΣΠΕΡΤ που κάλυπτε τη μισή οθόνη) και το γύρισα στην ΕΤ3.

Και κόλλησα.

Στο βιωματικό ρεπορτάζ της Τσέρι, μιας 27χρονης γλυκύτατης αγγλίδας που διένυε τον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης της και η οποία στην προσπάθειά της (αν κατάλαβα καλά γιατί έχασα την αρχή) να εξοικειωθεί με την ιδέα του τοκετού και γενικώς της μητρότητας, επισκεπτόταν διάφορες άλλες έγκυες: μια 17χρονη έγκυο στο δεύτερο παιδί της, μια αθεράπευτη μπίζνες γούμαν, μια εναλλακτική που θα γεννούσε στο σπίτι μέσα σε ειδική πλαστική πισίνα, μια 46άρα θεά έγκυο σε δίδυμα.

Η περιήγηση της Τσέρι είχε πλάκα αλλά ταυτόχρονα έθιγε με σοβαρό τρόπο και χωρίς αναστολές πολλά σημαντικά θέματα γύρω από την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα. Όπως το σεξ στη διάρκεια μιας εγκυμοσύνης, την "κατάλληλη" ηλικία για κύηση, τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν από τον τοκετό κλπ.κλπ.

Συγκινήθηκα πολύ. Ειδικά με τις δυο live σκηνές τοκετού. Την μια μέσα στην πισίνα -ειλικρινά συγκλονιστική- και την άλλη της ίδιας της Τσέρι που έκανε τελικά καισαρική μια και το μωρό δεν έλεγε να βγει.

Σκέφτηκα πόσο θαυμάσιες είναι -είμαστε- οι γυναίκες. Πέρα από τη συχνή μαλακία μας.
Το 'χω ξαναγράψει. Είμαστε οι πιο ξεχωριστές μηχανές του πλανήτη - αν δεν είχα γίνει μαμά μάλλον δεν θα το είχα καταλάβει.

Θυμάμαι κάτι βδομάδες μόνο πριν γεννήσω, είχαμε πάει με τον Γιάννη για φαγητό σ' ένα εστιατόριο πολύ κοντά στο (παλιό) σπίτι μας. Δίπλα έκατσαν δυο κοπέλες γύρω στα 30. Η μια αδύνατη χαριτωμένη, την άλλη δεν την έβλεπα πολύ καλά αλλά με τα λεγόμενά της βοήθησε τη φαντασία μου και με το παραπάνω. Α, και οι δυο φορούσαν σορτσάκια.

Η δεύτερη λοιπόν είχε πάθει ψύχωση με το σώμα της. Όση ώρα έτρωγαν μιλούσε συνέχεια για τις "μάταιες" προσπάθειές της με γυμναστική/δίαιτα κλπ. για να απαλλαγεί από το τοπικό λίπος κι ότι πλέον σκόπευε να καταφύγει στην λιποαναρρόφηση και μάλιστα με τη σύμφωνη γνώμη του συζύγου της.

Η κουβέντα (η οποία κράτησε πολύ ώρα) με στενοχώρησε. Όχι γιατί η κοπέλα αποφάσισε να κάνει λιποαναρρόφηση, με γεια της με χαρά της. Απλώς στη φάση που ήμουν με τις ορμόνες μου στα χάι και την κοιλιά τούρλα αδυνατούσα να χωνέψω ότι κανείς μα κανείς δεν μας είπε ποτέ πόσο μοναδικό είναι αυτό το σώμα - ανεξάρτητα από τα παραπανίσια κιλά του...

Big in Japan...

2011-03-16T11:50:00.003+02:00

O Satoshi Kitamura είναι ένας εμπνευσμένος Ιάπωνας εικονογράφος, διάσημος για τα παιδικά βιβλία του, τα οποία "έχουν εμπλουτίσει τις ζωές μιας ολόκληρης γενιάς παιδιών" όπως αναφέρει δημοσιογράφος της Guardian.

(http://www.guardian.co.uk/books/2008/nov/08/satoshi-kitamura-angry-arthur-illustrations/print).

Αναρωτιέμαι τι θα ζωγραφίζει στο εξής...

Baby planet

2011-02-18T16:01:00.005+02:00

Είμαι μια περήφανη μαμά. Το μωρό μου επιδεικνύει υποδειγματική συμπεριφορά. Κοιμάται εύκολα τόσο το μεσημέρι όσο και το βράδυ, δεν χρειάζεται νανουρίσματα και κούνα κούνα, ενώ τρώει όοολο του το φαΐ χωρίς γκρίνιες! Είναι ήρεμο και χαμογελαστό, κοινωνικό ακόμα και σε σπίτια με πολύ κόσμο, ένα μωρό-απόλαυση - τουλάχιστον προς το παρόν που είναι μόλις 7 μηνών. Αν θα αλλάξει στην πορεία θα το δούμε και θα το αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία.

Πέρα όμως από τα πρακτικά, επιτρέψτε μου να είμαι περήφανη και για ...μένα που αποφάσισα έστω αργά να γίνω μαμά.

Σκεφτόμουν πριν από λίγες μέρες ότι το μόνο που μου έχει λείψει όλους αυτούς τους μήνες είναι τα ταξίδια. Αυτό είναι άλλωστε και το επιχείρημα που χρησιμοποιεί ο αδερφός μου στην καλή του που θέλει παιδί. (Και σπεύδει να κλείσει την επόμενη εξόρμησή τους σε μία ακόμη εξωτική περιοχή του πλανήτη...)

Όμως, σκεφτόμουν επίσης, ένα μωρό είναι στην ουσία ένα ταξίδι και μάλιστα γεμάτο εκπλήξεις που δεν τις συναντάς κι ας πας στην άλλη άκρη του κόσμου. Ένα μωρό αδερφούλη μου, το βλέπεις κι εσύ σαν θείος, σου ανοίγει κυριολεκτικά τη ζωή. Ειδικά αν έχεις πατήσει τα δεύτερα -άντα κι έχεις δει και κάνει τόσα που τίποτα δεν σε εντυπωσιάζει πια. Ένα μωρό καλέ μου είναι το πιο απίστευτο ταξίδι που όμοιό του δεν προσφέρει κανένας οδηγός. Στο λέω εγώ που ξέρεις τι ξεπόρτω ήμουν... (Άσε που όταν μεγαλώσει λίγο θα πάμε και ταξίδι σιγά που δεν θα πάμε!)

Mom is

2011-02-08T14:19:00.004+02:00

Μετά από 6,5 μήνες από τη γέννηση του μωρού, έχω αρχίσει να αισθάνομαι πραγματικά καλά, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.

Φαίνεται ότι οι ορμόνες μου έχουν πλέον μπει σε μια σειρά. Καιρός ήταν...
Οι ακραίες διακυμάνσεις στη διάθεσή μου έχουν μετριαστεί, ενώ νιώθω μια ιδιαίτερη έξαψη και όρεξη να βγω, να τραγουδήσω, να φωνάξω, ε ναι και να κάνω σεξ (σόρι αλλά δεν είναι αυτονόητο μετά από μια εγκυμοσύνη).

Χθες βέβαια είχα ένα πισωγύρισμα. Το βράδυ που το μωρό κοιμόταν κι ο Γ. έβλεπε τηλεόραση, ξάπλωσα και σκέφτηκα με πόνο τη μαμά μου. Είχα καιρό να της "μιλήσω". Της είπα για τον μικρό, ότι είναι υπέροχος. Ότι θα ήθελα πάρα πολύ να τον γνώριζε, θα τον λάτρευε. Και φυσικά έβαλα τα κλάματα. Γιατί είναι φορές που μου φαίνεται αδιανόητο ότι έχει πεθάνει. Παρόλο που έχουν περάσει 2,5 χρόνια. Δεν ξέρω αν θα αλλάξει αυτό, ίσως όταν ο γιος μου αρχίσει να με φωνάζει μαμά...

Ο παππούς σου

2011-02-02T12:37:00.006+02:00

Είχα να δω τον μπαμπά μου 20 ολόκληρες ημέρες! Ένα κρύωμα τον είχε κρατήσει μακριά μας. Τον είχα επιθυμήσει πολύ. Του μιλούσα κάθε μέρα 2-3 φορές στο τηλέφωνο, του 'λεγα ότι μου έλειψε, μου το ΄λεγε κι εκείνος. Τον είδα την Κυριακή. Καθυστερημένος οικογενειακός εορτασμός των 74άρων γενεθλίων του. Τα πρώτα του γενέθλια ως παππούς - δεν είναι και λίγο...

Το βράδυ, όταν έκανα μπάνιο μετά από μια γεμάτη μέρα με το μωρό-σβούρα να πρωταγωνιστεί, τον σκεφτόμουν. Από τότε που πέθανε η μάνα μου έχει αλλάξει συμπεριφορά. Σαν να περίμενε να αναλάβει χρέη πατέρα. Παράξενο πράγμα. Και τώρα που τα παιδιά της αδερφής του χάσανε κι αυτά τη μάνα τους, τα έχει αναλάβει επίσης.

Θυμήθηκα πολλά μέσα στο μπάνιο. Όπως εκείνο το ταξίδι "αφύπνισης" που 'χαμε κάνει στην Αυστραλία. Θα πέρναγε ο αδερφός μου ένα τρίμηνο στο Σίντνεϊ τότε που σπούδαζε στην Αμερική και τον είχαμε συνοδεύσει, μπαμπάς και κόρη. Δεν ήθελα να πάω, είχα μόλις μετακομίσει με τον τότε φίλο μου, δεν ήθελα να τον αφήσω, κάτι μου 'καναν και οι 15 μέρες με τον μπαμπά, γενικά ήμουν στραβωμένη κι ο αδερφός μου δεν βοηθούσε ιδιαίτερα. Τέλος πάντων κάποια στιγμή ξέσπασα. Μου ΄πε ότι δεν του αρέσει η συμπεριφορά μου -δεν θυμάμαι πλέον με ποια αφορμή- και τον ξέχεσα: ότι δεν δικαιούται να έχει άποψη για το άτομό μου, ότι έτσι είμαι κι αν του αρέσει, και ότι δεν ήταν εκεί τόσα χρόνια όσο μεγάλωνα τώρα θυμήθηκε να ασχοληθεί μαζί μου... Χολή έσταζα. Επί 15 ημέρες τηλεφωνούσα μια στη μάνα μου, μια στον φίλο μου και έκλαιγα. Κόλαση του το ΄κανα το πανάκριβο ταξίδι. Τελικά όμως μας έκανε καλό. Όλη αυτή η μαλακία (μου) μας έφερε πιο κοντά, σαν να ξεπεράστηκε ένα εμπόδιο, να γκρεμίστηκε ένας τοίχος που 'χε ορθωθεί όλα αυτά τα χρόνια.

Θυμήθηκα όμως και κάτι πολύ γλυκό. Στην Α' Λυκείου τότε που ερχόταν κάθε Παρασκευή βράδυ να με πάρει από το φροντιστήριο στον Πύργο. Πηγαίναμε θέατρο και μετά για φαγητό. Οι δύο μας μόνο. Αισθανόμουν υπέροχα, σχεδόν σαν μεγάλη!

News in brief

2011-01-24T14:53:00.003+02:00

Δύσκολο να είσαι μαμά, εργαζόμενη και μπλόγκερ. Πώς τα καταφέρνετε κυρίες μου; Απαιτώ να αλλάξει ο νόμος και να γυρνάνε οι γυναίκες στο γραφείο αφού κλείσει το παιδάκι τους τον ένα χρόνο. Τουλάχιστον.
Τέλος πάντων επειδή ειδικά υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες αυτό δεν προβλέπεται να συμβεί, θα προσπαθήσω να διατηρήσω τη θέση μου ως μαμά, εργαζόμενη και μπλόγκερ έστω και με καθυστέρηση και χαμηλή απόδοση...

Λοιπόν. Ο υιός μου έκλεισε χθες τους έξι μήνες. Σφριγηλός και παχουλός ξεκίνησε να τρώει καροτο-πατατό-φρουτό-κρεμες, να πασαλείβει το σύμπαν και να χαμογελάει ύπουλα.
Επιπλέον, χθες ψηλάφισα και την κορυφή ενός μικρού δοντιού. Κάτω στο κέντρο. Θα γελάσουμε πολύ αν και αυτός προς το παρόν ωρύεται χωρίς σταματημό. Αρχίζει με ντροπαλό νιαούρισμα και ξαφνικά ανεβάζει τόσο την ένταση που αναρωτιέμαι που χωράει τέτοια φωνάρα σε ένα τόσο μικρό σώμα!

Γενικά πάντως το σπίτι μας έχει γεμίσει φρου φρου και αγάπες που κατευθύνονται κυρίως προς τον μικρό πρίγκιπα - γιατί μεταξύ μας υπάρχει ακόμα μια κάποια ένταση η οποία με λίγη (λίγη χρειάζεται αλήθεια) καλή θέληση νομίζω ότι θα ξεπεραστεί. Τείνω να πάρω όλη την ευθύνη επάνω μου (ήμουν που ήμουν εκνευρισμένη και γκρινιάρα προστέθηκε και η δουλειά και έδεσε η συνταγή) αλλά κρατιέμαι μια και κανείς από τους δυο μας δεν έχει προσαρμοστεί ακόμα εντελώς στη νέα κατάσταση.

ΥΓ.: Ευτυχώς η κοπέλα που τον κρατάει δεν θα πάει τελικά στα τρίδυμα που μπουσουλάνε και τα κουνάνε διαδοχικά για να κοιμηθούν κι εκεί που κοιμάται το ένα ξυπνάει το άλλο και άντε πάλι από την αρχή αλλά θα κάτσει μαζί μας αρκεί να της πληρώσουμε την άδεια που θα το κάναμε ούτως ή άλλως.

Καλή χρονιά!

2011-01-07T14:20:00.004+02:00

Καλά ξεκίνησε; Σε μας, καλούτσικα. Μια και προχθές η κοπέλα που κρατάει το μωρό και την οποία μετά από εφιάλτες ανείπωτους κατάφερα να εμπιστευτώ, μου ανακοίνωσε ότι βρήκε μια φουλ τάιμ δουλειά (σε μας έρχεται 3 φορές τη βδομάδα συν ένα βράδυ) με 1.000 ευρώ τον μήνα! Βέβαια θα κρατάει τρίδημα επί 10 ώρες την ημέρα συν δύο Σάββατα τον μήνα αλλά όπως δηλώνει δεν την πτοεί η σκληρή δουλειά και χρειάζεται τα χρήματα. Σκατούλες. Εκεί που είχα το κεφάλι μου ήσυχο άντε πάλι από την αρχή.
Λέτε να φταίει το ότι ο πρώτος άνθρωπος που φίλησα το 2011 ήταν η... πεθερά μου;

Κι άλλες διαπιστώσεις μιας μαμάς...

2010-12-27T17:07:00.004+02:00

...πέντε μηνών και 5 ημερών πλέον...
1. "Οι πρώτοι 3 μήνες είναι οι πιο δύσκολοι": Την ατάκα αυτή πρέπει να την άκουσα/διάβασα πάνω από 100 φορές - σ' αυτό εδώ το μπλογκ, στο σούπερ μάρκετ, στην Τράπεζα, από γιαγιάδες, συναδέλφους, άσχετους στον δρόμο, την φουρνάρισσα της παλιάς γειτονιάς, από όλους. Και στο εξής θα την αναπαράγω μια και ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τότε δεν έχεις συνειδητοποιήσει ακόμα τι σημαίνει να είσαι μαμά, τι είναι αυτό το πλάσμα που εξαρτάται απόλυτα από σένα κλπ. ενώ επιπλέον το ίδιο έχει τόσο άστατες ώρες που δεν μπορείς να βρεις στιγμή ησυχίας.
2. Τα μωρά είναι πρωτοπόρα σε θέματα ρουτίνας: Άπαξ και φτιάξουν (ή μάλλον τους φτιάξεις) ένα πρόγραμμα φαγητού, κακών και νάνι, το τηρούν με ευλαβική συνέπεια κι αν τους το διαταράξεις μπορούν να σου κάνουν τον βίο αβίωτο. Παρόλα αυτά, βαριούνται εύκολα.
3. Γενικώς, έχουν έντονη προσωπικότητα: δεν ξέρω αν στην πορεία κάποια εξελίσσονται σε λαπάδες, πάντως ως μωρά ξέρουν να διεκδικούν και να κατακτούν αυτό που θέλουν.
4. Επίσης, η διάθεση και συμπεριφορά τους εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από εκείνη των γονιών τους: Καλά λένε τα βιβλία, αν είσαι ήρεμος και ψύχραιμος το μωρό το αντιλαμβάνεται και είναι κι αυτό ήρεμο. Το δικό μας -επειδή προφανώς αισθάνεται και μεγαλύτερη ασφάλεια- είναι εξαιρετικά κουλ όταν περνάει πολλές ώρες μαζί μας. Αντιθέτως όταν του την πέφτουν οι συγγενείς με τα "ψυχούλα μου/καρδούλα μου" φρικάρει και ξεσηκώνει τον κόσμο ολόκληρο. Τι να κάνεις όμως, να τον κρατάς στο σπίτι; Θα πάθει ιδρυματισμό...
5. Είναι μύθος ότι τα baby blues κρατάνε μόνο 40 μέρες: γιατί τότε ακόμα δεν έχεις καταλάβει ότι η παλιά σου ζωή έχει φύγει ανεπιστρεπτί. Παρόλη την απέραντη ευτυχία που νιώθεις όταν σου χαμογελάει το σπλάχνο σου, αργείς να χωνέψεις τη νέα κατάσταση. Είναι και η κούραση κι η αγωνία, κορόμηλο πάει το δάκρυ...

Ευχές

2010-12-24T08:32:00.003+02:00

Χρόνια Πολλά!
Σήμερα θα ντύσω το αλεπουδάκι μου με στολή Άγιου Βασίλη (δώρο του παππού-μπαμπά μου) και θα το πάω βόλτα... Εσείς;

Η πρώτη μάχη

2010-12-17T15:06:00.003+02:00

Αυτές τις μέρες περάσαμε την πρώτη μας "οικογενειακή" δοκιμασία. Εκεί που μελετούσα το γεγονός ότι το μωρό μου -όπως και όλα φαντάζομαι- είναι σκλάβος της ρουτίνας κι αν του την διακόψεις γίνεται πύραυλος, ήρθε ένα κακό ...κουνούπι να με διαψεύσει: ένα μικρό τσίμπημα στο κεφαλάκι του μολύνθηκε από σταφυλόκοκκο και η ρουτίνα... διακόπηκε.

Μαζί διαψεύστηκαν και όσοι πίστεψαν ότι είμαι ψύχραιμη -και κυρίως εγώ η ίδια- ενώ δοκιμάστηκε χοντρά η υπομονή μας. Το σπυράκι έγινε φλεγμονή γεμάτη πύον, πρήστηκαν και οι αδένες του και η ομοιοπαθητικός παιδίατρος του έδωσε δύο διαφορετικά φάρμακα τα οποία όμως δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Κατά συνέπεια, μετά από 6 μέρες, το πρώτο του Amoxil τον καλωσόρισε στον μαγικό κόσμο των αντιβιοτικών που τόσο προσπαθούσαμε να αποφύγουμε...

Το απόστημα έχει υποχωρήσει αρκετά πλέον, αλλά τα μάτια μου έχουν γουρλώσει -ελπίζω όχι για πολύ ακόμα- και το νευρικό μου σύστημα (ήταν που ήταν) έχει γίνει σμπαράλια. Άσε που αρχίζω δουλειά την Τρίτη...

Τέλος πάντων. Θα επιμείνουμε ομοιοπαθητικά και ελπίζω να αργήσει να ξαναμπεί Amoxil στο σπιτικό μας!

Hommage

2010-12-14T11:37:00.003+02:00

Δύο θειάδες έχασα μέσα σε μια βδομάδα. Την αδερφή της μαμάς μου, τη μικρή, 68 ετών, και του πατέρα μου πατημένα 83.

Περιπτώσεις και οι δυο.

Η πρώτη -θεία Ούλεν την φωνάζαμε (από το Ελένη) γιατί ...φορούσε μασέλα- είχε αστείρευτο χιούμορ, ήταν πανέξυπνη αλλά έφαγε τη ζωή της στις μπύρες. Στην κυριολεξία. Όταν ήμουν γύρω στα 12 είχα πάει μαζί της και με τον θειό μου (τον αδερφό της, είχε παντρευτεί 2-3 φορές αλλά είχε χωρίσει) ταξίδι στην Ελβετία, στα χιόνια. Ήταν από τις πιο αξέχαστες διακοπές της ζωής μου. Η Ελένη με αντιμετώπιζε σαν φίλη της, όχι σαν την μικρή της ανηψιά και την λάτρευα. Τα τελευταία 20 χρόνια ζούσε στο Μέτσοβο, μόνη, και σπανίως κατέβαινε στην Αθήνα. Με τη μάνα μου είχαν περίεργη σχέση. Επειδή δεν πρόσεχε ιδιαίτερα τον εαυτό της η μάνα μου της θύμωνε, μάλωναν συχνά. Με τον αδερφό μου σχολιάζαμε (ας μου συγχωρεθεί το μπλακ χιούμορ) ότι θα πλακώνονται και μέσα στον τάφο!

Η δεύτερη, η Παρή, ήταν η μάνα των αγαπημένων μου ξαδερφιών. Φοβερή μαγείρισσα, "νοικοκυρά" με όλη τη σημασία της λέξης. Η σπανακόπιτα και το ραβανί ήταν οι σπεσιαλιτέ της. Αφότου έχασε τον άντρα της (τον είχε παντρευτεί με προξενιό αλλά φαίνεται ότι με τα χρόνια του είχε αδυναμία) παραιτήθηκε. Ωστόσο, έζησε ακόμα 15 χρόνια, τα περισσότερα στο σπίτι. Τελευταία είχε αρχίσει να τα χάνει. Όποτε μας έβλεπε μονίμως μας ρώταγε "τι κάνει η μαμά σου", άσχετα αν ήξερε ότι είχε πεθάνει. Στην αρχή πάθαινα σοκ, μ' έπιαναν τα κλάματα. Ε, κάποια στιγμή άρχισα να γελάω και στο τέλος της απαντούσα "μια χαρά"...

Τώρα κι οι τρεις θα φτιάχνουν πίτες και ελπίζω να τα πίνουν και λιγάκι εκεί πάνω...

Που λέει ο λόγος*

2010-11-23T14:24:00.005+02:00

Προχθές έπαθα το εξής απίθανο: ήρθε ο Γιάννης να ξαπλώσει λίγο αφότου με είχε πάρει ο ύπνος. Μόλις είχε βγει από το μπάνιο, αχνιστός αχνιστός και γυμνός. Εγώ μισοξύπνησα, αλλά δεν είχα πλήρη συνείδηση. Απλώνω το χέρι μου, τον ακουμπάω, του λέω καλά γιατί έφερες το μωρό στο κρεβάτι χωρίς πάνα, θα μας κατουρήσει! Μου απαντάει ποιο μωρό, μα τι λες τρελάθηκες; Μέχρι να καταλάβω ότι αυτό που έπιανα δεν ήταν του μωρού μου, αποκοιμήθηκα...

Το θυμήθηκα το πρωί ξεκαρδισμένη στα γέλια. Και τώρα που το γράφω μ' έχει πιάσει νευρικό! Μήπως έχω απορροφηθεί περισσότερο από όσο πρέπει, ή έχω αρχίσει να τα χάνω;

*Για την εικόνα το σχόλιο...

Συμ-παράσταση

2010-11-18T13:06:00.004+02:00

Πολλές οι αλλαγές και που να προλάβω να τις ταξινομήσω και να τις χωνέψω...
Κατ' αρχάς μετακομίσαμε. Μετά από 19 χρόνια ξανακοιμάμαι στο (ανακαινισμένο) παιδικό μου δωμάτιο - χωρίς εφιάλτες ευτυχώς. Επίσης, μετά από 18 χρόνια εγκατέλειψα το κέντρο για τα (κοντινά) προάστια - με λίγους εφιάλτες δυστυχώς. Το μωρό έχει δικό του δωμάτιο, αναπνέει καθαρότερο αέρα, δεν ακούει τη μαλακία του γείτονα - το αυτό και εμείς. Ωστόσο οι κακές συνήθειες δύσκολα λησμονιούνται: όταν τον βγάζω βόλτα θέλω κίνηση, κόσμο, μαγαζιά και γενικώς δράση αλλά εδώ μόνο η μηχανή του γκαζόν στα γύρω σπίτια προσφέρει λίγο σασπένς... Άσε που τώρα που φύγαμε από την Αθήνα άλλαξε κι ο δήμαρχος και ελπίζω η μοίρα της. Από timing άλλο τίποτα...

Επιπλέον, καθώς σύντομα επιστρέφω εις την εργασίαν μου πανάθεμα, στις 10 του μήνα μπήκε στη ζωή μας η Χριστίνα. Κι εγώ ένιωσα τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μου. Το απόγευμα της πρώτης ημέρας -που την είχα από κοντά και της έβαλα όρια να μην τον πιάνει συνέχεια, τον κουνάει και τον τριβελίζει- πλάνταξα στο κλάμα. Αδύνατον να χωνέψω ότι ένας ξένος άνθρωπος θα ασχολείται με το μωρό μου, όσο καλός χρυσός και άγιος κι αν είναι (που δεν το ξέρω ακόμα). Πλέον έχω αρχίσει να συνηθίζω κάπως αν και νομίζω ότι όταν θα λείπω θα τρελαίνομαι στην αγωνία. Μακάρι να μπορούσα να κάτσω μαζί του μέχρι να γίνει ενός. Κι ας λένε ότι θα μου κάνει καλό η δουλειά, να αλλάξω παραστάσεις κι άλλα τέτοια - ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ, αυτή είναι η καλύτερη παράσταση της ζωής μου και δεν θέλω να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.

Μήπως πεινάω;

2010-10-29T14:52:00.004+03:00

Ερώτηση κρίσεως: γιατί κάθε φορά που βγαίνω έξω με το μωρό κι αυτό αρχίζει να κλαίει, όλοι -ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και εθνικότητας- με ρωτάνε "μήπως πεινάει;".
Τι στο καλό, όλοι -ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και εθνικότητας- θεωρούν τις καινούργιες μαμάδες σκύλες, άχρηστες, σαδίστριες που αφήνουν τα βρέφη τους να ξελιγώνονται της πείνας και τριγυρνάνε στα καφενεία;
Ή μήπως απλώς προσπαθούν να "βοηθήσουν".
Στο εξής πάντως θα απαντάω "όχι, χέστηκε"...

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου

2010-10-27T15:58:00.007+03:00

Πέρασαν ήδη τρεις μήνες και τώρα που αισθάνομαι καλά με τον μικρό (ζούμε στιγμές μεγάλου έρωτα πλέον, με αγγίζει και λιώνω), επανήλθε το ζόρι με την εμφάνισή μου.

Φταίνε κι αυτά τα αναθεματισμένα μεσημεριανά ριάλιτι που παρακολουθώ όταν τον θηλάζω... Χθες στο περίφημο "How to look good naked" του Σκάι, μια τροφαντή αμερικανίδα (τριπλάσια από μένα στην πραγματικότητα) με σύζυγο πεζοναύτη (που σε λίγο θα έφευγε για το Ιράκ) και μωρό 4 μηνών, περιέγραφε το υπερμέγεθες πρόβλημά της στον υπεύθυνο της εκπομπής: έχω πάρει 245 κιλά / σε λίγο επιστρέφω στη δουλειά μου και δεν έχω τι να βάλω / είμαι δικηγόρος και δεν χωράω στα ταγεράκια μου έτσι που έχω γίνει (κυκλοφορούσε με τι-σερτ χακί πεζοναυτών) / αισθάνομαι γριά (αν και μόλις 32) / και άσχημη (τα μαλλιά της σαν ξασμένη αλογοουρά).

Παρακολούθησα το σόου με περιέργεια (εντάξει όχι όλο): ο τύπος της αγόρασε ρούχα και σέξι εσώρουχα ειδικά διαμορφωμένα για θηλασμό, την κούρεψε, την έβαψε, την σένιαρε - του κουτιού.

Ταυτίστηκα; Όχι απολύτως -εγώ έξι ηλίθια κιλά έχω να χάσω- όμως κάτι μου έκανε όλο αυτό με αποτέλεσμα να αισθάνομαι άβολα όλη την υπόλοιπη ημέρα. Είναι που έχω λιώσει και τα παντελόνια εγκυμοσύνης μου αρνούμενη πεισματικά να αγοράσω κάτι καινούργιο. Η χειρότερή μου είναι όταν πρέπει κάπου να πάω το βράδυ (πράγμα που, από αυτή την άποψη ευτυχώς συμβαίνει σπανίως), όπως για παράδειγμα χθες που γιόρταζε ο μπαμπάς μου. Φόρεσα το "καλό" μου παντελόνι εγκυμοσύνης κι ένα φαρδύ ωραίο μπλουζάκι και μπορώ να πω ότι σε γενικές γραμμές αισθανόμουν ωραία.

Μέχρι που εμφανίστηκε ο θείος μου (που κατά τ' άλλα μου έχει και αδυναμία) και για τρίτη μάλιστα φορά, κοιτάζοντας την ελαφρώς φουσκωμένη ακόμα κοιλιά μου με ρώτησε "τι γίνεται, περιμένεις δεύτερο;" Τις άλλες φορές είχα απαντήσει χαριτωμένα, χθες όμως με πήρε το παράπονο και κλείστηκα στην τουαλέτα μιξοκλαίγοντας. (Δεν του μίλησα για την υπόλοιπη βραδιά.)

Γύρισα σπίτι εκνευρισμένη, γύρω στις 6 που μας ξύπνησε ο μικρός μάλωσα με τον Γ. (ήταν η πρώτη φορά που τον άφησα μόνο του με το μωρό για να βγω) γιατί δεν είχε φροντίσει να ετοιμάσει γαλατάκια για το βράδυ (παρόλο που είχα αποφασίσει ότι δεν θα το έκανα θέμα), κοιμήθηκα ελάχιστα κι όταν σηκώθηκα πια λίγο πριν τις 9, πτώμα και λυπημένη μπήκα στο μπάνιο αποφεύγοντας τεχνιέντως τον καθρέφτη... (Λίγο αργότερα απέφυγα και τα μεσημεριανά ριάλιτι - η μόνη υγιής αντίδραση του διημέρου και η πιο λογική φράση της παρούσας ανάρτησης .)

Μεγαλώνοντας

2010-10-14T11:27:00.003+03:00

Χθες ο γιος μου ανακάλυψε ότι μπορεί κουνώντας το χέρι του να χτυπάει το μουσικό παιχνίδι που κρέμεται από την κούνια του και να παράγει ήχο! Μέχρι προχθές αυτό γινόταν εντελώς τυχαία, όμως πλέον -νομίζω- το κάνει συνειδητά και πολύ χαίρομαι.

Είναι καταπληκτικό να παρακολουθείς έναν άνθρωπο να ανακαλύπτει σιγά σιγά τον κόσμο. Όπως όταν μου χαμογέλασε πρώτη φορά - τρελάθηκα.

Θέλω να είμαι συνέχεια δίπλα του μην τυχόν και χάσω και την παραμικρή αλλαγή...

Χαμογελαστή μαμά

2010-10-11T15:44:00.004+03:00

Πολύ καιρό έχω να εμφανιστώ, το ξέρω. Μαθητευόμενη μάνα γαρ...

Έχουν περάσει ήδη πάνω από 2,5 μήνες από τότε που γέννησα, το μωρό ζυγίζει πλέον 5.380 και μόλις εδώ και 4 ημέρες άρχισα να αισθάνομαι πραγματικά καλά και να το απολαμβάνω - με λιγότερο άγχος. Άλλαξε κι ο καιρός, κι ο μικρός κοιμάται περισσότερο τα βράδια. Μια ιδέα είναι όλα τελικά είχατε δίκιο φίλες μου. Ο πόνος στο στήθος υποχώρησε ξαφνικά, σταμάτησα τα κλάμματα και μετά από πολλούς καυγάδες ξαναείδα τον Γιάννη σαν γκόμενο - τι άλλο θέλω οπότε;

Βέβαια συνεχίζω να κινούμαι στον δικό μου μαγικό κόσμο, όλα τα υπόλοιπα, όσο κοντινά κι αν είναι και σημαντικά, αυτομάτως κλείνονται σ' ένα κουτάκι και βγαίνουν από το μυαλό μου. Μια αίσθηση απελευθερωτική αλλά ταυτόχρονα περίεργη - εγώ δεν ήμουν έτσι!

Στο μεταξύ ο κόσμος γυρίζει. Ο μπαμπάς μου -ευτυχής παππούς- παντρεύτηκε (!) στο δημαρχείο ευτυχώς και παρουσία του εγγονού του, τον οποίο πήρε για πρώτη φορά αγκαλιά και έκανε σαν παιδάκι, δυο θειες μου βρίσκονται σε κακή κατάσταση στο νοσοκομείο, στη δουλειά παραιτήθηκε ο αρχισυντάκτης μου κι οι νέοι προϊστάμενοι απειλούν με απολύσεις κι άλλα διάφορα που όμως ακόμα και τώρα που τα γράφω, ενώ ακούω από το καλάθι του τον μικρό να βγάζει κραυγούλες, τείνουν να χάσουν κάτι από την ουσία τους.

Για να δούμε, πόσο θα διαρκέσει αυτό...

Το τρίτο μάτι

2010-08-30T13:06:00.002+03:00

Πριν από αρκετά χρόνια επιχείρησα να διαβάσω "Το Βυζί" του Φίλιπ Ροθ. Μπορεί ο Ροθ στη συνέχεια να έγινε ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς όμως τότε δυσκολεύτηκα πολύ με τη μεταμόρφωση του ήρωα σε ένα τεράστιο βυζί οπότε το παράτησα και ουδέποτε επανήλθα.

Φαίνεται λοιπόν ότι μου την φύλαγε. Νιώθω ότι θεωρητικά αλλά και κυριολεκτικά έχω μεταμορφωθεί κι εγώ σ' ένα τεράστιο βυζί, μια και το στήθος μου κυριαρχεί στην καθημερινότητά μου -λόγω θηλασμού- αλλά και στο μυαλό μου και στην ψυχολογία μου - λόγω πολλών δυσκολιών στον θηλασμό.

Μέχρι που είδα όνειρο ότι έβγαλα ένα σπυράκι στο κέντρο της κοιλιάς μου που καθώς το έτριβα να καταλάβω τι ακριβώς είναι μετατράπηκε σε μικρό βυζί έτοιμο για δράση! ΑΑΑΑ...

Κατά τ' άλλα έχοντας πλέον μπει στην 6η βδομάδα και έχοντας επιβιώσει, παρόλο που κάθε μέρα που περνάει μου φαίνεται σαν άθλος, διατηρώ ακόμα κάποια ψήγματα ψυχραιμίας και αισιοδοξίας. Όταν βέβαια ακούω αυτό το "οι 3 πρώτοι μήνες είναι δύσκολοι" με πιάνει σύγκρυο μια που ο χρόνος όταν βρίσκεσαι μονίμως μέσα στο σπίτι περνάει τόσο μα τόσο αργά πανάθεμά τον.

Χωρίς αναστολές

2010-08-14T15:14:00.004+03:00

Μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία πάντως το σώμα αποκτάει άλλες διαστάσεις: το βυζί για παράδειγμα χάνει εντελώς τον ερωτισμό του και όποιο ταμπού το περιβάλλει και εκτίθεται άνετα, χωρίς αναστολές σε πατέρα, φίλους, γνωστούς και φυσικά στον πεθερό...

Όσο για την πεθερά -ανεκτίμητη η βοήθειά της δεν λέω- γνωρίζει πλέον απ' έξω όλες τις πτυχές στα μπούτια, τις κοιλιές και τους κώλους μου, καθώς επίσης -ω τι όνειδος- κάθε ξηλωμένη κλωστή που κρέμεται από τις κιλότες και τα φανελάκια μου...

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν όταν με το καλό αποκατασταθεί η "τάξη", με άλλα λόγια βρούμε τη σειρά μας και δεν χρειαζόμαστε τόση βοήθεια, τόσες περιποιήσεις (σε κάτι φάσεις αισθανόμαστε ότι ζούμε σε ένα μπούνκερ όπου φίλοι και συγγενείς μας επισκέπτονται με πολεμοφόδια - κάνει και αφόρητη ζέστη εδώ μέσα οπότε το συναίσθημα ενισχύεται) θα αποκατασταθεί και η ...ξηλωμένη εικόνα μου.

Βέβαια, θα μου πεις, μπροστά στη θέαση του εγγονού / ανηψιού κλπ. τα υπόλοιπα είναι απλώς οδοντόκρεμες...

Μόνο η μαμά μου να ήταν εδώ να μου ΄δινε κουράγιο.

The miracle body

2010-08-12T13:44:00.002+03:00

Παρόλα αυτά, γανωμένο ή μη, το γυναικείο σώμα παραμένει μια μοναδική μηχανή των θαυμάτων - την οποία συχνά κακοποιούμε ή υποτιμούμε. Ασχετα από το αν θα αποφασίσουμε να γίνουμε μαμάδες ή όχι όμως οφείλουμε να το αγαπάμε και να το σεβόμαστε - κάτι που κανείς, σχολείο ή μάνα, δεν μας διδάσκει...

Οι πρώτες διαπιστώσεις μιας μαμάς μόλις 18 ημερών

2010-08-09T13:30:00.003+03:00

1. Το μωρό είναι (βιο)παλαιστής

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ένα τόσο μικρό πλάσμα έχει τέτοια δύναμη. Τελικά το αντιλήφθηκα όταν η μαία το έβαλε στο στήθος μου. Το έσφιξε σαν μέγγενη με τα δυσάρεστα αποτελέσματα που αναφέρω στο προηγούμενο post. Η ένταση και η επιθετικότητά του 18 ημέρες μετά συνεχίζεται αλλά τουλάχιστον τώρα (που έχουν επουλωθεί και οι θηλές μου) έχει κουτσομάθει (όπως κι εγώ) τις σωστές κινήσεις και δεν με πληγώνει πλέον.

2. Πονάει αλλά μ' αρέσει

Τον ίδιο τον θηλασμό πάντως ομολογώ ότι τον περίμενα αλλιώς. Ισως γιατί δεν είχα ακούσει ποτέ μια μαμά να παραπονιέται ότι το σκασμένο της την πεθαίνει στον πόνο, ότι κάνει λες και έχει σύνδρομο στέρησης ή κατοχής. Ειδικά τα σχετικά εγχειρίδια είναι εξαιρετικά παραπλανητικά: χαμογελαστές μανάδες θηλάζουν πανευτυχείς το μωρό τους σε στάση μπάλας / αγκαλιάς / ξαπλωτή ή ό,τι άλλο, τις οποίες περιγράφουν σαν το απλούστερο πράγμα στον κόσμο.

Πουθενά δεν λένε ότι πονάει, ότι εξαντλεί, ότι το γάλα θα κατέβει όταν το αποφασίσει αυτό, ότι για να το επιταχύνεις πρέπει να καταπιείς καμιά δεκαριά βότανα, να τρελαθείς στις αντλήσεις, να μαλώσεις με τον σύντροφό σου, να κλάψεις γοερά γιατί απέτυχες ως μάνα με το καλημέρα σας κοκ. Και φυσικά ουδείς σε προετοιμάζει για την διαδικασία από το μαιευτήριο.

Μπορεί η πρώτη θέση να κοστίζει ακριβά (ας όψεται η ασφαλιστική μου) και το "πακέτο" να περιλαμβάνει μέχρι και αισθητικό για τις ραγάδες, την κοιλιά ή τους κώλους της εγκυμοσύνης, όμως για τον θηλασμό τηρείται σιγή ιχθύος. Στη δική μου περίπτωση καταφύγαμε (μετά από επίμονο ψάξιμο του Γιάννη) σε σύμβουλο θηλασμού η οποία με έβαλε σε εντατικό πρόγραμμα και μου εξήγησε τα πώς και τι.

3. Το μωρό δεν κάνει διακρίσεις

Γιατί όταν πεινάει πεινάει. Κι αυτό σημαίνει ότι θα επιτεθεί ακόμα και στο δασύτριχο στέρνο του μπαμπά του σε αναζήτηση τροφής. Τη στιγμή όμως που θα αρχίσει να κοιτάζει λαίμαργα και της πεθεράς, σκουραίνουν τα πράγματα (ομολογώ ότι αυτό με ενόχλησε!)...

4. Η αγάπη αυτή είναι άλλου είδους

Οταν του λες για πρώτη φορά "σ' αγαπάω" αμέσως συνειδητοποιείς ότι αυτή η αγάπη είναι διαφορετική. Δεν την έχεις ξανανιώσει και δεν μπορείς να την κατατάξεις σε μια γνώριμή σου κατηγορία. Είναι αγνή και μοναδική.

Συνεχίζεται (με καλεί το καθήκον)...

Το μακρύ ταξίδι της νύχτας μέσα στην ημέρα

2010-08-02T10:51:00.002+03:00

(Παραφράζοντας τον Ευγένιο Ο' Νηλ)

Έχουν περάσει ήδη 10 εικοσιτετράωρα από την συγκλονιστικότερη βραδιά της ζωής μου.

Το όλο πακέτο κράτησε συνολικά γύρω στις 10 ώρες και τα είχε όλα - εκτός από επισκληρίδιο. Καθώς, όπως μου ανακοίνωσε η μαία κάπου στα μισά της διαδρομής, δεν μπορούσε να μου χορηγηθεί λόγω κάποιου αντιπηκτικού φαρμάκου που έπαιρνα κατά την εγκυμοσύνη και το οποίο δεν πρόλαβα να σταματήσω.

Οπότε γέννησα όπως οι μανάδες μας, παληκαρίσια, έστω κι όχι από επιλογή. Και η αλήθεια είναι ότι τελικά, κατόπιν εορτής, χαίρομαι που έγινε έτσι. Που το έζησα δηλαδή ολόκληρο, με 100% τις αισθήσεις μου εκεί.

Στο τέλος ρώτησα τον γιατρό πόσες γυναίκες γέννησαν τελευταία χωρίς αναισθησία και μου είπε: "Εσύ"...

Ευτυχώς που ο Γιάννης ήταν δίπλα μου από την αρχή που με έπιασαν οι πόνοι μέχρι και τον τοκετό. Του έλιωσα το χέρι αλλά άντεξε και με βοήθησε πάρα πολύ. Χωρίς αυτόν θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να τα βγάλω πέρα.

Εύσημα βέβαια παίρνει και η μαία μου με το συμβολικό όνομα Ελευθερία. Μικροκαμωμένη αλλά δυνατή, άντεξε τις πιέσεις που ασκούσα στα πλευρά της κατά τις εξωθήσεις και αντιμετώπισε με ηρεμία τις απεγνωσμένες εκκλήσεις μου για κάτι που θα μου απάλυνε τον πόνο.

Ο μικρός πάντως ήρθε ούτως ή άλλως δυναμικά στον κόσμο: Βγαίνοντας μου έσκισε την κλειτορίδα με τον αγκώνα του ενώ κατά τις πρώτες ημέρες του θηλασμού μου καταμάτωσε τις θηλές, με αποτέλεσμα 3 ημέρες να μην μπορώ να τον θηλάσω - αλλά αυτό το θέμα θα το αναλύσω σε άλλο κεφάλαιο γιατί χωράει πολύ κουβέντα.

Είναι σαν να διεκδίκησε απευθείας την αποκλειστικότητα της μάνας του μου 'πε ένας φίλος... Θα δείξει - αν και ελπίζω να μην εξελιχθεί σε μάτσο αρσενικό στην πορεία (μα τι λέω;).

Κατά τ' άλλα είμαστε μια ευτυχισμένη αλλά εξουθενωμένη οικογένεια. Κοιμόμαστε λίγο, τρέχουμε πολύ -ο Γ. μου είπε χθες ότι έχουν πονέσει οι πατούσες του από το πήγαιν-έλα μέσα στο (μικρό) σπίτι μας. Κάνει και ζέστη οπότε η υπερπροσπάθεια γίνεται ακόμα πιο επίπονη. Κάπου εκεί σκάνε και τα baby blues...

Όταν όμως τον κοιτάζουμε ή τον παίρνουμε αγκαλιά ξαφνικά ηρεμούν όλα, ξεχνάμε κόπους και πόνους και χαμογελάμε σαν χαζομαμομπαμπάδες.

Το αυτό συμβαίνει βέβαια και με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Από τον αδερφό μου μέχρι τα σκληροπυρηνικά ξαδέρφια μου, όλοι έχουν υποστεί μετάλλαξη. Αποκάλυψη ήταν ασφαλώς ο πατέρας μου που πλάνταξε στο κλάμα στην αίθουσα αναμονής κατά τον τοκετό, και όποτε τον βλέπει στάζει μέλι, άσε που λέει σε όποιον συναντάει τι όμορφος που είναι ο εγγονός του! "Κάνω αυτά που κορόιδευα" μονολογεί μετά, "αλλά τι να κάνω αφού είναι πολύ όμορφος!"

Σε έκσταση!

2010-07-24T08:02:00.003+03:00

Χθες 23 Ιουλίου και ώρα 03:55 γέννησα ένα απίθανο αγοράκι. Είμαι καλά και εκσστατικά χαρούμενη όπως και ο μπαμπάς του. Λεπτομέρειες σύντομα.

Εν αναμονή

2010-07-16T08:31:00.005+03:00

Πλησιάζει η μεγάλη ημέρα και δεν έχω γράψει λέξη... Οργασμός - χωρίς σεξ. Σταμάτησα τη δουλειά και τρέχω ασταμάτητα για να αγοράσω πράγματα για το μωρό που οσονούπω φτάνει. Άλλος κόσμος. Κι από πάνω έχω και τις έμπειρες μαμάδες/πωλήτριες να με προγγίζουν "έχετε αργήσει / την τελευταία στιγμή τα αφήσατε όλα" και άλλα τέτοια.

Τέλος πάντων αυτό είναι το λιγότερο γιατί όπως έλεγε και η μαμά μου στη βράση κολλάει το σίδερο. Τώρα αν γεννήσω ενώ το καροτσάκι/ρηλάξ/κούνια/μπανιέρα βρίσκεται ακόμα καθ' οδόν, ε θα τη βρούμε την άκρη.

Γενικώς βρίσκομαι σε ένταση. Που κάποιες στιγμές μου προκαλεί άγρια νεύρα. Χάνω την υπομονή μου, φωνάζω και μετά χαϊδεύω την κοιλιά μου και λέω στο μωρό να μην ανησυχεί οι γονείς του αγαπιούνται. Πολύ.

Δύσκολο στην ουσία να περιγράψω ακριβώς πώς νιώθω. Τώρα που βρίσκομαι στην τελική ευθεία, κοιτάω πίσω και σκέφτομαι με πολύ χαρά την περίοδο της εγκυμοσύνης μου που γενικά ήταν ομαλή ως και ευχάριστη - μέχρι που λέω ότι θα μου λείψει η στρογγυλεμένη μου μορφή!

Ύστερα κοιτάω μπροστά -όσο πιο μπροστά μπορώ δηλαδή- και προς στιγμήν με πιάνει αγωνία, όχι τόσο για τον τοκετό όσο για τις πρώτες ημέρες. Παρόλα αυτά τρέφω ταυτόχρονα και μια περίεργη σιγουριά ότι μάλλον θα τα βγάλω πέρα - δεν μπορεί να είναι τόσο δύσκολη δουλειά πια.

Η αναμονή ωστόσο είναι...

Κυριακή στο Α'

2010-07-05T16:19:00.003+03:00

Πριν 6 περίπου ημέρες ήταν τα γενέθλια της μαμάς μου. Δύσκολη επέτειος. Κατάφερα τελικά μόλις χθες να πάω στο νεκροταφείο. Ο Γ. και αδερφός μου προσπάθησαν φυσικά να με αποτρέψουν "για να μην ταραχτώ" αλλά δεν τους πέρασε. Ο πρώτος μάλιστα με συνόδευσε και τον ευγνωμονώ.

Έκανε πολύ ζέστη, στους ακάλυπτους χώρους του Α' ήταν σχεδόν αδύνατο να κινηθείς χωρίς κόπο - ειδικά εγώ με την κοιλιά στο στόμα.

Της είπα για τον εγγονό της, ότι θα του μιλήσω για κείνην όσο πιο πολύ μπορώ έτσι ώστε να ΄ναι σαν να την γνώρισε. Έκλαψα όμως που αυτό δεν θα συμβεί ποτέ και γιατί μου λείπει...

Βγαίνοντας διαπίστωσα ότι τα νεκροταφεία -θα φανεί περίεργο- έχουν τη δική τους "ζωή". Θαμώνες (όχι τους περιστασιακούς σαν εμένα ή σαν τη φίλη μου τη Μ. που συνάντησα τυχαία δυο-τρεις διαδρόμους παρακάτω στον τάφο του πατέρα της - ομολογώ ότι είναι ένα μέρος όπου δεν περίμενα να συναντήσω γνωστό) μόνιμους, σχεδόν ενσωματωμένους με τον χώρο, παραλλαγή με τα μακάβρια γλυπτά και τους σταυρούς. Που μιλούν στο κινητό, κάνουν κοινωνικό κουσκούς και γενικώς φέρονται σαν να βρίσκονταν στο καφενείο της γειτονιάς τους (χωρίς τις ανάλογες φωνασκίες ευτυχώς), ή έστω στο σαλονάκι της γειτόνισσας.

Δεν ξέρω, ίσως υπερβάλλω. Άλλωστε ο θάνατος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής οπότε γιατί να τον αντιμετωπίζουμε αλλιώς;

Το ψάρι

2010-06-28T14:32:00.004+03:00

Η επόμενη εβδομάδα θα είναι η τελευταία μου στη δουλειά. Θα έχω ήδη μπει στον ένατο, οπότε λέω να κάτσω λίγο να χαλαρώσω και να προετοιμαστώ για την επόμενη φάση.
Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα βρεθώ χωρίς δουλειά, μόνο που τώρα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές.

Αν αγχώνομαι; Αγρίως. Αν θα μου λείψει το καθημερινό ψηστήρι στο γραφείο; Μάλλον αν και αμφιβάλλω ότι θα έχω χρόνο να το πολυσκεφτώ.
Αναρωτιέμαι πάντως πώς θα είναι τα πράγματα όταν γυρίσω μετά από 5 μήνες. Θα έχω γραφείο; Υπολογιστή; (Και τα δύο είναι δυσεύρετα στη δουλειά μου.) Θα καπνίζουν όλοι πάλι; Θα μπορέσω να προσαρμοστώ ή θα 'μαι σαν ψάρι έξω από τα νερά μου;
Κι έπειτα, ποιος θα τον κρατάει όσο θα λείπω; Που θα βρω κάποιον αξιόπιστο;

Τα όνειρά μου τώρα έχουν αλλάξει. Προχθές είδα ότι είχαμε ένα μωρό το οποίο είχαμε αφήσει σε ένα δωμάτιο μόνο του και πήγαμε για ύπνο, γιατί απλούστατα δεν ήξερα τι να το κάνω! Ξύπνησα (μέσα στο όνειρο) και είπα στον Γ.: "μάλλον πρέπει να ασχοληθώ μαζί του, πάω να δω αν πεινάει". Το πρωί, αφότου ξύπνησα, του το αφηγήθηκα και τον ρώτησα αν νομίζει ότι δεν θα ξέρω τι να το κάνω. Μου απάντησε ναι, αλλά μετά με καθησύχασε. Τι να πει κι αυτός; Προσπαθεί να κρύψει την αγωνία του...

Η κοιλιά του Βούδα

2010-06-18T13:00:00.005+03:00

Με τις ζέστες ξεχάστηκα. Πρώτη φορά βράζω τόσο πολύ. Θα μου πεις, πρώτη φορά είσαι έγκυος με 40 βαθμούς. Χθες είδα κι έπαθα να κατεβάσω τη θερμοκρασία μου στα φυσιολογικά επίπεδα. Τα κατάφερα γύρω στις 12 το βράδυ, μετά από 4 μπάνια και αμέτρητα λίτρα νερό.

Παρόλα αυτά συνεχίζω να απολαμβάνω την όλη φάση. Συνειδητοποίησα ότι όταν εγκυμονούσαν οι πιο κοντινές μου φίλες, δεν είχα καμία επαφή με το θέμα, οπότε ουδέποτε αναρωτήθηκα πώς αισθάνονταν, τι τέλος πάντως σήμαινε για κείνες όλη αυτή η αλλαγή, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Αν και εδώ που τα λέμε κι αυτές δεν έδειχναν διατεθειμένες να μοιραστούν το μυστικό τους με μένα. Αλλά πάλι πού να ξέρω, αφού ήμουν αλλού;

Τέλος πάντων, εγώ την έχω δει αλλιώς. Μου βγαίνει αυθόρμητα να επικοινωνώ αυτό που συμβαίνει μέσα στην κοιλιά μου - να περιγράφω τη μαγεία. Όχι ανεξέλεγκτα. Απλώς όποιος δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, σπεύδω να τον/την ενημερώσω σχετικά, να του πω όλα όσα έχω ανακαλύψει... Και πολύ μου αρέσει.

Βέβαια υπάρχουν και στιγμές που το κρατάω όλο για μένα, που νιώθω ότι κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει πραγματικά.

Χθες πάντως ο Γ. έβαλε το αυτί του πάνω στην κοιλιά μου και μου 'πε ότι ακούει την καρδιά του και κάτι περίεργα γλου-γλου-γλου που κάνει όταν κινείται. Ε, αυτό λοιπόν είναι μόνο δικό του...

Unconditional love

2010-06-08T10:15:00.003+03:00

Είναι περίεργο να λατρεύεις κάποιον χωρίς καν να τον γνωρίζεις.

Θυμάμαι στο γυμνάσιο μια συμμαθήτριά μου που είχε εμμονή με τον Τζιμ Μόρισον. Πέρα από τις εκτενείς -ακατάλληλες για κείνη την εποχή- περιγραφές των ερωτικών περιπτύξεων που ονειρευόταν, της έφτανε ακόμα και να τον έχει ...ταριχευμένο σε βιτρίνα και να τον κοιτάζει! Αντίστοιχα, μερικά χρόνια αργότερα μια άλλη είχε κολλήσει με τον Μπραντ Πιτ και τον Τζόνι Ντεπ και μας έθετε παράλογα διλήμματα "ποιον θες εσύ και ποιον εγώ" στα οποία ενίοτε, ανάλογα με τα κέφια της, εισέβαλε και η ...Κιμ Μπάσιντζερ.

Τέλος πάντων. Τέτοιες μανίες παίζουν ακόμα -και όχι μόνο στις μικρότερες ηλικίες (π.χ. έχω μια συνάδελφο που φαντασιώνεται τον πρώην επίτροπο Περιβάλλοντος)- όμως εγώ δεν εννοώ αυτές. Αλλά αυτό το πλάσμα που μεγαλώνει μέσα μου. Που το λατρεύω κάθε μέρα και πιο πολύ.

Μια μέρα, πριν από 3-4 μήνες, αναρωτιόμουν ποιον θα διάλεγα να δω αν γινόταν με ένα τσαφ να εμφανιστεί ξαφνικά μπροστά μου. Η πρώτη σκέψη πήγε στη μάνα μου. Ομως η εικόνα άλλαξε αυτομάτως με εκείνην ενός αφράτου φρέσκου μωρού. Ναι, αυτόν θέλω να δω. Ανυπομονώ όσο δεν φαντάζομαι.

ΥΓ. Μάλλον έχω αρχίσει να λαλάω (λιγάκι)...

Αυτό κι εγώ

2010-05-30T12:57:00.005+03:00

Είναι φορές που αισθάνομαι ότι ζω σε έναν παράλληλο κόσμο. Κι αυτό το συναίσθημα έχει ενταθεί τώρα, με την εγκυμοσύνη. Ενώ συμμετέχω στις συζητήσεις και γενικώς δηλώνω την παρουσία μου όπου πάω, είναι ταυτόχρονα σαν να είμαι απούσα, να λειτουργώ δηλαδή σε δύο επίπεδα. Το ένα, με τον αγαπημένο, τους φίλους / συγγενείς / συναδέλφους, είναι ανοιχτό και διάφανο, ενώ το δεύτερο είναι πιο εσωτερικό, σαν μια μυστική -σχεδόν συνομωτική- συνομιλία με το έμβριο, που αν και δεν είναι απαραίτητα συνειδητή, υπάρχει.
Συμβαίνει σε όλες; Φαντάζομαι πως ναι, δεν πρέπει να λέω κάτι πρωτότυπο. Απλώς κάποιες στιγμές αυτή η αίσθηση, που είναι ωραία, με απομονώνει - είναι σαν όλα τα άλλα ξαφνικά να ξεθωριάζουν και στην εικόνα να κυριαρχεί μόνο ΑΥΤΟ κι εγώ. Ε, τότε χάνομαι και θέλω επειγόντως να γυρίσω σπίτι να χαϊδέψω την κοιλιά μου...

Ημερολόγια εγκυμοσύνης

2010-05-20T14:35:00.003+03:00

Είπα ότι εφόσον αισθάνομαι μια χαρά, θα συνεχίσω να δουλεύω. Ελα όμως που όσο περνάει ο καιρός, τόσο χάνω την όρεξή μου όπως επίσης και την αποδοτικότητά μου... Έρχομαι στο γραφείο νωρίς νωρίς και γύρω στις 2 με πιάνει μια απίστευτη τάση φυγής. Κι όταν πάω σπίτι ξαπλώνω ανάσκελα στον καναπέ (η αλήθεια είναι ότι σε οποιαδήποτε άλλη στάση με ταράζουν τα πλευρά μου) και αν δεν διαβάζω (πάλι καλά που το κάνω ακόμα και μάλιστα πολλές φορές φωναχτά να ακούει το μωρό - καλύτερα από το να του απαριθμώ την ειδησεογραφία της ημέρας, ε;) ή δεν βλέπω μαλακίες στην τηλεόραση, χαζεύω. Το ταβάνι, το μπαλκόνι, τα νύχια μου. Εποικοδομητικό δε λέω.

Θα αντέξω όμως, έστω και με μειωμένη προσοχή και ελάχιστη υπομονή.

Επιπλέον ψάχνω και μαγιό εγκυμοσύνης χωρίς τύχη φυσικά μια κι όλα είναι με φρου-φρου, πουά και πολλά πολλά ροζ...

Ολίγον ασυνάρτητα...

2010-05-13T13:23:00.005+03:00

10 το πρωί στο τρένο Πειραιάς - Κηφισιά. (Για ένα τέταρτο όρθια και στριμωγμένη, στο υπόλοιπο καθιστή χάρη σε μια κυρία που εκτίμησε την κοιλιά μου...) Η κουβέντα από πίσω μου έχει ανάψει - μιλάνε όλοι για όλα, ολίγον ασυνάρτητα: να μην πάει κανείς μας να ψηφίσει στις δημοτικές εκλογές / δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα / αίσχος / όπως μ' εκείνο το παιδί τον Αλέξανδρο που σκότωσαν στα Εξάρχεια και πάει λέγοντας.

Απέναντί μου κάθεται ηλικιωμένη με τιρκουάζ σταυρό (και ταιριαστή μπλούζα) κι εκείνη τη μόνιμη έκφραση μιζέριας που σταθεροποιεί το χαμόγελο προς τα κάτω. Τη σκουντάει η διπλανή όταν πάει να σηκωθεί από τη θέση της και σχεδόν τη βρίζει.

Δυο στάσεις παρακάτω ανεβαίνουν 4 νεαρές γύρω στα 20. Με καυτά σορτς/μίνι, τανκ τοπ/εξώπλατα, σαγιονάρες, ανταύγειες. Φρέσκες. Γελάνε δυνατά και σπρώχνονται με χάρη.

Στο Mall, ετοιμάζονται να κατέβουν. Στην πόρτα διασταυρώνονται με 5 φωνακλάδες συνομήλικούς τους τίγκα στην τεστοστερόνη οι οποίοι σε ένα δευτερόλεπτο τους έχουν κάνει καμάκι εξπρές -σήκωσε λίγο τη φούστα σου / δώσε μου το τηλέφωνό σου / σε αγαπώ. Στο εσωτερικό του τρένου πλέον -μόνοι- ανταλλάσσουν μεταξύ τους χαριτωμενιές και ...κλωτσιές. Ο ένας -ο πιο ωραίος αλλά κι ο πιο μαλάκας- τρίβει τον καβάλο του.

Και τώρα τι;

2010-05-10T16:47:00.003+03:00

Αυτές τις μέρες έχω μπλοκάρει. Δεν είναι είδηση, σε όλους έχει συμβεί, το ξέρω.
Όμως έχω επίσης διχαστεί. Ανάμεσα στη βαθιά θλίψη και την οργή που μου προκαλούν όλα αυτά που συμβαίνουν, και τα οποία πονάω ακόμα και να σχολιάσω, και σ' αυτό που μεγαλώνει μέσα στην κοιλιά μου. Θέλω να το προστατεύσω από τους ξαφνικούς λυγμούς μου, την ένταση, την αϋπνία ή τα δυσάρεστα όνειρα, όμως δεν κλείνω μάτια ούτε αυτιά στις ειδήσεις, ανάβω το ραδιόφωνο αμέσως μόλις ξυπνήσω, ενώ το βράδυ, αν και μπαϊλντισμένη πλέον από τη δουλειά, κρέμομαι από τα χείλια των τηλεοπτικών συναδέλφων μου λες και μου κρύβουν την αλήθεια.

Κι ο Γ., εξπέρ πλέον επί των οικονομικών (αλλά και των κοινωνικών), διεθνών και ημετέρων, φτάνει στο σπίτι εξοπλισμένος με όλες τις διαστάσεις του προβλήματος καθώς και κάποιες λύσεις, τις οποίες συζητάμε (ή μάλλον μου εκθέτει) μέχρι εγώ να πέσω μισολιπόθυμη στον καναπέ κι αυτός να ξαναβουτήξει στα αγαπημένα του ενημερωτικά σάιτ.

Για να μου πει στο τέλος, όταν πια έχει περάσει η ώρα κι έχω αποκοιμηθεί, ότι πρέπει να είμαι αισιόδοξη, ότι θα πάμε καλά θα το δεις, κι εσύ φρόντισε να μην στενοχωριέσαι - για τους γνωστούς λόγους...

Back to the '70s?

2010-04-28T16:09:00.004+03:00

Μια μέρα, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, συζητούσα με τον Γ. για το πώς θα ήθελα να μεγαλώσουμε το παιδί μας.

Είχα στο μυαλό μου εικόνες (απομόνωσα τις ευχάριστες) από τη δική μου παιδική ηλικία, τότε παλιά στα μέσα της δεκαετίας του '70, που κάναμε αμέριμνοι ποδήλατο και μακρινές βόλτες και κανείς δεν ανησυχούσε, παίζαμε με κούκλες, αυτοκινητάκια και ζωγραφίζαμε με δαχτυλομπογιές, ξέρεις, τότε που η Κηφισίας ήταν μια στενή λεωφόρος, που κοντά στο γηροκομείο είχε ένα λούνα παρκ (δεν κάνω πλάκα) κι ο ανισόπεδος κόμβος ήταν άγνωστη λέξη για όλους, τα αδέρφια βασιλόπουλοι στον Φάρο Ψυχικού είχαν χωριστεί σε αβ και γίγας ("ο κίτρινος αβ" τον αποκαλούσα γιατί είχε κίτρινο στο σήμα του, τώρα έχει αντικατασταθεί από συγκρότημα πολυτελών καταστημάτων), τα λεωφορεία είχαν ακόμα εισπράκτορα - μα τι λέω;

Τέλος πάντων, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, έτσι όπως πάνε τα πράγματα στην οικονομία της χώρας, πολύ φοβάμαι ότι κάπως έτσι θα το μεγαλώσουμε...

Ημέρα της Γης σήμερα...

2010-04-22T15:47:00.004+03:00

Ωραιότατο βίντεο της Greenpeace
http://www.greenpeace.org/international/getinvolved/give-earth-a-hand

και, εναλλακτικά, η νέα σειρά της Ιζαμπέλα Ροσελίνι "Green Porno" σχετικά με την αναπαραγωγή των ζώων...
http://link.brightcove.com/services/player/bcpid1745093298?bctid=77813787001

Scary...

2010-04-15T14:28:00.002+03:00

http://www.newyorker.com/arts/critics/books/2008/11/17/081117crbo_books_acocella

Ενδιαφέρον και κάπως τρομακτικό άρθρο για το "overparenting". Αν και είναι ακόμα νωρίς...

Διαπιστώσεις/απορίες

2010-04-14T18:19:00.003+03:00

Τα πρώτα σύννεφα στον γάμο των γονιών μου φάνηκαν -ή καλύτερα πιστοποιήθηκαν- λίγο πριν ο πατέρας μου κλείσει τα σαράντα. "Στα σαράντα ξεκινάει η εμμηνόπαυση στους άντρες" έλεγε η μάνα μου, αλλά εγώ ήμουν μόλις 8 και δεν πολυκαταλάβαινα. Παρόλα αυτά το θυμάμαι μια και συνήθιζε να το επαναλαμβάνει συχνά πυκνά.

Ε, ο μπαμπάς μου είχε αρχίσει πλέον να απλώνει χέρι και σε ...γειτονικά νοικοκυριά (για να το πω σεμνά) και μια του κλέφτη δυο του κλέφτη, τσακώθηκε. Και επήλθε η ρήξις η οποία ωστόσο διήρκεσε πολλάαα χρόνια (με τα ανάλογα πισωγυρίσματα) μέχρι να μπει οριστικό λουκέτο στη σχέση, κοινώς να βγει το διαζύγιο. Σημειωτέον ότι οι γονείς μου ήταν μαζί από έφηβοι.

Πώς μου ΄ρθαν όλα αυτά; Μου ήρθαν απλώς γιατί βλέπω ότι φίλοι και γνωστοί που παντρεύτηκαν και κυρίως έκαναν παιδί/ιά γύρω στα 30, τώρα που έχουν κλείσει πλέον τα σαράντα, έχουν μπει σε αντίστροφη τροχιά, με άλλα λόγια χωρίζουν ο ένας μετά τον άλλον. Κάτι σαν φαινόμενο ντόμινο.

Και διερωτώμαι, εγώ που μόλις παντρεύτηκα (ναι, το έκανα κι αυτό -προ μηνός ενώπιον δημάρχου και στενών συγγενών- και δεν πόνεσε) και περιμένω παιδί μετά τα 40, είμαι στο απυρόβλητο; Θέλω να ελπίζω πως ναι...

Ma tante P.

2010-04-12T18:00:00.003+03:00

Η θεία μου, η αδερφή του πατέρα μου, είναι 85 χρόνων. Έχασε τον άντρα της τον Ιούλιο του 1996 κάτω από περίεργες συνθήκες. Δηλαδή έμφραγμα έπαθε ο άνθρωπος, τίποτα περίεργο στην ουσία, απλώς περίεργος είναι ο λόγος που το έπαθε: φανατικός Παπανδρεϊκός συγκινήθηκε σφοδρά καθώς παρακολουθούσε την κηδεία του Ανδρέα Παπανδρέου, με αποτέλεσμα να μην αντέξει η καρδιά του. Ηρωικός θάνατος δεν λέω...

Έκτοτε η θεία μου παρέδωσε τα όπλα. Παρόλο που είχαν παντρευτεί με προξενιό κι ο θειός μου ήταν περίεργη προσωπικότητα, φαίνεται ότι διατηρούσαν ένα ιδιαίτερο είδος αγάπης που τους κράτησε στο ίδιο κρεβάτι για περισσότερα από 35 χρόνια.

Κατά συνέπεια η θεία μου αφέθηκε. Χωρίς να έχει κανένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, αποφάσισε μέσα σε ένα μόλις καλοκαίρι να εγκαταλείψει τις καθημερινές της ασχολίες, σταμάτησε να περπατάει, να ψωνίζει, να κυκλοφορεί γενικώς. Αντιθέτως ενίσχυσε δεόντως τις απαιτήσεις της από τα παιδιά της -οι οποίες αν και μηδαμινής σημασίας τα κρατάνε σε εγρήγορση- ενώ ταυτόχρονα εγκατέλειψε και τις λειτουργίες του νου. Δεν "χάζεψε" -συγνώμη θεία- απλώς απόκτησε επιλεκτική μνήμη/σκέψη/ομιλία. Για παράδειγμα, όποτε με βλέπει με ρωτάει τι κάνει η μάνα μου και αν θα έρθει. Την πρώτη έπαθα σοκ, τη δεύτερη επίσης, ε, μετά τις 10 φορές της απαντάω χαλαρά ότι δεν θα μπορέσει να έρθει. Σημειωτέον, γνωρίζει τα πάντα. Προφανώς αρνείται να το δεχτεί μια και είχαν ζήσει πολλά χρόνια δίπλα δίπλα, τότε που μέναμε με τη γιαγιά μου, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία...

Αυτό το Πάσχα την είδα πάλι. Με την κοιλιά τούρλα περίμενα την επίμαχη ερώτηση. Παρόλα αυτά δεν είπε τίποτα κι όταν η ξαδέρφη μου της ανακοίνωσε ότι περιμένω μωρό, έδειξε να χαίρεται, με ρώτησε διάφορα για την εγκυμοσύνη και μετά γύρισε ήρεμη στη γωνιά της.

Μαζεύω στοιχήματα για το τι θα πρωτοθυμηθεί την επόμενη φορά που θα με δει...

Μerci lord

2010-04-01T18:31:00.003+03:00

Aλίμονο σε όσους έτυχε να μείνουν μέσα αυτό το Πάσχα και κάποιος έσπρωξε το χέρι τους στο τηλεκοντρόλ. Μονοκαλλιέργεια η TV. Ο Χριστός, η Μαγδαληνή και η υπόλοιπη παρέα σε όλες τις βερσιόν, πάνω κάτω και πλαγίως.
Χωρίς όρια. Χωρίς αναστολές. Και κυρίως χωρίς φαντασία.
Μόνο με κάποια διαλείμματα για πέναλτι...
Κι αυτός ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, η κόπια πρέπει νά ΄χει λιώσει από το συνεχές παίξιμο.
Ναι, ξέρω η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, ειδικά σε περίοδο κρίσης, αλλά έλεος πια!

Τίποτα δεν είναι όπως παλιά

2010-03-26T10:35:00.006+02:00

Χθες (θα) γιόρταζε η μαμά μου. Πήγα στο νεκροταφείο, παρά τις αντιρρήσεις του Γ. ο οποίος τελικά με συνόδευσε.

Το Α' ήσυχο, χωρίς κηδείες και μνημόσυνα, λόγω αργίας φαντάζομαι. Μόνο ένας νεαρός παπάς "ασφαλείας" που κυκλοφορούσε με θυμιατό κι είχε παρκάρει το αυτοκίνητό του μέσα στον χώρο και μάλιστα με ενεργοποιημένο τον συναγερμό.

Ο τόπος ήταν γεμάτος γύρη - θυμήθηκα τις αλλεργίες που την ταλαιπωρούσαν και τον μεγάλο φόβο της για τις κάμπιες. Κι έμελλε να ταφεί κάτω από ένα μεγάλο πεύκο (και δυο τρεις τάφους πιο κάτω από τον Λάμπρο Κωνσταντάρα που επίσης δεν άντεχε)!

Της μίλησα για το εγγόνι της, της είπα ότι μου λείπει. Πολύ...

Μ' έπιασαν τα κλάματα και το παράπονο. Τίποτα δεν είναι ίδιο - ούτως ή άλλως όμως.

What is "filotimo"?

2010-03-18T16:32:00.004+02:00

Και από την άλλη, ειδικά στη δουλειά μου, όλες αυτές που σπεύδουν να μου δώσουν συμβουλές για μια υγιή εγκυμοσύνη, στη ουσία δεν πολυκόπτονται μια και συνεχίζουν να καπνίζουν σαν φουγάρα μέσα στη μούρη -και κατ' επέκταση την κοιλιά- μου!
Ειλικρινά δυσκολεύομαι να κατανοήσω το ελληνικό "φιλότιμο"...

Αλλάζοντας σχήμα

2010-03-16T19:47:00.005+02:00

Ένα ακόμα περίεργο πράγμα -που μ' ενοχλεί όμως- είναι όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά που ακούω από τότε που πλέον φαίνεται για τα καλά η κοιλιά μου.

Λέω για τα σχόλια από μητέρες και μη, ενίοτε και από άντρες, τα οποία αφορούν:
-το νέο φυζίκ της μέλλουσας μαμάς: είναι μυτερή η κοιλιά σου / δεν έχεις κάνει προγούλι άρα θα κάνεις αγόρι, έχεις γλυκύνει / φάρδυνε η λεκάνη σου / δεν έχεις βγάλει σπυράκια άρα θα κάνεις κορίτσι
-τη συμπεριφορά της: να μην σηκώνεις ποτέ το χέρι σου ψηλά είναι επικίνδυνο, να μην ανεβαίνεις σκάλες, να μην δουλεύεις πολύ και βγει εξαμηνίτικο, μην σκύβεις, μην κοιμάσαι δεξιά, μια φίλη μου έκανε αυτό και το άλλο και έπαθε εκείνο και το παρακάτω
-τις στιλιστικές της επιλογές: γιατί δεν φοράς σαλοπέτ, φορέματα, κολάν και φόρμες;
-το όνομα του μωρού: αν είναι κορίτσι θα του δώσεις το όνομα της μάνας σου, αν είναι αγόρι του πεθερού σου (ο κατά τ' άλλα "κουλ" μπαμπάς μου) - μα δεν μπορεί θα έχετε αποφασίσει πια πώς θα το βγάλετε γιατί δεν μας λες;

Και πάει λέγοντας.
Δεν ξέρω αν υπερβάλλω, άλλωστε δεν μου έχει ξανασυμβεί και γενικώς δεν έχω συνηθίσει τέτοιο καταιγισμό ερωτήσεων που σε κάποια φάση μάλιστα φτάνει στα όρια της αδιακρισίας, όπως πχ. στο θέμα των κιλών, ή του γκραν γκινιόλ, όπως πχ. στην λεπτομερή περιγραφή εγκυμοσύνων με άσχημη εξέλιξη.

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι άλλοι που απλώς χαμογελούν και μου τρίβουν την κοιλιά σαν να 'μαι ο Βούδας...

ΥΓ. Για να μην φανώ αχάριστη και κακιά οφείλω να συμπληρώσω ότι γνωρίζω ότι όλα αυτά τα σχόλια γίνονται με τις καλύτερες προθέσεις. Απλώς κάποια δυσκολεύομαι να τα χωνέψω...

La luz

2010-03-03T13:55:00.005+02:00

Εντυπωσιάζομαι πραγματικά. Για τις αντιδράσεις του κόσμου λέω.
Όποιος μαθαίνει ότι δεν έχω φάει πολύ αλλά απλώς διανύω τη 19η εβδομάδα της εγκυμοσύνης μου, με αγκαλιάζει και με φιλάει με απίστευτη, ειλικρινή χαρά. Οι γυναίκες στο γραφείο, κυρίως εκείνες που φαίνεται ότι έχουν ανατραφεί με το όραμα του πρίγκιπα και της αγίας οικογένειας, με κοιτούν σχεδόν λατρευτικά.
Σκέφτομαι ότι η δική μου οικογένεια που μετράει αρκετούς ανύπαντρους, χωρισμένους, ακόμα και χήρους και μόλις ένα παιδάκι, αν και αντέδρασε όπως περίμενα -"κουλ" και χωρίς πολλά πολλά- ελαφρώς με απογοήτευσε. Εδώ έφτασα στο σημείο να εκμαιεύσω από τον αδερφό μου, μετά από τόσο καιρό χλιαρής αντιμετώπισης, αν χαίρεται τελικά που θα γίνει θείος! Μου είπε ναι φυσικά, παρόλο που μάλλον δεν αντιλαμβάνεται -ακόμα- το γιατί.
Ελπίζω όταν επιτέλους το νέο πλάσμα βγει στο φως (μ' αρέσει πολύ η έκφραση "dar a luz" που χρησιμοποιούν οι Ισπανοί για το "γεννάω") να λάμψουμε όλοι...

Α Paris...

2010-03-02T17:24:00.003+02:00

Τέσσερις μέρες στο Παρίσι.
Ακόμα και με τον τυφώνα Συνθιά να σαρώνει τα πάντα, παραμένει υπέροχο.
Στην επιστροφή, το συνηθισμένο ερώτημα: Γιατί το αυτονόητο (ανοιχτοί και καθαροί δρόμοι, πάρκα με χώμα, χώροι χωρίς τσιγάρο, τοίχοι και λεωφόροι χωρίς διαφημιστικές πινακίδες κλπ.) στην Ελλάδα πρέπει να αποτελεί μονίμως αντικείμενο σκληρής διαπραγμάτευσης και αντιπαράθεσης (α, πρόσφατα και διαβούλευσης);

Χωριστά/μαζί

2010-02-16T17:56:00.005+02:00

Αυτές τις μέρες δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι τη μάνα μου. Τι θα έλεγε, πώς θα αντιδρούσε στα νέα. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, όχι πάνω από 13, μου είχε πει "εσύ δεν θα γίνεις καλή μαμά". Δεν ξέρω τι την είχε ωθήσει να πει τέτοια χοντράδα, ποτέ δεν κατάλαβα, ούτε αργότερα, όταν σε οικογενειακή συνάθροιση συζητήθηκε το θέμα της μητρότητας. Η μάνα μου, μού είχε εξαπολύσει μια αλλόκοτη επίθεση (είχε πιει και λίγο παραπάνω κρασί, οπότε η ένταση ήταν ακόμα μεγαλύτερη), όταν είπα ανοιχτά, ότι ναι, το σκεφτόμουν να κάνω παιδί, γιατί όχι. Εκείνη άλλωστε είχε αφιερώσει όλη της τη ζωή στα παιδιά της, χωρισμένη από τα 38 της χωρίς άλλες σχέσεις, περιστασιακές και μη. Οπότε ναι, γιατί όχι; Αργότερα, φιλοσοφώντας το κατάλαβα ότι πρόβαλε πάνω μου όλες τις δικές της ανασφάλειες, τον φόβο ότι η κορούλα της θα την πατήσει όπως κι αυτή...
Μαμά τώρα δεν είσαι εδώ και δεν με βλέπεις. Ομως σε πληροφορώ ότι αυτή είναι η πιο χαρούμενη περίοδος της ζωής μου και πολύ θα 'θελα να την περνούσαμε μαζί.

Νο getting any younger

2010-01-29T17:17:00.006+02:00

H οικογένειά μου γερνάει.

Είμαστε όλοι πλέον πάνω από τα σαράντα - με πιο πρόσφατο entry σ΄αυτή τη "μαγική" δεκαετία τον αδερφό μου. Από τα έξι πρώτα ξαδέρφια μου -τρία από τη μεριά της μάνας μου κι άλλα τόσα από του πατέρα μου- συν τον αδερφό μου επτά και με μένα οκτώ, έχει βγει μόνο ένα νεαρότερο μέλος. Οι υπόλοιποι ζούμε ανύπαντροι, μόνοι ή με γκόμενες/ους "προστατευμένοι" από τα δύσκολα και τα σκληρά της οικογενειακής ζωής.

Θυμάμαι μάλιστα τον αδερφό μου, έφηβο ακόμα, να αντιμετωπίζει με τρόμο την προοπτική ότι ξανθός γαρ θα 'βγαζε ένα κοριτσάκι εξίσου ξανθό, με μπούκλες όμως και γαλάζια μάτια σαν τα δικά του.

Γι' αυτό κι η δική μας απόφαση να γίνουμε γονείς (ναι, αυτό είναι το μυστικό που έκρυβα επιμελώς τόσο καιρό και που μ' έκανε να μην μπορώ να σταυρώσω καμιά -άλλη- λέξη) δημιούργησε κάποια ένταση. Με την καλή έννοια θα έλεγα αν και γενικώς κανείς δεν ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικός. Πιο κομπλαρισμένος απ' όλους ήταν φυσικά ο πατέρας μου, που δεν το 'χει το παππουδίστικο, αλλά που θα πάει, θα συνηθίσει. Ήδη με ρωτάει καθημερινά χαζογελώντας "το παιδί τι κάνει;"

Ωστόσο, ο καλύτερος χαρακτηρισμός -"είστε πολύ θαρραλέοι"- ήρθε από τον μεγάλο μου επαγγελματία-εργένη-ξάδερφο, γι' αυτό κι εγώ του υποσχέθηκα να του δίνω "να κάνει λίγο" μπας κι αλλάξει γνώμη.

Wish me luck!

Καλή Χρονιά με καθυστέρηση

2010-01-22T13:11:00.004+02:00

Ούτε καλή χρονιά δεν έχω ευχηθεί η απαράδεκτη! Οπως είπα και πέρσι, έχουν συμβεί πολλά, πάρα πολλά. Καλά ευτυχώς. Ομως δεν είμαι έτοιμη ακόμα να γράψω γι' αυτά, για τίποτα τελικά δεν μπορώ να γράψω μια και όλα τα υπόλοιπα μου φαίνονται απλές οδοντόκρεμες. Μπορεί και να υπερβάλω... Υπομονή.

Χρόνια πολλά κατ' αρχήν

2009-12-27T14:08:00.006+02:00

Καιρό έχω να γράψω. Συνέβησαν πολλά όλο αυτό το διάστημα και φαίνεται ότι χρειάζομαι χρόνο για να τα αφομιώσω. Κάποια βέβαια θα τ' αφήσω στην προηγούμενη χρονιά άλλα όμως θα τα πάρω μαζί στην επόμενη. Και ευτυχώς είναι τα ευχάριστα.

Προσπαθώ να κάνω απολογισμό αυτές τις μέρες. Δεν είναι εύκολο. Κυρίως γιατί πάω ακόμα πιο πίσω από το 2009 και μετράω παλιότερες πληγές ή/και ρυτίδες χαράς. Καμιά φορά.

Γενικά είμαι καλά όμως. Και κάθε χρόνος που περνάει ανακαλύπτω ότι έχω ευρύτατα όρια αντοχής. Για να δούμε, καινούργια δεκαετία ξεκινάει. Πάλι.

No comment

2009-12-11T17:41:00.001+02:00

(μόνο ένα μικρό: αυτή δεν είμαι εγώ αλλά θα μπορούσε)

Μακάβρια "πλάκα"

2009-12-09T19:15:00.004+02:00

Είδα πάλι στο όνειρό μου τη μάνα μου. Ήταν ζωντανή λέει, ήρθε χαλαρά σαν να μην είχε περάσει μια μέρα και μου 'πε τι γίνεται καλά είσαι; Μαμά που είσαι; Εδώ είμαι. Μα αφού έχεις πεθάνει; Μα αυτό ήταν μια πλάκα. Είχα πάει ταξίδι να ξεσκάσω... Και δεν σκέφτηκες ότι θα στενοχωριόμουν πλάνταξα στο κλάμα! Έλα τώρα, συγνώμη μην κάνεις έτσι, αφού είμαι εδώ και μια χαρά.
(Πήγα στον τάφο -στον ύπνο μου- κι ο χώρος ήταν κενός, έτοιμος να δεχτεί τον επόμενο... Ευτυχώς μετά ξύπνησα αλλά ήταν πολύ νωρίς για να σηκωθώ. Από σήμερα θα κοιμάμαι από διαφορετικό πλευρό μπας και αλλάξει η νυχτερινή μου τύχη.)

Έξω!

2009-12-03T16:28:00.001+02:00

Βγαίνω από το πλάνο κι από τη μαλακία (μου).

UGHH

2009-12-02T15:42:00.004+02:00

Ένα περίεργο πράγμα.
Που όσο περνάει ο καιρός επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο: ο ρόλος της μάνας μου, πέρα από όλα τ' άλλα, και ως τροχονόμου, ως διαμεσολαβητή.
Το έκανε στο παρελθόν μ' εμάς και τον πατέρα μας - επέμενε να του τηλεφωνάμε, να του μιλάμε, να διατηρούμε καλή σχέση μαζί του, παρόλο που του 'χε πολλά φυλαγμένα.
Το ΄κανε βέβαια κι όταν τσακωνόμουνα μικρή με τον αδερφό μου...
Και τώρα, που δεν ζει πια -πρέπει να το ΄χω ξαναγράψει- οι δεσμοί διαταράχτηκαν, δεν υπάρχει διαμεσολάβηση κι ο καθένας λέει και κάνει ό,τι θέλει χωρίς έλεγχο, χωρίς "ντροπή".
Πάντα θεωρούσα ότι ο αδερφός μου ήταν ο καλύτερός μου φίλος. Παρόλο που έχουμε άλλη αντίληψη για τα πράγματα, άλλες προτεραιότητες, είναι Ο Αδερφός μου.
Όταν μάλιστα αρρώστησε η μάνα μας, οι συνθήκες μας έφεραν ακόμα πιο κοντά, σαν ένα ενιαίο μέτωπο, θωρακισμένοι απέναντι στον πόνο.
Μετά πέθανε, η σχέση χαλάρωσε. Μέχρι που ήρθε η κρίση.
Πάντα αναρωτιόμουν πώς γίνεται και μαλώνουν τ' αδέρφια για λεφτά, τώρα το λούστηκα και δεν μ' αρέσει καθόλου.
Μπορώ παρακαλώ να γυρίσω πίσω στην παιδική ηλικία;

Take it easy

2009-11-26T14:48:00.005+02:00

Ε να λοιπόν: σήμερα το πρωί στην εφορία (Ψυχικού - η χειρότερη). Πηγαίνετε να πάρετε αριθμό πρωτοκόλλου στον ημιώροφο. Καλημέρα σας. Μια στιγμή έχω άλλο έγγραφο. Κάτσε. Απθώσου που λέμε και στο χωριό μου. Είμαι από το Αγρίνιο. Κοίτα πόσα χαρτιά έχουν μαζευτεί από χθες, πόσα νομίζεις ότι είναι; Πολλά. Από που είναι η καταγωγή σου. Από εκεί. Εγώ από Αγρίνιο. Τικ τικ τικ τικ. (65άρης. Ξετυλίγει κωλόχαρτο και φυσάει τη μύτη του. Γράφει στο pc με τον δείκτη του δεξιού χεριού μόνο, το οποίο έχει κι ένα τεράστιο νύχι στο μικρό δάκτυλο - και μάλιστα πολυκαιρισμένο. Φοράει μακρυμάνικη μακό λερωμένη. Από καφέ πιθανόν. Η χειροποίητη ταμπελίτσα με το όνομά του έχει τοποθετηθεί ανάποδα...)

Κάποια στιγμή

2009-11-24T19:42:00.003+02:00

Μου λες έχεις καιρό να γράψεις γιατί δεν γράφεις σου λέω δεν ξέρω τι από τη μια είναι όλα αυτά που συμβαίνουν κάθε μέρα που κάποια φορά έχουν ενδιαφέρον αν και εξαρτάται πώς θα τα δεις και ποια είναι τελικά αυτά που αφορούν κι άλλους πέρα από σένα κι από την άλλη είναι όλες αυτές οι εικόνες οι αναμνήσεις "οι θύμησες" που 'ρχονται ξαφνικά χωρίς να ρωτήσουν αν κοιμάσαι αν δουλεύεις αν κάνεις ό,τι θες οπότε ναι δεν ξέρω τι ούτε πότε ξανά αλλά σίγουρα κάτι κάποτε

Πότε μπήκες πρώτη φορά στη θάλασσα;

2009-11-19T19:54:00.006+02:00

Χθες βράδυ δεν κοιμήθηκα καλά. Το κεφάλι μου βούιζε, είχα ταχυπαλμία, τα κόκκαλά μου σχεδόν τα άκουγα από τον πόνο. Είπα πάρε 4-5 βαθιές ανάσες. Δεν δούλεψε. Πήρα κι άλλες δυο κι είπα σκέψου κάτι ωραίο.
Τη θάλασσα. Τη θάλασσα πάντα σκεφτόμουν όταν είχα ζόρια και συγκεκριμένα τον βυθό της Χρυσοπηγής στη Σίφνο.
Είπα, πότε θυμάσαι να μπήκες πρώτη φορά στη θάλασσα; Από φωτογραφίες ξέρω ότι πρέπει να ήμουν το πολύ δύο χρόνων. Στέκομαι στην πόρτα μιας καμπάνας στη Βουλιαγμένη -η παραλία φαίνεται μαγική- φοράω ολόσωμο σκούρο μαγιό και ναυτικό καπέλο. Κρατάω μια κουλούρα. Δεν την θυμάμαι αυτή τη σκηνή, αλλά αυτή πρέπει να' ναι από τις πρώτες μου επαφές με τη θάλασσα.
Θυμάμαι όμως την Άνδρο. Είμαι γύρω στα 3. Η μαμά μου είναι έγκυος στον αδερφό μου. Φοράω βατραχοπέδιλα, μπρατσάκια κι ένα ριγέ πολύχρωμο μαγιό. Εχω μακριά κατσαρά μαλλιά κι έναν αέρα περίεργα σοβαρό. Μπαίνω στη θάλασσα με την όπισθεν. Κάποιον από τους μεγάλους πρέπει να είχα δει να το κάνει.
Εκτός αν πάλι όλα αυτά είναι φωτογραφικές αναμνήσεις. Ωστόσο η φωτογραφία που αποτυπώνει αυτή τη σκηνή δεν έχει χρώμα, κι εγώ θυμάμαι πολύ έντονα εκείνο το μαγιό: πράσινο, πορτοκαλί, λευκό...
Οπότε, δεν μπορεί, ανάμνηση θα είναι.

White winter hymnal

2009-11-18T11:44:00.003+02:00

I was following the pack
all swallowed in their coats
with scarves of red tied 'round their throats
to keep their little heads
from fallin' in the snow
And I turned 'round and there you go
And, Michael, you would fall
and turn the white snow red as strawberries
in the summertime...

http://www.youtube.com/watch?v=DrQRS40OKNE

Οι Fleet Foxes βέβαια είναι από το Σηάτλ. Και άλλο Σηάτλ άλλο Αθήνα.
Τουλάχιστον όσον αφορά τον καιρό...

Η ζωή είναι αλλού;

2009-11-10T09:35:00.006+02:00

Την Κυριακή στην εκπομπή "η ζωή είναι αλλού" της Εύης Κυριακοπούλου είχε την Μαρίνα, την κόρη του Καραγάτση. Σε επανάληψη υποθέτω. Μιλούσε για τον πατέρα της, για τη σχέση τους. Εβδομήντα δύο ετών η Καραγάτση σήμερα και μόνο μια φορά θυμάται τον πατέρα της να της λέει ότι την αγαπάει, ντρεπόταν, δεν μπορούσε να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
Τι σύμπτωση.
Μόλις είχα γυρίσει από τραπέζι με τον μπαμπά μου. Είχα να τον δω κοντά δυο βδομάδες. Ήταν μόνος του χωρίς τη φίλη του κι εγώ επίσης χωρίς τον Γ. και τον αδερφό μου.
Κι ο πατέρας μου δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.
Όταν πέθαινε η μαμά δεν άντεχε να μπαίνει στο δωμάτιό της στο νοσοκομείο. Έκλαιγε και φορούσε μαύρα γυαλιά να μην το καταλάβουμε τάχα.
Προχθές όμως μου χάιδευε το χέρι και μου 'λεγε συνέχεια πόσο του έχω λείψει. Κι όταν πλέον αποχαιρετιόμασταν στο αυτοκίνητό μου, μου 'πε "πολύ σε αγαπάω". Με αιφνιδίασε και αντέδρασα κάπως αμήχανα, άτσαλα πετώντας βιαστικά ένα "κι εγώ / να προσέχεις στον δρόμο", κι έβαλα μπρος συγκινημένη.
Λίγες φορές τον θυμάμαι κι εγώ να το λέει κι η πιο έντονη είναι όταν θα έκανα εγχείριση σκωληκοειδίτιδας στα 19 μου. Είχε δακρύσει, μου κρατούσε το χέρι και μου έλεγε σε αγαπάω την ώρα που με μετέφερε το φορείο.

Κυριακάτικο ξύπνημα

2009-11-08T10:48:00.003+02:00

Άκουσα χθες ότι οι καύσωνες, που ειδικά στην Ελλάδα έχουν γίνει όλο και πιο συχνοί λόγω της αλλαγής του κλίματος, έχουν ανεβάσει τα ποσοστά της σχιζοφρένειας...
Τώρα βέβαια καύσωνα δεν έχουμε αλλά εμένα αυτά τα σκαμπανευάσματα του καιρού με τρελαίνουν.
Συν το γεγονός ότι περπατάω στον δρόμο και όλο πέφτω πάνω σε γυναίκες που μου θυμίζουν πολύ έντονα την μαμά μου. Μερικές φορές μάλιστα ξεπερνάω τα όρια: πχ είχα πάει για κούρεμα και λοξά απέναντί μου καθόταν μια κυρία στην ηλικία της πάνω κάτω. Είχε τα ίδια μαλλιά, παρόμοιο στιλ και διάβαζε με τον δικό της τρόπο. Έπαθα αυτόματα ταχυπαλμία και δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της.
Η κατάσταση αυτή -της ταχυπαλμίας- ούτως ή άλλως επανέρχεται δριμύτερη το βράδυ πριν κοιμηθώ, όταν οι μνήμες είναι πολύ πιο έντονες. Τότε της μιλάω σιγανά και την καληνυχτίζω.
Μετά είναι τα όνειρα. Πάντα με εκείνο το κίτρινο νυχτικό που φορούσε τις τελευταίες ημέρες, πάντα όρθια όμως και καλά, σε ένα περίεργο ωστόσο περιβάλλον, ανοίκειο... Έρχεται, συζητάμε, καθημερινά και εύκολα πράγματα συνήθως και μετά εξαφανίζεται, την χάνω και ξυπνάω κλαίγοντας.
Δεν είναι εύκολο όλο αυτό κι εκεί που αισθάνομαι ότι το διαχειρίζομαι καλά και "ώριμα", είναι σαν να πατάω πάλι πάνω σε κινούμενη άμμο...

Spaced out

2009-11-03T18:18:00.004+02:00

Αυτή/τη/στιγμή/νιώθω/τόσο/τσαλακωμένη/μπουχτισμένη/καπνισμένη/βαριεστημένη/που/θέλω/να/μπω/σε/ένα/διαστημόπλοιο/και/να/εξαφανιστώ/και/επειδή/ρωτάς/ναι/θέλω/να/σε/πάρω/μαζί/μου/να!

Σπόρπια/άσχετα

2009-10-29T13:37:00.005+02:00

Μετά από μια εβδομάδα έντονης οικολογικής επαγρύπνησης και πέντε περίπου μήνες στα Βόρεια προάστια αρχίζω να παρουσιάζω τα συμπτώματα της Μεγάλης/Bruce στον Κυνόδοντα του Λάνθιμου.

Οπότε χθες περιπλανήθηκα πυρετωδώς στο κέντρο. Με τις αναμενόμενες συνέπειες.

Περπάτησα μέχρι το Σύνταγμα μέσω Κολωνακίου. Όλοι έξω και όλες με μπότες UGH που επιβάλλει ο άγριος σουηδικός μας χειμώνας. Φαγητό στο Φουρίν Καζάν, όπου με λύπη διαπιστώνω συρρίκνωση μερίδων: το σάλμον τατάκι μετωνομάστηκε σε τάκι, ή απλώς ως είθισται ο πελάτης πληρώνει την ανακαίνιση του μαγαζιού; Καφές στο Clemente στη Βουκουρεστίου: 5.80 οι δύο εσπρέσο. Ο πάγκος σε εμπόλεμη κατάσταση, το σέρβις αντίστοιχο. (Ο μπάρμαν μας αγνοεί παντελώς και τηλεφωνάει στον άλλο μπάρμπαν: "Γιώργο, για πες πώς φτιάχνεται το νεγκρόνι, έχω ξεχάσει - θέλετε κάτι;") Για τις τουαλέτες του εν λόγω μαγαζιού τα λέμε άλλη ώρα.

Σινεμά Δαναός 2 και Το κορίτσι με το τατουάζ. Ο διπλανός μου δεν σταματάει να γκρινιάζει με τις στενές θέσεις ενώ καθόλη την ταινία μασουλάει ποπ-κορν.

Μετά Κηφισίας-κέντρο με τα πόδια μέσω Πανόρμου. Ωραίαιαια διαδρομή. Μπαρ και καφέ πάνω στο πεζοδρόμιο, μπουλντόζες που στρώνουν τον δρόμο, βρώμα, α και ένας συνειδητοποιημένος φιλόζωος να μαζεύει τα σκατά του σκύλου του με γάντια - αυτό και μόνο με έκανε να ξεχάσω όλα τα υπόλοιπα.

Σήμερα το πρωί ρίχτηκα στην Ερμού. Παλιατζήδες, εξωτισμός, πολύ τσιγάρο, πολλά φορτηγά και κυρίως πάρα πολύς θόρυβος. Στα βόρεια δεν ακούγεται τίποτα. Από το γραφείο μου μάλιστα δεν έχω καν πρόσβαση στον έξω κόσμο, δεν ξέρω αν είναι πρωί ή βράδυ, αν χιονίζει ή βρέχει μετεωρίτες!

Ααααα!!!

2009-10-24T09:49:00.004+03:00

Τέρμα με τις γουοντεργουμανιές....

Πώς γίνεται ώρες ώρες να αισθάνομαι υπέροχη και καταπληκτική, ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, ότι είμαι έξυπνη, με χιούμορ και όλα τα καλά πάνω μου τά' χω και την άλλη στιγμή όλα αυτά να αυτοαναιρούνται πανηγυρικά και να αισθάνομαι απύθμενα ούφο; Πώς λέγεται αυτό; Διχασμός προσωπικότητας; Υπάρχουν φορές που το φόκους χάνεται. Εντελώς.

Και μετά έρχεται ο 23άρης συνάδελφός μου ο Μ. που νομίζει ότι έχει κιόλας κατακτήσει τον κόσμο...

Μα τι λέω; Το οικο-πείραμα μου έχει ταράξει τα νεύρα. Και δεν είναι ακόμα ούτε καν 10 το πρωί. Ο Γ. κοιμάται και θέλω απελπισμένα τη μαμά μου. Θα έβρισκε κάτι να μου πει να με καθησυχάσει...

Οικοπάουερ-μέρος 2ον

2009-10-22T19:43:00.005+03:00

Και ο αγώνας συνεχίζεται.
Σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη στη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας - ηλεκτρικής βέβαια, γιατί την προσωπική δεν την υπολογίζει το πείραμα...
Αισθάνομαι ήδη σαν να είμαι στο μέσον μιας σκληρής δίαιτας, και κάθε τόσο μου εμφανίζονται από το πουθενά γλυκάκια, καναπεδάκια, ποτάκια και μύριες όσες απαγορευμένες λιχουδιές...

Οικοπάουερ

2009-10-21T12:15:00.004+03:00

Αυτές τις ημέρες συμμετέχω εθελοντικά σε ένα διεθνές (βλ. αμερικάνικο) οικολογικό πείραμα. Για μια εβδομάδα πρέπει να κάνω συγκεκριμένα πράγματα που θα με βοηθήσουν να μειώσω το αποτύπωμά μου στον πλανήτη (ή έστω να μάθω με ποιους τρόπους θα μπορούσα να το μειώσω)...

Έτσι, η πρώτη ημέρα ήταν αφιερωμένη στη μείωση των σκουπιδιών που παράγω. Παρόλο που γενικά είμαι συνειδητός πολίτης, κάνω ανακύκλωση, δεν παίρνω σακούλες αν δεν τις χρειάζομαι και τέλος πάντων δουλεύω για την προστασία του περιβάλλοντος εδώ και 12 περίπου χρόνια, το task αποδείχτηκε κομματάκι δύσκολο. Κυρίως επειδή δεν μπορούσα να πείσω τις διάφορες υπηρεσίες, όπως το καφενείο της γειτονιάς του γραφείου μου ή την κάβα όπου έπρεπε να αγοράσω ένα δώρο, το μεν να μου φέρει καφέ σε φλυτζάνι (με διαβεβαίωσαν ότι μπορούν αλλά τελικά δεν το έκαναν λόγω του ότι δεν χωρούσε λέει το πλαστικό καπάκι στο στόμιο του φλυτζανιού), το δε να μην βάλει περιτύλιγμα στο ποτό που είχα αγοράσει (όσο κι αν επέμεινα και αγόρευσα για τη μείωση των σκουπιδιών -με τη σύμφωνη ωστόσο γνώμη του ιδιοκτήτη- η κοπέλα εξαφάνισε στα υπόγεια το δώρο για να το τυλίξει επιμελώς κι εγώ έμεινα να τρώω τα νύχια μου...).

Την δεύτερη ημέρα, δηλαδή χθες, έπρεπε να μην χρησιμοποιήσω το αυτοκίνητό μου για τις μετακινήσεις μου. Εύκολο είπα. Ελα όμως που χρειάστηκε πρωί πρωί να πάω στον γιατρό για κάτι επείγον. Δικαιολογίες; Όχι αν εξηγήσω ότι ο γιατρός βρίσκεται σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από τη δουλειά μου (όπου παρεπιμπτόντως έπρεπε να είμαι από νωρίς) και η οποία επιπλέον δεν εξυπηρετείται εύκολα και κυρίως γρήγορα από τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Οπότε νούλα και η δεύτερη μέρα... Α, το project συνιστούσε μετακινήσεις με ποδήλατο, πόδια και car pooling (να μοιραστώ δηλαδή με κάποιον το αυτοκίνητό του/της/μου) αλλά στην Ελλάδα αυτό το κάνουν με επιτυχία μόνο οι ταξιτζήδες...

Η τρίτη είναι η σημερινή, αφορά τη διατροφή και υποτίθεται ότι πρέπει να φροντίσω ό,τι τρώω να μην προκάλεσε τρελό πρόβλημα στον πλανήτη (δηλ. πολλές εκπομπές CO2) για να παραχθεί, να είναι τοπικό προϊόν και, αν γίνεται, βιολογικό. Προς το παρόν τα έχω κουτσοκαταφέρει αλλά δε ντέι ιζ λονγκ...

(Ήδη πάντως σε διάφορους κύκλους με θεωρούν γραφική.)

Ο κόμπος

2009-10-12T18:37:00.003+03:00

Τα δύο κορίτσια της θυρωρού της μάνας μου. Δεκατριών και εννέα ετών. Όμορφες, έξυπνες μικρές δεσποινίδες.
Μου έδειχναν φωτογραφίες από τα "παιδικά" τους χρόνια στην Αλβανία. Κοίτα-πώς-είσαι- σαν-αγόρι-κι εσύ-τι μαλλιά-είναι-αυτά;
Ξαφνικά, ανάμεσα στα κονφετί και τα τρυφερά ενσταντανέ των γονιών τους, μια φωτογραφία της μαμάς μου. Χαμογελαστή μπροστά από ένα στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο...
Ένας κόμπος. Είπα σιγανά Αχ, η μαμά μου και ξεροκατάπια...

Μην λες ονόματα!

2009-10-08T18:13:00.003+03:00

Έχει πλάκα το κόμπιασμα των δημοσιογράφων όταν μιλούν για τον πρωθυπουργό.
Αν και τα vibes που πιάνω είναι θετικά - τουλάχιστον στη δική μου δουλειά κανείς δεν παρέλειψε να σχολιάσει καυστικά τους απερχόμενους κατά την παράδοση των υπουργείων (ειδικά τον ...συγκινημένο Σουφλιά)- οι εκφωνητές δυσκολεύονται ακόμα με τα ονόματα. Ακόμα και του Παπανδρέου. Οι περισσότεροι γλιτώνουν πιθανά σαρδάμ, μιλώντας απλώς για τον "νέο πρωθυπουργό".
Βέβαια είναι δύσκολο να χωνέψεις τη μετάβαση στο πιτς φυτίλι. Ειδικά αν δουλεύεις στην ΕΡΤ όπου μαζί με την αλλαγή φρουράς πρέπει αυτομάτως να βαρέσεις προσοχή και ν' αλλάξεις και προτεραιότητες...
Εγώ πάντως προς το παρόν πανηγυρίζω την ίδρυση του ΥΠΕΕΚΑ, δηλαδή του υπουργείου περιβάλλοντος, ενέργειας και κλιματικής αλλαγής. Χαίρομαι επίσης που το πήρε μια νέα γυναίκα, της οποίας φαίνεται να το λέει η ψυχή της. Για να δούμε...

Στάσου πλάι μου

2009-10-06T23:04:00.006+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=_8YRx47oylM

Standing next to me. Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τελευταία.

Το ανεβάζω επειδή δεν μ' αρέσει ν' ανοίγω τη σελίδα και να βλέπω τη φάτσα του Σουφλιά -ακόμα και μουτζουρωμένη- αλλά και γιατί σήμερα ήταν μια πολύ δύσκολη και μοναχική μέρα.

Καλή ακρόαση...

Good riddance!

2009-10-06T11:36:00.000+03:00

Η ψήφος

2009-10-04T10:55:00.006+03:00

Την πρώτη φορά που ψήφισα, με πήγε η μαμά μου. Κάπου κοντά στην πλατεία Καρύτση. Είχε μεγάλη ουρά - σπάνιο θέαμα έκτοτε. Ο αστυνομικός στην είσοδο με ρώτησε πόσο χρονών ήμουν. Περήφανα του απάντησα "δεκαοκτώ".

Θυμάμαι τη μάνα μου στις εκλογές. Εκτός του ότι υποστήριζε με πάθος τα πολιτικά της πιστεύω, πριν ψηφίσει ένιωθε αγωνία. Αισθανόταν, όπως μου έλεγε, πολύ έντονα την ευθύνη της για όλο αυτό και δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Πήγαινε στην κάλπη πρώτη πρώτη και πάντα συγκινημένη.

Θυμάμαι επίσης τη δεκαετία του '80 που ο παππούς μου (ο πατέρας της) έβαζε υποψηφιότητα με την ΕΔΗΚ. Η μάνα μου ήταν η μόνη από τα παιδιά του (πέντε το σύνολο) που δεν τον ψήφισε. Ο παππούς μου, που είχε διατελέσει βουλευτής με την Ένωση Κέντρου, δεν εξελέγη τότε. Βρεθήκαμε σπίτι του, υπήρχε μεγάλη ένταση, κατηγορίες, η μαμά μου αντιμετωπίστηκε -αν και όχι ανοιχτά- σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Ήπιε πολύ, έκλαιγε, μας πήρε και φύγαμε. Οδηγούσε αλαφιασμένη και παραλίγο να μας ρίξει σε ένα γιαπί!

Σε λίγο θα πάω κι εγώ να ψηφίσω. Αισθάνομαι κατά κάποιον τρόπο την ευθύνη αλλά δεν είμαι συγκινημένη. Την σκέφτομαι όμως πολύ γιατί παρέμεινε μέχρι τέλους αμετανόητα ΠΑΣΟΚ και τώρα θα ήταν η καλύτερή της...

Contact

2009-10-03T09:11:00.006+03:00

Μπα. Όποια κυβέρνηση κι αν έχουμε πράσινη, κόκκινη, κίτρινη, μπλε ή πορτοκαλιά, η νοοτροπία μας αποκλείεται να αλλάξει.

Αποκλείεται ξαφνικά να σταματήσουμε να φερόμαστε σαν να μας χρωστάνε όλοι, να αντιμετωπίζουμε τον διπλανό μας σαν υποδεέστερο, να μιλάμε χωρίς τη στοιχειώδη ευγένεια, ενίοτε και με τη μεγαλύτερη αγένεια, να ενοχλούμε και να τρομοκρατούμε με τον τρόπο μας έτσι ώστε κανένας να μην μπορεί να διαμαρτυρηθεί, να μην σηκωνόμαστε στο τρένο όταν υπάρχει κάποιος ηλικιωμένος (μάλλον μόνο η δική μου γενιά ή της μάνας μου το έκανε αυτό), να σιχτιρίζουμε γενικώς, να καπνίζουμε κι ας απαγορεύεται και να βρίζουμε όποιον μας τη λέει, να βαράμε μύγες στη δουλειά αλλά να μην εξυπηρετούμε αυτόν που περιμένει, να πετάμε σκουπίδια παντού, να επιδεικνύουμε απίστευτη βαρβαρότητα αλλά να επικαλούμαστε με καμάρι το αρχαίον παρελθόν μας, να είμαστε τσιγγούνηδες, ρατσιστές, φοβικοί και απείρως συντηρητικοί, γενικώς να τους έχουμε χεσμένους όλους και να μην αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό γυρνάει σαν μπούμερανγκ κατά πάνω μας...

Χθες, τρεις μήνες αφότου ξαναγύρισα στη δουλειά μου στα βόρεια και για την οποία ανεβοκατεβαίνω συνήθως την Κηφισίας με αυτοκίνητο, χρειάστηκε να μπω σε τρένο. Για να συνειδητοποιήσω ότι μέσα σε αυτό το μικρό διάστημα είχα σχεδόν αποκοπεί από την αθηναϊκή καθημερινότητα που ισχυριζόμουν ότι γνώριζα τόσο καλά - σαν να' χα μπει σ' ένα vacuum. Τρόμαξα λίγο. Μπορεί να ξέρω κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια για την προεκλογική καμπάνια των κομμάτων (αλλά και για το μόλις εγχειρισμένο στήθος της Αλεξανδράτου) αλλά έχω χάσει απ' ότι φαίνεται την επαφή. Ελπίζω να φταίνε μόνο τα βόρεια προάστια, η Κηφισίας και οι πολλές ώρες δουλειάς...

Βλέπω από την άλλη όλους αυτούς τους υποψήφιους που περιοδεύουν από λαϊκή σε ΙΚΑ κι από ΚΑΠΗ σε σχολεία και αναρωτιέμαι, αυτοί που στο διάολο την βρήκαν την επαφή με τον πολίτη;

Πάντως όσο κι αν χαίρομαι που θα φύγουν επιτέλους οι μπουχέσες, δύσκολα πιστεύω ότι οι επόμενοι θα μπορέσουν να κάνουν κάτι. Είπαμε, η νοοτροπία δεν αλλάζει ποτέ.

Fantastic Foxes

2009-10-01T10:21:00.003+03:00

http://videos.nymag.com/video/Fantastic-Mr-Fox-Trailer-2

Ιστορίες για αλεπούδες από τον Wes Anderson.

Ό,τι πρέπει για όλες τις ώρες, δύσκολες και εύκολες.

Καλημέρα.

Daddy cool

2009-09-27T11:27:00.006+03:00

Η μνήμη μου παίζει περίεργα παιχνίδια. Το παρελθόν εμφανίζεται σε κύματα. Ένα ένα σκάνε εντελώς απροσδόκητα και δεν με αφήνουν σε ησυχία. Χθες το βράδυ ήταν ο χωρισμός των γονιών μου. Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ εύκολα.

Είμαι γύρω τα οκτώ. Μόλις έχω γυρίσει από το σχολείο. Χτυπάω το κουδούνι, κανείς. Χτυπάω της κυρίας Μαίρης από κάτω. Με περιμένει. Ο αδερφός μου είναι ήδη μαζί της, "Η μαμά κι ο μπαμπάς έχουν μια δουλειά δεν θα αργήσουν"...
Οι γονείς μας στο σαλόνι του σπιτιού μας πια. Η μάνα μου ταραγμένη προσπαθεί να χαμογελάει: "Αποφασίσαμε με τον μπαμπά σας να χωρίσουμε" λέει απευθυνόμενη σε μένα - ο αδερφός μου είναι ακόμα πολύ μικρός. Εγώ κλαίω, όχι ότι έχω πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει. "Θα πρέπει να μας πείτε με ποιον θέλετε να μείνετε", έρχεται η ερώτηση-κλειδί-παγίδα. "Μα με σένα μαμά, γιατί ο μπαμπάς δεν ξέρει να μαγειρεύει". Το ένστικτο της επιβίωσης αλλά και η προσπάθειά μου να μην πληγώσω τον μπαμπά μου (αν και στην περίπτωση που τον διάλεγα μάλλον θα τον πλήγωνα περισσότερο) βάζουν τα πράγματα στη θέση τους χωρίς πολλά πολλά.
Από εκεί και πέρα η ιστορία εξελίσσεται όπως τόσες άλλες, με πόνο, κλάματα, φωνές, ενίοτε και ξύλο (μια φορά), προσπάθειες επανασύνδεσης (πάνω από δέκα) και διαζύγιο όταν πλέον φτάνω 17 ετών.

Πώς μου ήρθαν όλα αυτά; Είπαμε η μνήμη μου κάνει περίεργα παιχνίδια και συνδυασμούς. Σκεφτόμουν ότι από τότε που πέθανε η μάνα μου, ο πατέρας μου έχει μπει -μετά από τόσα χρόνια ουδετερότητας- στον ρόλο του. Ανησυχεί, μας παίρνει τηλέφωνο σε καθημερινή βάση, μας δίνει συμβουλές... Η σχέση του με τον αδερφό μου, που πάντοτε ήταν δύσκολη, έχει χαλαρώσει, είναι πιο ουσιαστική. Και το αναγνωρίζουν κι οι δυο πλευρές.
Με μένα είναι ευσυγκίνητος, προσπαθεί να με έχει κοντά του, μου ανοίγεται και με τα δικά του λιγοστά εργαλεία προσπαθεί να με ξεκλειδώσει.

Είναι περίεργο το νέο αυτό σκηνικό αλλά οφείλω να πω ότι μου αρέσει. Με κάνει να αισθάνομαι λίγο καλύτερα, απαλύνει κάπως την απώλεια.

Προχθές μου διηγόταν διάφορες ιστορίες από την οικογένειά του. "Πρέπει να τα καταγράψεις αυτά, γιατί θα πεθάνουμε όλοι και θα χαθούν". Μετά μου είπε ότι σκέφτεται να παντρεύτει τη Μ. -τη φίλη του, μια καταπληκτική γυναίκα που αγαπάμε πολύ- "για να μην χαθεί η σύνταξή μου".

Δεν ξέρω τι σημαίνουν όλα αυτά, ή μάλλον ξέρω: μεγαλώνει και φοβάται, ζητάει επιβεβαίωση και παρηγοριά. Και τότε γίνεται εκείνος το παιδί ξανά κι εγώ ο γονιός...

Πράσινη υπανάπτυξη

2009-09-24T11:52:00.006+03:00

Είχα καιρό να κατέβω ώρα με φως στο κέντρο της Αθήνας. Χθες το έκανα, αλλά φως δεν είδα. Η πόλη ζεστή, τα προεκλογικά μέτωπα χλιαρά... Μέχρι που στην πλατεία Κλαυθμώνος, στο μεγαλοπερίπτερο του ΠΑΣΟΚ, ξαφνιάστηκα. Δυσάρεστα. Η φωτό δεν χρειάζεται περισσότερες εξηγήσεις.

Όχι ότι είχα παραμυθιαστεί με την κοινωνικό-περιβαλλοντική ευαισθησία των συντρόφων, αλλά ομολογώ ότι δεν περίμενα μια τόσο κραχτή παρανομία - ειδικά σε τέτοιο κεντρικό σημείο της Αθήνας.

Πριν λίγο πήρα τηλέφωνο στο γραφείο Τύπου και το κατάγγειλα. Με ευχαρίστησαν χωρίς περισσότερα σχόλια. Το τηλέφωνό τους είναι 210 3665414 και γενικώς απαντούν με ευγένεια...

Αποστειρωμένοι

2009-09-18T16:30:00.005+03:00

Χθες, στο σπίτι της Μ. Ο γιος της, 10, μας περιγράφει τη γέννηση ενός νέου έθνους. Είναι τα παιδιά που τα παρέσυρε η υστερία της γρίππης Α. Στην είσοδο της τάξης του έχουν τοποθετηθεί αντισυπτικά υγρά σαν αυτά που έχουν στα νοσοκομεία. Εξαγνισμός πριν το μάθημα, εξαγνισμός και μετά (σίγουρα πιο απαραίτητος). Οι δασκάλες παρατηρούν και επικροτούν. Ολες οι σχολικές τσάντες, με το απαραίτητο αξεσουάρ: αντισυπτικά μαντηλάκια. Οι συμμαθητές του, λέει, τα χρησιμοποιούν όλη την ώρα. Καθαρίζουν τα χέρια τους -κάνει την κίνηση-, πλένουν το πρόσωπό τους - ξανακάνει την κίνηση. Και στο τέλος θέτει το αναπάντεχο ερώτημα: "Μαμά, κάνει καλό στο δέρμα να χρησιμοποιείς συνέχεια αντισυπτικά μαντηλάκια;"

About pain

2009-09-08T10:23:00.003+03:00

Να πώς έχει το πράγμα.

Ειδικά με τη μέση μου δεν έχω πρόβλημα. Γενικά όμως έχω διάφορα προβλήματα υγείας. Σταθερά ή έκτακτα. Ολο κάπου πονάω. Σε καθημερινή βάση για παράδειγμα με πονάει το κεφάλι μου ή ο αυχένας μου. Το έχω συνηθίσει και προσπαθώ να μην το κάνω θέμα. Κάποτε μάλιστα έλεγα ότι έτσι νιώθω ότι έχω κεφάλι...

Ο Γ. το παίρνει χαμπάρι όταν με αγγίζει και βγάζω άναρθρες κραυγές. Και θυμώνει. Λέει ότι δεν το αντέχει να πονάω, μαζί με μένα πονάει κι αυτός.

Χθες, σε μια αντίστοιχη στιχομυθία, σκέφτηκα τη στάση που τηρούσε η μαμά μου απέναντι στον πόνο. Τον δικό της και των άλλων. Κάποια στιγμή, καιρό πριν αρρωστήσει η ίδια, είχε φιλοξενήσει τη μικρότερη αδερφή της. Είχε έρθει από το Μέτσοβο όπου μένει -μόνη της- εδώ και χρόνια για να κάνει μια σοβαρή εγχείριση. Χρειάστηκε κάποιον να την βοηθήσει μετά την επέμβαση και ο κλήρος έπεσε στη μαμά μου, που είχε χώρο, χρόνο και όλα τα σχετικά. Διάθεση δεν είχε αλλά αυτό δεν μέτρησε.

Η αδερφή της ανέκαθεν δεν πρόσεχε τον εαυτό της. Η μάνα μου την βοηθούσε αλλά ταυτόχρονα την μάλωνε, της μιλούσε με δεικτικό τρόπο. Δεν άντεχε την ανημποριά της.

Καιρό μετά, όταν αρρώστησε, έγινε σκληρή με τους άλλους, τους κοντινούς, που προσπαθούσαν να την βοηθήσουν. Δυσκολεύτηκε πολύ να αποδεχτεί ότι τους χρειαζόταν. Εδιωχνε τη μεγαλύτερη αδερφή της, πολλές φορές ακόμα και με λεκτική βία, την έκανε να κλαίει.

Με μας ήταν πιο μαλακή. Αν και προσπαθούσε να μας πείσει ότι δεν χρειάζεται να την νταντεύουμε. Μόνο τις τελευταίες της μέρες σκλήρυνε αλλά νομίζω ότι δεν μπορώ να μιλήσω ακόμα γι' αυτό.

Στην αρχή πάντως θύμωνα κι εγώ μαζί της. Δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό μου ότι η πάντα ανεξάρτητη μαμά μου είχε ανάγκη από φροντίδα και μάλιστα ακόμα και για τα πιο βασικά. Της φώναζα κι εγώ. Σιγά σιγά βέβαια η στάση μου άλλαξε, ήμουν χαμογελαστή και στητή, έκρυβα επιμελώς τα δάκρυά μου, τις όποιες προσωπικές δυσκολίες περνούσα τις κρατούσα μακριά της.

Δεν ξέρω αν έκανα καλά, πάντως ξέρω ότι της έδωσα όσο περισσότερα μπορούσα και χαίρομαι γι' αυτό.

Προεκλογικά

2009-09-07T08:40:00.003+03:00

Καθηλωμένη επί τρεις ημέρες στο σπίτι λόγω απαίσιων πόνων στη μέση αναγκαστικά υπέκυψα στην εκλογολογία της τηλεόρασης. Χθες δεν άντεξα άλλο τα μονοθεματικά δελτία με τους ίδιους και τους ίδιους και τους ίδιους να λένε τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια μ' αυτό το περισπούδαστο ύφος της αυθεντίας και του εμείς τα κάναμε καλύτερα και θα τα ξανακάνουμε, με τον Καραμανλή να ιδρώνει και να ασθμαίνει και να σίεται το προγούλι του όσο μιλούσε για ακόμα πιο σκληρά μέτρα, με τον Παπανδρέου ξεγραβάτωτο να μιλάει στους νέους αγρότες (αλήθεια πόσοι από αυτούς συμμετείχαν στο ριάλιτι;) για πράσινη οικονομία κι άλλα τέτοια ευρωπαϊκά, με την Αλέκα να ωρύεται για τα δικαιώματα των μαζών και την Κανέλλη στο δελτίο πρώτη φορά χωρίς τσιγάρο!, τη Ντόρα πάντα χαμογελαστή - ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Μόνο ο Τσίπρας με το τίμπερλαντ μπλουζάκι με εξέπληξε που πρότεινε ψηφοδέλτιο χωρίς αρχηγό...
Το προεκλογικό μου όνειρο όμως είναι ένα δελτίο ΧΩΡΙΣ πολιτικούς - σε λιγότερο από ένα μήνα ψηφίζουμε γαμώτο, αφήστε μας λίγο ήσυχους να κατασταλλάξουμε (!?) και να πάμε στην κάλπη με καθαρό κεφάλι (!?).
Στο τέλος κι αφού είχα αλλάξει εκατόν πενήντα πέντε άβολες στάσεις στον καναπέ και είχα ξεφυσήξει και αναστενάξει άλλες εκατόν πενήντα έξι, το γύρισα στο Star. Για πρώτη -ίσως όμως όχι τελευταία- απόλαυσα το νεανικό δελτίο, έμαθα ποια γκαστρώθηκε και γιατί, ποιος τραγουδάει πού και πού μαίνεται η μάχη για τη μαρκίζα κι αναγάλλιασα. Δατ'ς λάιφ...

Ενας μήνας στην εξοχή

2009-08-30T10:50:00.007+03:00

Αυτό το καλοκαίρι αποφάσισα να καταγράψω την ιστορία των μελών της οικογένειάς μου. Αργά αλλά σταθερά, με έμφαση σε ενδιαφέρουσες προσωπικές ιστορίες αλλά και στην πολιτική/κοινωνική δράση κάποιων.

Να προλάβω είπα πριν χαθεί και η υπόλοιπη μνήμη.

Αυτό το καλοκαίρι θυμήθηκα πολλά κι από τη δική μου ζωή. Τα αστεία και τα δύσκολα . Πάνω από ένα ποτήρι ρακί σου αφηγήθηκα ιστορίες φίλων. Που το βλέμμα μου με τα χρόνια βλέπει διαφορετικά πια χωρίς το πάθος και το απρόσμενο που 'χεις όταν είσαι νέος.

Γιατί αυτό το καλοκαίρι αισθάνθηκα επίσης ότι το απρόσμενο, το ξάφνιασμα, το πρωτόγνωρο έχει πλέον χαθεί.

Συνέβη στο δρόμο από τον νότο της Κέρκυρας προς τον βορρά. Χάζευα από το παράθυρο του αυτοκινήτου τους τουρίστες από δω κι από κει. Σαν μ' ένα κλικ μπορούσα αυτομάτως να βρεθώ στη θέση τους, να γευτώ το ποτό τους, να δω μέσα από τα μάτια τους, να διαβάσω τη σκέψη τους. Χωρίς εκπλήξεις και αιφνιδιασμούς, χωρίς ζήλιες ή διάθεση κριτικής. Ηξερα για παράδειγμα πώς είναι να είσαι έφηβος -ακόμα και Γερμανός- και φρεσκοπλυμένος να δοκιμάζεις την πρώτη σου γουλιά κρασί με θέα το πέλαγος, ή να σφίγγεις το χέρι του καλού σου με φόντο το αυγουστιάτικο φεγγάρι... Ακόμα και η νεαρή μαμά με το μωρό αγκαλιά καταλάβαινα πως νιώθει. Μέχρι που μύριζα την τρυφερή μυρωδιά, το χνώτο του να της ζεσταίνει το σβέρκο.

Απλά πράγματα όλα αυτά αλλά καθοριστικά νομίζω. Εφτασα στην πόλη με μια γλυκιά θλίψη σαν να μεγάλωσα ξαφνικά ενώ δεν είχε περάσει ούτε ένας μήνας.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει;

2009-08-27T08:26:00.004+03:00

Υπό τις παρούσες συνθήκες και ενώ τα αεροπλάνα συνεχίζουν να βουίζουν πάνω από το κεφάλι μου, νομίζω ότι το παρακάτω κείμενο αποκτάει μεγαλύτερη αξία...
Η ισπανίδα αρθρογράφος μιλάει για την Ελλάδα που αγαπάει, που επιθυμεί να δει ξανά.
Στο όνειρό της διασχίζει τη Μεσόγειο κολυμπώντας, βλέπει νησιά και νησάκια, αλλά κλείνει τα μάτια στα προβλήματα, στη ρύπανση.
Η Ελλάδα για κείνην είναι η χώρα που θα διάλεγε για να πεθάνει και όχι μια χώρα που πεθαίνει...

Suenos σημαίνει όνειρα...

2009-08-25T12:12:00.005+03:00

http://www.elpais.com/articulo/portada/suenos/patrios/suenos/elpepusoceps/20090823elpepspor_1/Tes
Το όνειρο για την Ελλάδα της ισπανίδας αρθρογράφου της "El Pais", Marija Torres...

Καλό 15αύγουστο

2009-08-14T09:04:00.000+03:00

Εκείνη την Κυριακή

2009-08-02T13:57:00.003+03:00

Μια Κυριακή σαν τη σημερινή μόνο που ήταν πέρσι αυτό και 3 Αυγούστου χάσαμε τη μαμά. Ημασταν όλοι μαζί μουδιασμένοι κουρασμένοι από το τετραήμερο ξενύχτι πονάγαμε παντού φέτος δεν είμαστε όλοι μαζί αλλά πονάμε ακόμα σε διαφορετικά σημεία όμως. Οταν γυρίσω θα τα ξαναπούμε. Ισως πιο ήρεμα μπορεί και όχι.